Goddelijk idool

Tags

Ik heb nooit één of meerdere idolen gehad en ik denk niet dat er ik ooit zal hebben trouwens. Misschien omdat ik een echte arrogante eikel ben of eerder omdat ik veel te nuchter ben om iemand te kunnen aanbidden. Ik kijk echter wel op naar verschillende mensen zoals mijn ouders maar zelfs hun handelingen en gedachten durf ik in vraag te stellen. Soms – en dat is echt uitzonderlijk – keur ik ze gewoon af. Ook onbekenden kunnen me verbazen, verrassen en verbluffen. Naar hen kijk ik dan op hoewel ik hen dus niet ken. Een goed voorbeeld is mijn favoriete filosoof Immanuel Kant wiens uiteenzettingen over rede en redelijkheid me enorm boeien en zelfs gevormd hebben. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat het daar stopt, dat die Kant met zijn befaamde ‘wandelingen’ best wel een gemene rotzak had kunnen zijn, wie weet. In ieder geval is dit alles waarschijnlijk de hoofdreden waarom ik onmogelijk zou kunnen geloven in een god…

Vandaag zet ik al snotterend en kuchend door een aanhoudende verkoudheid, m’n tv op en ga ik wat in m’n zetel hangen. Ik beloof mezelf vandaag enkel tv te kijken, soms wat te eten en drinken. Voor de rest is het de bedoeling geen barst te doen. Absoluut niets behalve dan de telefoon op te nemen als iemand me durft te bellen om mijn gezaag te aanhoren want dat ga ik dan wel doen en nog geen klein beetje!! Meer nog, diegene die me opbelt zal er spijt van hebben. Ook dat beloof ik mezelf…

Ik kijk naar een opname van een documentaire over een muzikant/zanger die ik als tiener al enorm graag zag en hoorde. Weer zo iemand waarnaar ik dus op mijn manier opkijk omdat hij en z’n entourage me ook gemaakt hebben tot wie ik nu ben. Niet allen muzikaal maar ook een beetje wat attitude betreft, durf ik zelfs te zeggen. Oh ja, ik heb het – natuurlijk – over Iggy & the Stooges. Iggy Pop dus…

Ik was amper 16 toen ik hen ‘ontdekte’. Het nummer ‘No Fun’ was toen een ware openbaring voor me en iets later ontdekte ik dat ze nog betere liedjes hadden. Het rauwe gitaarwerk en strakke drums van de gebroeders Asheton in combinatie met de diepe bas van de te vroeg overleden David Alexander, overgoten en overspoeld door het luide en soms bijna hysterische gegil van Iggy Pop,zal ik ongetwijfeld altijd associëren met mijn eerste orgasmes. En geloof me, in die periode kwam ik vaak. The Stooges zijn dus eigenlijk een deel of op z’n minst het begin van mijn seksuele ontplooiing. Zo herinner ik me nog dat ik mijn kostbare maagdelijkheid verloor terwijl ik op de achtergrond hoorde dat een ‘little doll’ aan haar sigaret trok…

Wanneer ik Iggy Pop hoor of zie, denk ik altijd aan dat moment en dat is best raar. Misschien scheelt er dan toch iets met me en ben ik echt oversekst? Iggy Pop is ondertussen immers al 70 en ziet er allesbehalve aantrekkelijk uit, vind ik. Een karakterkop heeft hij echter nog wel. En u?

 

Adil Fraihi

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Sabrina schrijft en dicht…(Valentijnskaart/gedicht)

Tags

Ik kreeg deze morgen véél berichtjes, mails, kaarten en telefoons. Soms was het leuk om te horen en lezen, af en toe waren het dan weer ronduit schunnige, oneerbare voorstellen…
Eén gedicht vind ik echter zo grappig dat ik het op m’n blog zet. Het is poëzie van een bijzonder getalenteerde ‘heks’ die je eigenlijk alleen in m’n hoofd kan zien en terugvinden. Sabrina is haar naam…:

SOMS ben ik van jou

SOMS ben jij voor mij…

SOMS zit ik zelfs in jou terwijl omgekeerd leuker zou zijn…

en SOMS – ja, soms te kort doch soms heel lang –

maak je me enorm blij

 

SOMS hé…

 

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

Drama in de Zavelberg

Tags

Iedereen staat wel eens tegen zijn of haar zin op. Het rotte gevoel dat je dan alles en iedereen vervloekt, is dus algemeen bekend. Wel, vermenigvuldig dat gevoel tienmaal of vergroot en versterk het tot een onbekend hoogtepunt en je zit in de buurt van hetgeen ik deze morgen voelde. Ik dramatiseer deze keer echt niet, soms dondert  en bliksemt het als ik zo wakker word. Meer nog, met één enkele blik veroorzaak ik dan gewelddadige natuurfenomenen waartegen de orkanen of tornado’s in het midwesten van de Verenigde Staten of zelfs de tsunami in Thailand of Japan, niet meer zijn dan een briesje of spatje regen…

Bovendien zit ik met iets wat mijn lotgenoten, (on)mensen die ook MS hebben  – nee, vandaag ben ik NIET tof of sympathiek  –  een ‘opstoot’ of ‘opflakkering’ noemen. Eigenlijk merkte ik dit weekend al een plotse toename van reeds bestaande neurologische klachten. Zo stapte ik ineens slechter, werd mijn evenwicht nog slechter, sprak ik trager en kreeg ik het gevoel dat alle energie uit m’n lichaam werd gezogen. Daarom belde ik gisteren naar het nationaal MS-centrum in Melsbroek waar ik straks (hopelijk) zal verder geholpen worden. Concreet verwacht ik dan een cortisone-behandeling al dan niet gekoppeld aan een korte opname van enkele dagen…

Hoewel dit niet de hoofdreden is waarom ik tegen mijn zin opsta, maakt het natuurlijk wel alles erger. Al vloekend stap ik naar de badkamer waar ik me zelfs scheer. Ziek of niet, ik ben zo ijdel dat ik er altijd goed wil uitzien en dus ook straks wanneer ik tegen een neuroloog mijn beklag moet doen. Mijn kin en wangen voelen aan als het kontje van een pasgeboren baby waneer ik besluit naar mijn keuken te gaan om er koffie te zetten…

Op het moment dat ik suiker uit de kast wil nemen, stoot ik tegen een potje met tandenstokers dat om één of andere reden naast de suiker staat. Resultaat: alle houten stokjes vliegen in het rond en belanden op de grond en het aanrecht. Het zijn er trouwens 116! Ik heb ze niet geteld maar ik weet het gewoon. Misschien kreeg ik ineens een onverklaarbare ingeving. Zoiets als Dustin  Hoffman in de film Rain Man die iedereen wel gezien heeft. In geen geval lijkt het me wijs of slim kenbaar te maken wat ik toen allemaal zei en schreeuwde. De buren moeten denken dat er een moord of brutale verkrachting bij me was…

Om af te sluiten kan ik zeggen dat ik niet de enige ben die zo dramatisch is ’s morgens. Het is een familiaal trekje. Echt, in vergelijking met enkele ‘naasten’ die ik verder niet ga noemen of beschrijven, ben ik een doetje! Wens me voor straks in ieder geval veel geluk, ik zal het nodig hebben. En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

Wereldvreemde pijn

Tags

Ik stel vast dat ik me voortaan wellicht altijd eenzaam zal voelen. Ook wanneer er iemand naast me in bed zou liggen of een menigte luidruchtige kinderen me mateloos zou ergeren door hun lawaaierige uiting van storend puberaal gedrag of zo. Het besef van de zinloosheid van mijn nietig bestaan, sluipt dus geluidloos maar krachtig en zelfdestructief in mijn gedachten. De ruïnes van het verwoeste Aleppo zijn dus ook tussen mijn twee oren terug te vinden…

Daarom probeer ik nu de pijn van deze nacht weg te spoelen met (te) hete koffie. Ik vergeet maar al te graag wat ik enkele uren geleden in bed voelde maar het lukt me niet. Terwijl ik af en toe m’n lippen aan het zwarte goedje zet en slurp, denk ik er voortdurend aan. Al jankend passeerde ik immers in wat gelovigen het voorgeborchte van de hel zouden noemen.  Het duurde bovendien veel langer dan gelijkaardige incidenten in het verleden…

Het begon met een opmerking van een vriendin van me. Ze maakte zonder het te beseffen duidelijk dat onze vriendschap niet meer kan bestaan. Het abrupte einde werd bovendien nog pijnlijker toen ze bevestigde dat ze de impact van haar denken en handelen zelfs niet begreep. Het verdriet dat hierdoor bij me ontstond zou ik in principe op één of andere manier na een tijdje wel kunnen verwerken. Tijd vernietigt per slot van rekening alles, maar deze keer verliep het spijtig genoeg net iets anders. Helemaal anders eigenlijk…

De mentale onrust moest immers onmiddellijk en totaal onverwacht plaats maken voor helse, knagende, wringende, neuropathische pijnen. Ik schreeuwde het letterlijk uit en vervloekte daarbij alles en iedereen. Meer nog, ik riep ook mezelf verwensingen toe en had er een wapen naast me gelegen, dan had ik er gebruik van gemaakt en mezelf ongetwijfeld vermoord! Echt, ik haatte m’n rotlijf en dat doe ik nu eigenlijk nog een beetje hoewel ik tegelijkertijd begrijp dat hetzelfde lichaam me al meerdere keren enorm liet genieten…

Hopelijk heb ik door m’n luide gejank en geroep, mijn nieuwe buren niet gestoord. Ze zijn immers zalig. Ik ben enorm blij dat het Vredegerecht ervoor heeft gezorgd dat het marginale koppel dat me vroeger wakker hield, uit huis werd gezet. De Belgische magistratuur en rechtspraak is dus NIET wereldvreemd! En u?

 

Adil Fraihi

 

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

 

 

Ik schaam me dood…

Tags

Het gebeurt zelden dat ik iets doe waarvoor ik me achteraf geneer. Deze morgen doe ik nochtans iets waardoor ik in de grond zou willen zakken van schaamte. Het is een confrontatie met m’n eigen achterlijkheid die op me inslaat als een kernraket die vanuit een vliegdekschip wordt afgevuurd en een groot gat in mijn schedel boort. Zo’n groot vaartuig vind je trouwens terug in de oceaan, de zee. Water dus. De gewelddadige en vooral absurde botsing met de overmacht van mijn domme handelingen vind ik ook terug in een omgeving die te maken heeft met water. De douche…

Ik sta vroeger op dan normaal en blijf daarom eerst wat onder de lakens liggen terwijl ik naar het plafond staar. Zonder echt te beseffen wat ik doe, schuif ik m’n lakens opzij en sta ik ineens op.  Strompelend bereik ik de badkamer waar ik voor de spiegel ga staan. Het valt me meteen op dat ik zeer dringend naar een kapper moet, maar misschien toch beter eerst zelf m’n neusharen knip. Als tentakels van een octopus die zich verbergt in een donkere grot op de bodem van de zee, zie ik hoe ze eruit willen. Zoals altijd open ik mijn mond bij het knippen van die kleine haartjes. Ik weet niet waarom maar doe het altijd…

Daarna trek ik m’n meest saaie ondergoed uit. Op het grijze boxershortje dat ik dan aanheb staat immers niks en in tegenstelling tot  de onderkleding  die ik normaal draag . Daarop kan je altijd wel iets vulgair, obsceen of schunnig lezen en zien. Het is mijn perverse fetisj. Vervolgens ga ik de douchecabine in, sluit de deur, draai de kraan open en was mijn haar. Dat doe ik in twee stappen. De eerste keer spuit ik eerst (te)veel shampoo in de palm van mijn linkerhand. Dat strijk ik erdoor en als een bezetene ga ik snel met mijn vingers over en weer. Ik spoel het vrij snel weg om terug (te)veel shampoo in mijn hand en in mijn haren te gooien. Deze keer laat ik het wel intrekken…

Ondertussen – en nu komt het moment van pure waanzin – voel ik in mijn mond, op mijn tong, een haartje.  Ik probeer het weg te blazen. Aanvankelijk doe ik dat door kort te blazen. Eigenlijk zijn het korte spuugjes zonder speeksel dan, je kent het wel! Ik voel echter dat het me niet lukt. Het haartje in mijn mond voelt aan alsof er een lange kabel in mijn mond steekt. Alles lijkt nu eenmaal groter als je het met je tong voelt…

Zonder nadenken en puur instinctief, duw ik dan mijn wijsvinger tegen mijn duim en ga ik er mijn mond in om het weg te trekken. Ik proef voor het eerst in mijn miserabele leven hoe zeep smaakt en ik kan je verzekeren dat de producenten ervan in geen enkel geval de bedoeling hebben het smakelijk te maken. Integendeel zelfs, ik denk dat ze mensen willen afraden het op te eten of te drinken door er zo’n slechte smaak aan te geven…

Iedereen zou zoiets echter doen, denk ik dan. Het lijkt me zelfs menselijk. Zo doet het me denken aan iets gelijkaardig dat ik ooit meemaakte toen ik de Knesset bezocht. Dat is het Israëlisch parlement dat best streng wordt bewaakt. Het is dan ook geen verrassing dat ik er door een metaaldetector moest. Ik had natuurlijk geen verboden wapens bij en het ijzeren spul gaf geen alarmerend signaal of zo.  Wel had ik de hele tijd een plastic flesje vast. Het was immers warm en af en toe had ik een goede slok water nodig. Wandelen deed ik er veel en van die stomme MS was nog geen sprake. Nee, ik ben verkeerd.  Ik had enkele maanden voordien al een eerste opstoot door die MS, maar ik had daar verder geen last van…

Hoewel het apparaat dus geen melding maakte van verboden voorwerpen op m’n lichaam,  vroeg een strenge agent of hij me mocht fouilleren. Hij gebaarde me m’n benen en armen te spreiden.  Op het moment dat hij dat vroeg was ik net aan het drinken, maar stopte ik meteen om te doen wat hij me verplichtte.  Jullie raden het al, ik draaide het geopende flesje waardoor ik het water op de grond goot. ‘Sorry!’, was al wat ik nog kon zeggen…

Dus zo’n domme dingen zorgen wat mij betreft op geen enkele manier voor schaamte. Ik schaam me gewoon zelden. Het zijn gewoon onbenullige zaken die iedereen wel eens doet. Het incident van deze morgen zorgt daar echter wel voor! Dat heeft dan weer te maken met de zoektocht naar de oorsprong van dat ene haartje in mijn mond. Niet alleen besef ik te snel waar het vandaan komt, maar schaam ik me daar dus voor.  En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

Slecht, slechter, slechtst

Tags

,

In telegramstijl:

07/11/2016: bevestiging akkoord gebruik Fampyra ipv 4-aminopyridine na positief resultaat en analyse van EEG (https://nl.wikipedia.org/wiki/Elektro-encefalografie ).

Begin afbouw 4-aminopyridine = gedurende één week dagelijks 2 pillen van 5mg ipv 3 = SLECHT

Volgende week: gedurende een week dagelijks één enkele pil = SLECHTER

De week erna geen enkele pil meer. Bezoek aan het nationaal MS-centrum in Melsbroek voor staptest (wordt een ramp zonder medicatie!!), bloeddruk opnemen, hartslag, lichaamstemperatuur,… = SLECHTST

Vermoedelijk vanaf 28/11/2016: gebruik Fampyra, dosis nog onbekend = hopelijk terug beter. En u?

 

Adil Fraihi

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Feitelijke emoties (Marceau vs Russell)

Tags

Waarschuwing: dit is fictie…

‘Gevoel alleen telt niet!’, zegt de opgewonden mimespeler al huilend. Vaak is hij nochtans stil, ook wanneer hij een emotie uitdrukt op het podium bij een voorstelling. Hij raadt iedereen aan de feiten nooit uit het oog te verliezen en niets te laten bepalen of leiden door hetgeen enkel ons hart beweert. ‘Enkel waarheid door wijsheid en verstand telt.’, merkt hij tenslotte op terwijl hij een sigarettenpeuk met een draai van z’n rechtervoet uitdooft in de drukke lobby van het Théatre de l’Odéon. Z’n optreden in dit Parijse gebouw was trouwens een groot succes en hij kreeg achteraf een staande ovatie die maar bleef duren…

Als zoon van een joodse slager, is het trouwens niet evident op te groeien met de gedachten die hij heeft. Bovendien is het niet vanzelfsprekend ze duidelijk te maken als acteur of danser of wat je Marcel Marceau ook wil noemen. Doordat hij afgaat op feiten, is hij in tegenstelling tot zijn ouders immers atheïst. Waar hun ideeën over Hashem of Jahweh vandaan kwamen, begrijpt hij niet. De christelijke tegenhanger of islamitische Allah niet meer of minder. Er ontbreken immers heel wat feiten…

En dat legt hij het uit aan de hand van een voorbeeld waarin z’n twaalfjarige dochter Elisa een hoofdrol speelt. Deze kwam een tijdje terug van school met een taakje dat ze samen met één van haar ouders moest maken. De inhoud van de taak kent hij niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Nadat het meisje er in ieder geval urenlang aan gewerkt had met haar moeder en in een mooi plastic kaftje had gestoken, bergde ze het op in haar bruine, lederen boekentasje. Ze kuste haar mama en ging vervolgens opgewekt maar moe naar haar kamer. Elisa was immers meer dan tevreden. Ze was ervan overtuigd dat haar juf het wel goed en mooi zou vinden. Bovendien was ze trots op haar mama waarmee ze nu wel een hechtere band leek te hebben omdat ze samen iets gemaakt hebben…

Wanneer ze de houten trap oploopt, stopt ze even en roept ze luid dat haar mama het werkje uit haar tas moest halen en er onderaan nog naam en handtekening op moet zetten. Ze hoort de stem van haar moeder iets bevestigend brullen en loopt dan door naar haar kamertje. Nadat ze een grijs slaapkleedje aantrekt, kruipt ze in bed. De teddybeer die ze als baby kreeg, drukt ze zoals altijd stevig tegen haar borst terwijl ze met haar wijsvinger een oortje van het pluchen ding streelt. Rare gewoonte maar zo valt ze ook nu weer in slaap…

De juf houdt haar gebalde vuisten in haar zij wanneer ze  voor haar lessenaar staat.  Woedend kijkt ze in Elisa’s ogen en schreeuwt ze: ‘weer je huiswerk niet gemaakt? Geen verrassing meer hé? Je bent een nietsnut en dat zal je altijd blijven!’.  Vanbinnen huilt Elisa wel en jankt ze zelfs maar op haar gezicht is niets te zien. Ijzig, kil en zonder enig teken van eender welke emotie, staart ze naar de juf die nu haar woede-uitbarsting wat kracht bijzet door wild met haar armen te zwaaien. Elisa luistert dan al heel lang niet meer naar wat de juf zegt….

Marcel (Marceau) zwijgt even, kijkt naar de verwonderde gezichten rond hem en gaat dan verder: ‘Elisa kreeg niet alleen een mondelinge aanmaning, maar moest het ook gaan uitleggen bij de directeur van het kleine schooltje in de buurt van Limoges. Hierdoor werd ze zelfs enkele dagen geschorst!! Volkomen onterecht zullen de meesten wel denken omdat het vrij duidelijk lijkt dat haar moeder vergat het kaftje met de taak terug in het boekentasje te steken, niet?’.  De bestuurder van de kleine onderwijsinstelling gaat echter af op de feiten, namelijk het herhaaldelijk vergeten indienen van huiswerk. Niet de eerste keer én een waarneembare werkelijkheid. Elisa kan immers niets voorleggen, geen taak, geen kaftje,…

‘Feiten staan vast, ze zijn onomstootbaar, het verhaal van mijn dochter is concreet uit te leggen. Haar moeder is dan immers al een hele tijd overleden. Ze werd in 1944 opgepakt toen de Gestapo ook mijn vader meenam. Ze kwamen beiden om in Auschwitz. Bovendien kreeg ze les van een onderwijzer, een man, geen juffrouw’, besluit Marcel Marceau. Hij zet z’n pet op en loopt door de drukke lobby naar de vestiaire net voor de uitgang met grote glazen deuren. Daar begroet hij iemand waar hij hooguit enkele minuten mee praat en loopt vervolgens verder. Het is de laatste keer dat iemand hem nog zag in het openbaar. In 2007 sterft hij gewoon in z’n bed in het Franse dorpje Cahors…

Hopelijk lezen enkele mensen dit kort verhaaltje van me. Meer nog, ik hoop uit de grond van mijn hart dat één bepaald en bijzondere persoon begrijpt wat ik wil zeggen. Anderen raad ik dan weer aan naar het filmpje te kijken waarin niemand minder dan Bertrand Russell iets zegt over feiten. En u?

https://www.youtube.com/watch?v=JtJmnDC0yMo

Adil fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Kastanjes (dit is geeen liefdesverhaal…)

Tags

Vaak stamp ik tegen mensen hun schenen. Het is nochtans niet mijn favoriete bezigheid, noch is het een leuke sport. Nee, ik doe het omdat die mensen het gewoon verdienen en omdat ik hen wil tonen dat ze verkeerd zijn. Erger nog, moest het enigszins mogelijk zijn, dan zou ik ook tegen m’n eigen schenen stampen, maar dat is fysiek onmogelijk. Ik heb dus een mooi excuus…

Vergis je echter niet, ik besef tegelijkertijd dat mensen me daarom alleen al een eikel vinden. Het feit dat ik voortdurend kritiek heb en daarbij vaak ontzettend hard tegen schenen stamp, versterkt dat beeld natuurlijk. Bovendien ben ik trouwens gewoon een echte rotzak en dat weet ik ook. Echt waar. Het is één van de ontelbare verklaringen voor en van m’n relatiestatus…

Het is dan ook moeilijk te geloven dat ik ondanks alles toch verliefd was op mezelf. Verleden tijd omdat ik nu weet wat ik vroeger waarschijnlijk niet zou geweten hebben, namelijk dat ik zo (zelf)kritisch ben, dat ik ook mijn naasten zou afstoten indien ze niet zo verstandig zouden geweest zijn. En eerlijk is eerlijk, zo slim ben ik zelf dan ook weer niet! Denk daar maar eens over na…

Weinig mensen slagen er tenslotte in om die stekelige, harde en ruwe bolster rondom me te doorboren. Enerzijds omdat ze het gewoonweg niet lang genoeg proberen of volhouden en anderzijds omdat het pijn doet om me echt, gemeend en oprecht lief te hebben. Maar dat geldt voor andere mensen evenzeer en maakt me dus zeker niet uniek, denk ik dan. Vandaag heeft liefde met andere woorden geen zin voor me, want ik ben niet meer dan een giftige paardenkastanje. Doorgaans ben ik nochtans uiterst beminnelijk. En u?

 

Adil Fraihi

 

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

R.I.P. Adil

Tags

Deze eenzaamheid is moordend. Het is immers veel heviger dan de helse (neuropathische) pijnen die ik als MS-patient heb moeten trotseren en overleefd heb. Het zorgt voor een vacuüm, een negatieve rust die me gewelddadig maar onzichtbaar wordt opgelegd door een gebrekkig lijf. Enkel de dood kan me nog redden, vrees ik. De enige vrijwillige keuze die ik dus nog heb, is het verbreken van dat isolement door een veel positievere en eeuwige rust . Dat is dan weer enkel te bereiken door vredig in een onophoudelijke slaap te glijden. Euthanasie dus…

Begrijp me echter niet verkeerd. Ik denk er immers vaak aan, maar heb dus helemaal geen definitieve beslissing genomen. Zoiets vergt nu eenmaal tijd en denkwerk waarbij emoties een belangrijke rol mogen en moeten spelen maar tegelijkertijd niet bepalend hoeven te zijn. Of spreek ik mezelf nu tegen en ben ik zoals zo vaak wéér verkeerd? Misschien denk ik niet helder en is ook dat te wijten aan de weerslag van de steeds erger wordende lichamelijke mankementen op mijn mentale gezondheid? Ik weet het echt niet en ‘frankly, I don’t give a damn’. Ik moet nu immers teveel aan andere dingen denken…

Terwijl ik voor me staar en er op de achtergrond wat muziek te horen is, voel ik me dus alleen. Niet enkel in mijn verstoorde denkwereld maar dus ook effectief en echt alleen. Door die eenzaamheid ben ik trouwens ook niet meer zeker van wat reëel is en niet, maar drijf ik anderen ook verder weg uit de leegte waarin ik beland ben. Tegenstrijdigheid is me niet vreemd en soms zelfs een intellectuele uitdaging, maar dit is er dan weer net ‘over’. Ik wil immers geen mensen afstoten maar aantrekken! De sociale, sympathieke en zelfs joviale Adil is dus niet meer. Niemand die hem nog kan terugvinden en ikzelf al zeker niet. Daarvan ben ik in ieder geval overtuigd. Bovendien kost zo’n zoektocht teveel moeite en geloof me, ik ben moe. Nee, eerder uitgeput…

Laat me met andere woorden gewoon maar even met rust of juist niet? Het antwoord en oplossing voor dit kwellende, tormenterende en ronduit ergerlijke vraagstuk heb ik trouwens al dikwijls te horen gekregen. Het verschilt telkens weer en dat hangt natuurlijk af van de persoon die het voorstelt of zeker denkt te weten. De ene zegt dat ik het af en toe moet ‘doorspoelen’ met grote hoeveelheden alcohol. Anderen zeggen dan weer dat enkel goede seks soelaas kan brengen. Drank is echter niet het beste maatje van die MS van me en die seks, daar kan ik wel een verhaaltje over vertellen…

Ik moet immers toegeven dat ik het advies vaak volg, mezelf terug te vinden door een portie stevige seks. Ik moet eerlijk bekennen dat die zoektocht zelfs altijd zéér aangenaam is en dat zullen de meesten ook begrijpen. Vrijen is immers zalig, maar dan…zie ik mezelf opeens zo dichtbij dat ik mezelf haast kan aanraken!! Ik wil me dan vastgrijpen en nooit meer loslaten! Het lukt me echter niet te blijven waar ik ben en mezelf te omarmen. Een orgasme duurt nu eenmaal niet zo lang. Eens ik kom, ben ik dus ook weer weg. Zoals ik al zei, zijn tegenstrijdigheden me dus niet vreemd…

Ik vrees dus dat niets of niemand me kan helpen. Wel vraag ik dat mensen nu eindelijk eens meer begrip zullen tonen voor m’n seksverslaving! En nu ga ik terug wat voor me staren terwijl er op de achtergrond wat Marokkaanse gangster-rap te horen is. Superslechte muziek , maar echt gemene kerels!! De zanger roept ontelbare keren ‘Walou’, dat is NIETS in het Arabisch. Het nihilisme van één van mijn favoriete filosofen, Nietzsche, is in mijn verstoorde geest nu dus ook in Marokko terug te vinden. En u?

 

Adil Fraihi

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Me before you, film van Thea Sharrock

Tags

‘Een al te gemakzuchtige aanpak van een bijzonder delicate kwestie’, dat zou de film volgens gehandicaptenorganisaties zijn….

Deze gedachte prikkelt me wanneer ik net aan mijn dessert wil beginnen terwijl ik op de achtergrond het nieuws van 13u hoor. Traag eten doe ik nu eenmaal altijd en dat zal nooit veranderen. Ik kijk meteen op om te zien waarover het gaat. Het is de verfilming van de bestseller ‘Voor Jou’ van een zekere Jojo Moyes. Niet alleen ken ik deze auteur niet maar wil ik toch weten waarover het gaat omdat ik tijdens de reportage op de nationale omroep, het woord ‘euthanasie’ hoor vallen en laat dat nu net iets zijn dat me toch best interesseert. Het is immers iets waarover ik als MS-patient zelf al meermaals dacht en waarover ik nog steeds regelmatig filosofeer…

Na wat kort en oppervlakkig opzoekingwerk, leer ik dat Jojo Moyes een Engelse journaliste is die op een bepaald ogenblik besloot voltijds boeken te beginnen schrijven. Als ik het goed begrijp zouden het vooral – of zelfs uitsluitend – fictieve liefdesverhalen zijn. Ook daarom wordt ik nog meer geboeid door de film. Het gaat nu immers al over een heleboel dingen die m’n levenspad kruisen: schrijven, fictie, romantiek en…euthanasie.

Delicate kwesties zoals euthanasie herleiden tot meer aangename (en dus meer bespreekbare) thema’s, is iets dat me persoonlijk aanspreekt. Zelf probeer dat ook te doen. M’n persoonlijke blog ‘Schrijven met humor (en MS)’, is daar het bewijs van. Hoewel mijn schrijfsels vaak pornografisch en erotisch zijn en dus in geen geval geschikt zouden kunnen zijn voor Hollywood, wil ik deze film dus zien…

Bovendien heb ik soms nood aan ontspanning door gemakzucht. Meer nog, ik vind dat ik er als ‘gehandicapte’ verdorie zelfs recht op heb! Mag ik onze bekrompen maatschappij misschien eens laten zien dat ik nu eindelijk eens wat luiheid verdien? Komaan, naar een filmpje kijken over een verliefd meisje dat een rijke stinkerd wil overhalen nog niet te kiezen voor euthanasie daar ze eerst nog wat van hem wil genieten, moet toch kunnen? Er zijn toch andere plaatsen waar medische ethiek kan besproken worden dan in een cinema-zaal?

Ik ga nog beginnen geloven dat gehandicapten saaie mensen zijn die niet anders kunnen dan zagen en klagen. Welnu, ik ben een uitzondering en ben daar trots op! En u?

 

Adil Fraihi

 

cropped-profielfoto.jpg