Makkak(k)en als dino’s

Tags

Eerlijk? Ik dacht dat ze al een hele tijd geleden niet meer bestonden, volledig uitgeroeid en op brutale wijze vernietigd waren. In mijn ideale droomwereld zouden ze zelfs ineens mysterieus verdwenen zijn, zoals de dinosaurussen. Hoewel het op het eerste zicht helemaal niet juist, politiek correct of menselijk overkomt, heb ik het over…hou je vast aan de takken van de bomen…parasitaire….’vuile makkakken’…

Wanneer ik op 20/08/2016 om 03u47 wordt wakker gemaakt door het luide gebrul van de dronken buurjongen, roept hij echter dat ik zo’n vuile makkak ben! Daarbij laat hij maar al te graag horen dat hij tegenwoordig met een bromfiets rijdt. Dit doet hij door herhaaldelijk gas te geven terwijl hij gewoon stil staat. Ik weet eigenlijk niet waarom hij dat doet maar ik vermoed dat hij de stinkende gassen zo door het open raam van m’n slaapkamer probeert te krijgen. Het lukt hem trouwens want de stank van verbrand petroleum en goedkope motorolie wordt verrassend snel opgenomen door mijn – uiterst sexy – reukorgaan/neusje. Ja, ik besef, zie en hoor zelfs dat er teveel mensen zijn die rondlopen met een bijzonder vreemd exemplaar aan hun gezicht, maar deze ‘vuile makkak’ heeft dus een relatief mooie en is daar best trots op…

Maar genoeg over mezelf. De ‘parasitaire, vuile makkak’ bestaat dus volgens mij allang niet meer en heeft eigenlijk nooit bestaan. Het is dus een imaginair wezen, maar ik begrijp dat dit voor mensen als de marginale en alcoholverslavende buurjongen moeilijk te verstaan is. Hij refereert onder invloed van goedkope pils naar mensen met een vreemde achtergrond. Dat hij fout is, hoeft natuurlijk niet teveel uitleg. Verschillende al dan niet tot Belg-genaturaliseerde ‘vuile makkakken’, bewezen al dat ze belangrijke maatschappelijke, politieke, wetenschappelijke en andere bijdragen hebben geleverd aan de Vlaamsche samenleving. Meer nog, daar behoor ik naar mijn bescheiden mening zelf ook bij. Zo was ik toch verschillende jaren federaal ambtenaar en ben ik nu nog steeds actief in het verenigingsleven? De oerlelijke buurjongen die voortaan ook als racist mag en kan bestempeld worden draagt echter NIETS bij tot diezelfde samenleving, integendeel zelfs…

Omdat ik nooit eerder racistische praat van hem hoorde, z’n vriendin enkele dagen geleden een kindje op deze wereld zette en de vrederechter al een vonnis geveld heeft waardoor ze binnenkort het appartement moeten verlaten, dien ik geen klacht in. Niemand zal dus officieel van mij te horen krijgen dat de jonge dronkaard boven me vindt dat ‘vuile makkakken’ nog bestaan en er zelfs eentje onder hem woont! Misschien kan mijn stilte wel beschouwd worden als geboortecadeau? Hopelijk drinkt hij binnenkort dan ook in een andere woning – ver van de mijne –, iets op mijn goed- en verdraagzaamheid! En u?

 

Adil Fraihi

 

DCIM100MEDIA

DCIM100MEDIA

 

 

Libertijnse muziek

Tags

Deze blog schreef ik op 19/08/2013. DRIE jaar geleden dus…

 

Ik heb echt geen zin om een liedje te schrijven over liefde, laat staan een gedicht of melig verhaal. Verschillende tegenstrijdige gevoelens en dan vooral de pijn die ze veroorzaken door hard tegen elkaar te botsen, beletten me immers helder na te denken. Aan de andere kant kan men zich natuurlijk de vraag stellen in hoeverre hartstocht wel redelijk is. Bovendien kan ik het gewoon niet…

Iedereen kan er over meespreken en ik kende het zelf ook al meer dan eens: onredelijke verliefdheid die op geen enkele manier uit te leggen is en al zeker niet tegen jezelf. Bovendien kan ik slechts enkele van m’n amoureuze episodes of periodes wijten aan de aantrekkingskracht van een uitzonderlijk mooi lichaam met uitnodigende lippen en het gaaf gezichtje van een engel die haar seksuele vaardigheden gratis en voor niets aanbiedt. Slechts zelden kende ik immers een goedkoop sletje en de zeldzame momenten waarop ik me dan toch volledig liet gaan en toegaf aan uitsluitend lichamelijke impulsen, schrijf ik toe aan overmatig, excessief en (gelukkig) uitzonderlijk alcoholmisbruik…

Nee, ik schrijf zelfs als MS-patient die zich eigenlijk zou moeten beperken tot onderwerpen rond gezondheid, Multiple Sclerose en het effect daarvan op seksualiteit, graag en veel over de daad. Vooral het ongecontroleerd, ongeremd een beestachtige wippen in duistere en onopvallende hoekjes in openbare plaatsen, boeit me enorm en wil ik met mijn geschrijf delen met anderen. Ook beschrijvingen van mijn prestaties in bed, het zachtjes strelen van een vlekkeloze, blanke huid en de hemelse gevoelens wanneer ik blonde meisjes op hun onderlip bijt als ik ze penetreer, noteer ik veel liever dan iets over liefde. Erover fantaseren is trouwens niet alleen prachtig, maar het inspireert me bovendien. Meer nog, ik schreef er zelfs een liedje over en mensen die me kennen weten dat ik….euhm….zo goed als niet muziek kan spelen of componeren. En u?

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Hollandse nieuwbouw (blog van 15/08/2013)

Tags

Rondom me gebruiken veel mensen vakantieperiodes om meer te lezen. Voor mij is het echter altijd vakantie omdat ik door die rotte MS op pensioen ben gesteld en daarom lees ik niet echt meer dan anders. Integendeel zelfs, de aanwezigheid van mijn zoontje zorgt ervoor dat ik minder lees.

Toch las ik onlangs las het boek ‘Vinexvrouwen’ van Naima El Bezaz en dit kort nadat ik haar werk ‘de Verstotene’ las. Het gebeurt zelden (eigenlijk nooit) dat ik opeenvolgend twee boeken van dezelfde auteur lees, maar Naima El Bezaz is een nichtje dat me ooit een literair orgasme bezorgde dus…

‘Vinexvrouwen’ is een autobiografische roman die je helemaal niet kan vergelijken met ‘de Verstotene’. Slechts zelden vind je de rauwe en zelfs pijnlijke stukken terug die overal terug te vinden zijn in ‘de Verstotene’, wellicht gebruikte ze daarom deze keer een meer komische stijl…

In ‘Vinexvrouwen’ vertelt ze op een grappige manier hoe ze terechtkomt in een buitenwijk met soms bizarre buren, overspel en nette druggebruikers. Héél herkenbaar trouwens, haar humoristisch kunstwerkje, omdat ik namelijk ook wel het gevoel heb nergens thuis te zijn, maar tegelijkertijd overal…

Op blz. 26 lees ik bijvoorbeeld al iets dat me omver blaast omdat ze schrijft wat ik denk en zij dus ook denkt: ‘Ik hoop dat als ik sterf er niks van me overblijft. Ik wil niet naar de hel, niet naar de hemel, maar gewoon naar een niets. Dat zou me intens gelukkig maken.’. Aan de andere kant wil ik als ik sterf echt wel naar een plek waar haar humor terug te vinden is, maar ik vrees dat zo’n plaats niet bestaat. Bovendien wil ik niet dat ze sterft! Integendeel zelfs, ik wil haar nog lezen, zien en zelfs spreken!

Er is een vervolg op ‘Vinexvrouwen’ met de originele titel ‘Méér Vinexvrouwen’, maar dat ga ik nu nog niet lezen. Ik kreeg van een goede vriend immers een boek van Björn Prins over mindfulness en dat zou echt wel geschikt zijn voor mensen met MS. Ik betwijfel echter of ik daarin iets zal lezen over de avonturen van een wulps, sensueel en gewillig, roodharig meisje of zo…

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Dodentocht 2013 / luie sigaretten

Blog geschreven op 12/08/2013!!!!

 Luie sigaretten

 

Wanneer je een MS-patient zou vragen wat hem of haar het meest stoort aan z’n vreselijke ziekte, is de kans zeer groot dat je ‘vermoeidheid’ als antwoord krijgt. Ik word zo ook regelmatig moe wakker. Maar vaak ben ik gewoon lui…


Zo word ik ook nog jaarlijks aan m’n luiheid herinnerd wanneer ik duizenden wandelaars zie voorbijlopen die deelnemen aan de Dodentocht in Bornem. Tijdens dit evenement is het de bedoeling om te voet 100km af te leggen. De deelnemers hebben hier maximum 24 uur de tijd voor. Je zou je kunnen afvragen waarom ze in deze moderne tijden geen gemotoriseerd voertuig gebruiken, maar ieder z’n ding hé! Ik oordeel of veroordeel liever niet…

Dit weekend was het weer zover en de gedachte aan mijn intentie om ooit mee te doen, deed me opnieuw lachen. Bovendien weet ik nog perfect hoe ik ongeveer 15 jaar geleden opstond en tegen enkele mensen zei dat ik die dag zou meedoen aan de Dodentocht. Maar eerst moest ik naar het centrum van Bornem gaan en me daar inschrijven. Omdat ik toen op anderhalve kilometer van de inschrijvingsplaats woonde en wist dat alle omliggende straten herleid werden tot wandelpaden waar geen auto’s mogen komen, besloot ik om niet te gaan. De deelname aan de lange tocht zou immers meer dan 100km zijn als je de afstand meerekent van m’n huis naar de….en terug.. Ik word er moe van als ik eraan denk!

Op 23/08/2003 (een dag die ik trouwens nooit zal vergeten) gebeurde er weer zoiets. Het gaat dan wel over een gebeurtenis die véél belangrijker is. Die avond merk ik dat ik geen sigaretten meer heb. Omdat ik geen zin heb om naar een nachtwinkel te rijden waar de kankerstokjes worden verkocht, beslis ik te stoppen met roken. Gemakzucht kan dus gezond zijn…

Moraal van het verhaal: luiheid is goed! Ik promoot het zelfs, maar dan wel vanuit m’n zetel of bed. Zei ik trouwens al dat ik ook daar het liefst onderaan lig? En u?

 

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Recensie Zahia’s-Cuisine

Tags

Ik vertel haar al vloekend dat ik hier als 10-jarige ben binnengeweest. Duidelijk geïrriteerd en zelfs boos wijs ik daarbij naar de bekende Sint-Romboutskathedraal in Mechelen. Door een wielerkoers hebben we immers veel te lang moeten zoeken naar het Marokkaans restaurant waar we gaan eten. Het eethuis bevindt zich in het centrum van de stad, recht tegenover de bekende kathedraal met onafgewerkte toren en laat daar nu net de aankomst (of is het vertrek) zijn van de wedstrijd. Zowat elke weg is daardoor afgesloten en alle oranje bordjes die de wegomleidingen aangeven, lijken ons naar diezelfde doodlopende straat te brengen…

Hoewel ik Mechelen vrij goed ken(de) omdat ik er toch enkele jaren naar school ging, moet ik vaststellen dat de stad echt mooi(er) is (geworden). ‘Die liberale burgemeester, hoe heet hij nu ook al weer, heeft er echt iets knap van gemaakt!’, roep ik haast opgewekt tegen mijn vriendinnetje. We rijden dan net voorbij het ouderlijk huis van een vroeger liefje van me, maar dat zeg ik haar niet natuurlijk. M’n aantrekkelijke partner is immers extreem jaloers en we zouden dan ongetwijfeld met de auto in de Dijle belanden en zo proper is die rivier toch niet hoor. Bovendien heb ik helemaal geen zin om te zwemmen maar wil ik gewoon Zahia’s-Cuisine proberen. Op de site ziet het eten daar immers echt lekker uit…

Nadat een bejaarde man ons toont welke weg we moeten nemen, stap ik dus vloekend uit de wagen want we zijn dan naar mijn mening al veel te lang onderweg om het restaurantje eindelijk wat verderop te zien. Oh ja, de oude man zei ons dat we niet ver waren maar dat we een eenrichtingsraat de verkeerde kant in moesten rijden: ‘Het is de enige manier om er snel te geraken en niemand zal het je kwalijk nemen.’. Gelukkig luistert m’n liefje zelden naar me en dus al zeker niet naar andere oude mannen…

Voor we na een lange lijdensweg binnengaan, neemt m’n vriendinnetje m’n hand, knijpt ze er héél hard in en zegt ze dat ik nu echt moet normaal doen: ‘Stop maar met zagen en klagen, we zijn er!’. Omdat ik op dat ogenblik nog niet weet dat ik later een recensie zal schrijven, moet ik nu even terugdenken aan wat er vervolgens gebeurde. Het is pijnlijk, maar hier komt het dan toch en onthou goed dat ik schrijf als iemand die ms heeft…

Ik moet namelijk eerst enkele treden op voordat ik het eetzaaltje bereik. Gelukkig komt een vriendelijke man ons tegemoet. Al lachend verwelkomt hij ons en daardoor vergeet ik dan weer snel dat we veel te lang moesten rijden. Bovendien valt het me meteen op dat de man een korte broek draagt en dat vind ik leuk. Niet zozeer omdat het warm is maar vooral omdat het de sfeer in het restaurantje aantoont. Het is er huiselijk en er hangen wat typisch, Marokkaanse spulletjes aan de muren en het plafond, maar het is allemaal eenvoudig en niet teveel of zo. Als een klein kind kijk ik rond en wijs ik naar de decoratie terwijl m’n vriendinnetje bij elk voorwerp moet horen hoe ik uitleg dat ik weet wat het is en hoe of waar het wordt gebruikt. Telkens sust ze daarbij dat ik wat stiller moet zijn en dat ze best weet wat het is. Ik zei het al eerder: m’n liefje weet teveel, ze is ongetwijfeld een belangrijke schakel in zowat elke samenzwering rondom mijn ‘leven’. Ja, ik zie het groot…

Soms lijkt het wel of ik in een charmant Parijse cafeetje zit en een andere keer voel en zie je dan weer de Marokkaanse mystiek. Wat ik het liefste zie en duidelijk weerspiegelt dat mijn blond vriendinnetje geniet van de cultuurrijke omgeving, is de lach op haar gezichtje. Niemand weet of ziet trouwens dat ze Algerijnse roots heeft. Eén van haar voorouders heeft ooit een scheve schaats gereden met iemand uit dat Maghrebijnse land. Met een veel te grote en gevulde mond probeert ze me wijs te maken dat onze achtergrond dus dezelfde is. Wat wij gemeenschappelijk hebben ligt echter alleen in het landelijke Bornem en nergens anders…

Wanneer ik de vriendelijke ober vraag naar z’n origines in Marokko, vertelt hij me dat hij eigenlijk uit Nador komt. Dat is de belangrijkste en grootste stad bij de Berbers. Wanneer ik hem vertel dat ik Arabisch ben, zal hij me voortaan altijd aanspreken in het Arabisch. Het is een goedlachse, hartelijke man die ons zelfs op culinair vlak een suggestie doet die ons bovendien aangenaam verrast…

Terwijl we smakelijk een hele reeks overheerlijke Marokkaanse tapas eten, leg ik telkens uit dat ik het ken. Bovendien vertel ik m’n schattige wederhelft dat ik het reeds meermaals at, dat m’n moeder het ook wel klaarmaakt(e) en dat ze dat op z’n minst even lekker kon/kan! Toch moet ik vaak toegeven dat het me enorm smaakt. Meer nog, dat engeltje waarin ik niet geloof, plast regelmatig op mijn tong en dat niet alleen…

Ik raad Zahia’s-Cuisine in Mechelen dus zeker aan. Ik heb er echt van genoten en m’n liefje ook en die is nochtans niet makkelijk op dat vlak. Op geen enkel vlak eigenlijk. Zahia, de eigenares van het restaurant nam trouwens zelfs even de tijd om met ons te praten en het concept van haar eethuisje uit te leggen. Er is m.a.w. een Marokkaans restaurant in Mechelen dat dus echt top is! Voor ik het vergeet, de liberale burgemeester daar heet…euhm…juist, Bart Somers! En u?

 

zahia

Samenvatting:

Pluspunten: vriendelijke medewerkers en eigenares, netjes, mooi decor met gerecycleerde en tweedehands materialen, duurzaam, aangenaam terrasje, lekker, lekker, lekker, lekker en LEKKER

Minpunten: niet geschikt voor mensen in een rolstoel

http://www.restaurant-zahiascuisine.be/

https://www.facebook.com/#!/ZahiasCuisine/?fref=ts

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

Geweld – ordehandhaving – buren

Tags

Ik heb gisterenavond omstreeks 23u30, de politie moeten bellen. De buren waren het immers weer aan het uithangen met geroep, geschreeuw, het verschuiven van meubels en irriterend gezang van het buurmeisje. Ook de buurjongen blijft niet stil want ik hoor hem af en toe eens brullen. Echt grommen als een wilde beer die z’n prooi wil aanvallen. Ik denk en vrees dat het te maken heeft met een combinatie van overmatig drankmisbruik en z’n mentale achterstand dat hem belet te werken…

Omdat ik de nacht voordien al geen oog heb kunnen dichtdoen, bel ik dus de politie. Oh ja, de reden waarom ik vorige nacht niet heb kunnen slapen is trouwens dezelfde als nu: de buren waren om 02u15 nog aan het schilderen!!!!!! Ik verwittig dus de ORDEdiensten die ervoor zouden moeten zorgen dat dit niet mogelijk zou kunnen zijn of het op z’n minst toch zouden moeten sanctioneren. Maar ik leer echter dat ik wéér ongelijk heb want ik mocht alleen gaan slapen wanneer de luidruchtige buren besloten dat dit mocht! Dus NIET wanneer ik zelf onder de lakens wil kruipen, moe ben en een lichaam met een kloteziekte (MS) heb dat SCHREEUWT om rust. M’n vrije wil hangt dus vast aan dat van een bende randdebielen dat op een zondagnacht beslist te schilderen. Ik ben het meer dan beu…

Groot is mijn verbazing dan ook dat één van de politieagenten – ze komen altijd per twee – komt zeggen dat ‘ze’ gisteren de buurjongen hebben moeten tegenhouden omdat die op m’n gezicht wou slaan. Ik, een kreupele jongen, zou dus zonder hun tussenkomst ineen worden getimmerd! Ze hebben me dus eigenlijk gered!!!! Volg nu mee want nu wordt het hééééél vreemd. Verontrustend bizar eigenlijk…

Wanneer diezelfde agent, die dus weet waartoe de buurjongen in staat is, bij de buren aanbelt rond middernacht, staat mijn voordeur open zodat ik alles kan horen wat ze zeggen. En nu komt het…….de agent die dus wéét waartoe de buren in staat zijn…..zegt dan tegen het buurmeisje……dat lachend zegt dat ze aan het ‘afronden’ zijn met de verbouwingswerken (om MIDDERNACHT!!!!)… wel, die agent zegt dus heel beleefd en rustig dat ze stiller moeten zijn. ‘Hou rekening met de buur’, hoor ik hem zeggen…

Iedereen zal begrijpen dat ik dan steiger en begin te roepen tegen de politiemensen: is dit een tussenkomst? Is dit het afdwingen van respect bij mensen die totaal RESPECTLOOS zijn en geweld niet uit de weg gaan?? Moet je als ORDEhandhaver zo praten en doen tegen mensen die zelfs niet begrijpen dat ze iets fout doen? Hun houding maakt me kwaad, verontrust me dan om tenslotte weer enorm boos te worden. En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Harteloze Belgen

Tags

Tot gisteren keek ik ook naar het Europees Kampioenschap in Frankrijk, maar de Rode Duivels hebben alles weer verpest…

Belgen hebben geen hart, zeg ik je! Het is geen racistische opmerking, maar eerder een vaststelling van een feit met ontegensprekelijk hard bewijs. Hoe zou je anders kunnen verklaren dat ze de Zweedse voetbalploeg uit het EK in Frankrijk zetten? Een ploeg met zowel vrouwelijke als mannelijke supporters die me doen kwijlen en waardoor m’n onderbroekje begint te knellen en soms zelfs knallen? Hebben ze echt geen respect meer?

Slechts één enkel doelpunt was er nodig om de enige reden te vernietigen die me naar het stomme spel deed kijken. Nu is alles kapot door die ene goal van een getatoeëerde – zeg maar vogelverschrikkende en overdreven beschilderde – wildeman die waarschijnlijk enkel te bezoeken zou geweest zijn in de gevangenis van Lantin indien z’n ouders niet hadden besloten hem in te schrijven in een lokale sportvereniging. Brutaal en onbeschoft stak hij na het doelpunt dan nog z’n armen de hoogte in. Ja, debielen juichten hem zelfs toe, reden al toeterend door de straten en wapperden met vlaggen om hun blijdschap te laten zien…

Zien ze dan zoveel liever kale, Engelse hooligans in plaats van langharige, Zweedse blondines? Is het misschien een volkje dat een voorkeur heeft voor vette bierbuiken en niet zozeer voor strakke kontjes of Scandinavische, afgetrainde buiksperen? Ik snap het echt niet hoor! Iemand mag het me uiteggen want ik wil het echt weten hoewel ik er bijna zeker van ben dat er GEEN verklaring is…

Maar ik overdrijf zoals altijd eigenlijk want…euhm…ik heb gisteren zelfs niet naar de stomme voetbal gekeken! En weet je waarom? Wel, jullie geloven het wellicht niet, maar ik zat bij een mooi, blond en extreem aantrekkelijk meisje. Nee, geen Zweedse maar een Italiaanse. M’n aardrijkskunde is niet zo goed, maar is dat niet min of meer hetzelfde? Viva Italia dus!! En u?

 

italia

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Hectische stilte

‘Gewoon zwijgen, Adil!’, roept een zachte stem in m’n hoofd. Het lijkt wel een echo die, ondanks de verschillende gedachten die door m’n hoofd razen, zorgt voor een mentaal vacuüm. Dat zorgt er dan op z’n beurt weer voor dat ik toch vrij snel zal kunnen slapen. Het zal in ieder geval minder lang duren dan anders om in te slapen. De gebeurtenissen van voorbije weekend kunnen er natuurlijk ook wel mee te maken hebben dat m’n lelijke lichaam snel op zoek is naar rust. De afwezigheid van de lawaaierige buren telt natuurlijk eveneens…

’s Morgens doorbreek ik (zelf) het geluid van stilte waarvan ik eigenlijk best genoot. Zaken verpesten die ik enorm leuk vind, doe ik echter wel vaker. Ik weet niet waarom, maar neem aan dat het een zelfdestructief trekje van me is. Ook de stilte die ik mezelf opleg zal immers ooit sterven, al weet ik niet wanneer dat zal zijn. Misschien daarom dat ik het nu al vermoord…

Bovendien – en dat is het laatste wat ik erover zal zeggen – kan stilte pijnlijk zijn. Vooral omdat het de gedachte omarmt en omringd er een einde aan te willen maken. Niemand wil eigenlijk écht stilte, dat is de tegenstelling. Omdat ik elke contradictie liever uit de weg ga dan me te laten vangen door de warboel die aan de oorsprong ligt van die relatieve rust, kies ik er dus voor deze keer te zwijgen. Eventjes toch! En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

 

Dronken ongeloof

Tags

Deze morgen word ik weer veel te vroeg wakker gemaakt door mijn stomdronken buurjongen. Hij loopt luidkeels roepend en stampend de metalen trap op aan de zijkant van mijn appartement, begint met deuren te slaan, maakt z’n hoogzwangere vriendin wakker die op haar beurt terug schreeuwt en bonkt verschillende keren tegen mijn plafond/zijn vloer. Opeens hoor ik hoe hij het waagt zich voor te bereiden voor één of ander zangwedstrijd (al is ‘zingen’ héél relatief natuurlijk). Nadat de straalbezopen dronkaard beseft dat hij zowat de slechtste zanger is die deze wereld ooit heeft gekend, besluit hij om te stoppen en me verschillende verwensingen en beledigingen toe te brullen. Hij haat me, maar het is dan wederzijds…

Ik glijd noodgedwongen en onuitgerust vanonder m’n lakens uit m’n hoge bed – zoals kippen slaap ik immers ook graag ver boven de grond – omdat het me niet lukt terug in slaap te vallen. Vervolgens strompel ik op de koude vloer naar de badkamer. Daar probeer ik me ondanks alles tevergeefs op te frissen alvorens verder te waggelen naar het keukentje waar ik wat koffie zet. Ik heb het dan écht nodig en slurp het op terwijl ik stilzwijgend voor me staar. Af en toe hoor ik de dronkaard met deuren slaan en meubels verschuiven (????) maar ik reageer niet. Iets anders doen dan mijn lot aanvaarden heeft dan geen zin, denk ik…

Hoelang ik met een lege kop koffie aan tafel blijf zitten, weet ik eigenlijk niet precies, maar ik vermoed toch een volledig uur. Als een robot zet ik me dan ineens recht om naar de zitbank te gaan en daar m’n lelijke lijf in neer te laten ploffen. Het is de bedoeling de televisie op te zetten en zo wat in te dommelen…

Per ongeluk zap ik echter naar een kanaal dat ik anders NOOIT bekijk. Het is MENT TV, een zender met alleen schlagermuziek. Geshockeerd blijf ik veel te lang kijken naar een Oostenrijkse zanger met Argentijnse roots. Hij heet Semino Rossi. Moet je zeker niet horen tenzij je je geloof in de mens(heid) voorgoed kwijt wil…

Net wanneer m’n oogleden wat zwaarder worden en ik in slaap begin te vallen, hoor ik de deurbel! Ik verwacht echter niemand en m’n vriendinnetje heeft de sleutel en kan dus altijd zomaar binnen, ik weet dus dat zij het al niet is. M’n broers en zus kunnen het ook niet zijn want die slapen ongetwijfeld nog, het zijn immers echte Fraihi’s en geloof me, Fraihi’s worden nooit zo vroeg vrijwillig wakker in het weekend en/of op feestdagen…

Geïrriteerd open ik mijn voordeur. Een bejaarde man zegt me zonder zichzelf voor te stellen, dat ik dit zeker moet lezen en hij duwt een tijdschrift in m’n gezicht. In grote letters zie ik ‘ONTWAAK’ staan. ‘G-g-g-getuige van Jehova?’, stotter ik. De oude man knikt bevestigend waarop ik hem heel rustig en beleefd zeg dat ik dan echt niet geïnteresseerd ben. Ik neem het hem immers helemaal niet kwalijk dat hij niet weet dat hij dan juist heeft aangebeld bij het monster dat vaak wordt beschreven in die boekjes van hen. In geen geval kan hij weten dat ik gewekt ben door een dronken marginaal en vervolgens een schlagerzanger – oh, de horror!! – heb gezien. Nee, hij kan niet weten dat hij op dat moment te maken heeft met de anti-christ zelf! En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

 

 

 

Selectieve alertheid

Tags

Ik doe niet dikwijls mee aan wetenschappelijke studies hoewel ik er het nut niet alleen van inzie, maar het belang ook erken en het eerlijk gezegd zelfs wat ‘promoot’. Daarom liet ik me enkele maanden geleden, heel gemakkelijk overhalen mee te doen aan een onderzoek waaraan onder andere ook m’n neuroloog, prof. Dr. Nagels, deelneemt. Het gaat over cognitieve stoornissen en de mogelijkheid dit op te sporen of op z’n minst toch na te kijken op MRI-beelden. Bovendien – en ik moet eerlijk bekennen dat het doorslaggevend was – zou ik geen gevaarlijke of ongekende medicatie moeten innemen…

Eerst kreeg ik een hele reeks neuropsychologische testen die ik natuurlijk moeiteloos oploste want ik ben nu eenmaal de slimste jongen die iedere lezer van deze blog, kent. Niet alleen maak ik mezelf dat trouwens wijs, maar weet ik ook dat het zo NIET is. Maar hoogmoed is een religieuze zonde en ik ben graag christelijk, islamitisch en joods zondig of zo. Bovendien meten die proefjes wijzigingen op gedragsniveau en dus ook de cognitieve stoornissen waarmee ik (bewust) te maken heb en waarover ik meer wil weten…

Daarna werd ik in of onder een MRI-scan geschoven. Het is een groot, luidruchtig en duur apparaat dat niet geschikt is voor mensen die claustrofobisch zijn of om één of andere reden een metalen voorwerp in hun lijf dragen. Het is immers magnetisch…

Over een jaartje zou ik dan terug hetzelfde moeten doen en dan worden de resultaten en beelden vergeleken om hopelijk geen al te negatieve ontwikkeling of degeneratie te zien. Maar een vriendin van me is daar gerust in en ik zal proberen uit te leggen waarom dat zo is…

Ze – en ik kan garanderen dat ze vrouwelijk is want ik heb haar getest!! – bekeek me heel raar wanneer ik tegen haar zei dat ik mentaal trager ben geworden en het zich echt niet beperkt tot mijn verbale moeilijkheden die vooral te horen zijn omdat ik langzaam praat. Vooral na een inspanning of wanneer ik zomaar enorm moe ben, heb ik het volgens mij immers lastig om iets snel te begrijpen. Haar blik verraadde echter ongeloof en –begrip waarop ze luid, geheel onverwacht en haast duivels begon te lachen. ‘Jij bent juist veel te gevat en alert, jongen!’, riep ze dan. ‘Je bent er gewoon selectief in want als het je niet interesseert of wanneer iemand je op je ongelijk wijst, doe je alsof je het niet meteen begrijpt of kan je niet direct iets terugzeggen!!!!’.

De vriendin waarover ik het heb werd trouwens mijn liefje en dat is ze nu toch al enkele jaren. Niet alleen tolereert ze m’n selectieve alertheid, maar aanvaardt ze ook een vriend die verstandiger en knapper is dan haar, maar die vooral meer onzin kan verkopen! En u?

 

Adil Fraihi

 

 

profielfoto

 

 

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 1.251 andere volgers