Me before you, film van Thea Sharrock

Tags

‘Een al te gemakzuchtige aanpak van een bijzonder delicate kwestie’, dat zou de film volgens gehandicaptenorganisaties zijn….

Deze gedachte prikkelt me wanneer ik net aan mijn dessert wil beginnen terwijl ik op de achtergrond het nieuws van 13u hoor. Traag eten doe ik nu eenmaal altijd en dat zal nooit veranderen. Ik kijk meteen op om te zien waarover het gaat. Het is de verfilming van de bestseller ‘Voor Jou’ van een zekere Jojo Moyes. Niet alleen ken ik deze auteur niet maar wil ik toch weten waarover het gaat omdat ik tijdens de reportage op de nationale omroep, het woord ‘euthanasie’ hoor vallen en laat dat nu net iets zijn dat me toch best interesseert. Het is immers iets waarover ik als MS-patient zelf al meermaals dacht en waarover ik nog steeds regelmatig filosofeer…

Na wat kort en oppervlakkig opzoekingwerk, leer ik dat Jojo Moyes een Engelse journaliste is die op een bepaald ogenblik besloot voltijds boeken te beginnen schrijven. Als ik het goed begrijp zouden het vooral – of zelfs uitsluitend – fictieve liefdesverhalen zijn. Ook daarom wordt ik nog meer geboeid door de film. Het gaat nu immers al over een heleboel dingen die m’n levenspad kruisen: schrijven, fictie, romantiek en…euthanasie.

Delicate kwesties zoals euthanasie herleiden tot meer aangename (en dus meer bespreekbare) thema’s, is iets dat me persoonlijk aanspreekt. Zelf probeer dat ook te doen. M’n persoonlijke blog ‘Schrijven met humor (en MS)’, is daar het bewijs van. Hoewel mijn schrijfsels vaak pornografisch en erotisch zijn en dus in geen geval geschikt zouden kunnen zijn voor Hollywood, wil ik deze film dus zien…

Bovendien heb ik soms nood aan ontspanning door gemakzucht. Meer nog, ik vind dat ik er als ‘gehandicapte’ verdorie zelfs recht op heb! Mag ik onze bekrompen maatschappij misschien eens laten zien dat ik nu eindelijk eens wat luiheid verdien? Komaan, naar een filmpje kijken over een verliefd meisje dat een rijke stinkerd wil overhalen nog niet te kiezen voor euthanasie daar ze eerst nog wat van hem wil genieten, moet toch kunnen? Er zijn toch andere plaatsen waar medische ethiek kan besproken worden dan in een cinema-zaal?

Ik ga nog beginnen geloven dat gehandicapten saaie mensen zijn die niet anders kunnen dan zagen en klagen. Welnu, ik ben een uitzondering en ben daar trots op! En u?

 

Adil Fraihi

 

cropped-profielfoto.jpg

Terug naar Amerika

Tags

,

Ik was het eigenlijk al vergeten, maar door het racistische incident onlangs in het parlement kwam alles terug. Toen ik gisterenavond in bed ging liggen, duurde het iets langer dan gewoonlijk om daadwerkelijk in slaap te vallen. Uitzonderlijk waren het niet mijn luidruchtige buren die kabaal maakten of zo. Nee, de film waarin de buurjongen me iets toeriep dat ik aanvankelijk niet begreep, hield me deze keer wakker. Ik zag het altijd opnieuw wanneer ik op m’n te dure matras naar het plafond staarde. De storende echo stopte niet: ‘Ga terug naar Amerika, vuile Amerikaan! Ga terug naar Amerika!’…

Het blonde jongetje was hooguit zes of zeven en ik een jaartje ouder. Zijn oervlaamse ouders waren niet echt sympathiek maar begroetten m’n ouders steeds beleefd. Tenslotte waren ze mekaars overburen en beide partijen waren daarom alleen al altijd correct tegen elkaar. Leuke gesprekken over het weer , school of werk hoorden daar niet bij. Dat was echter voor niemand een probleem. Vreedzame coëxistentie, heet dat dan…

Hoewel onze ouders niet echt praatten, speelde ik dus wel regelmatig met hem. Als kind viel me al vrij snel op dat hij ‘speciaal’ was. Hij zei niet veel en deed ook niet echt veel. Vaak gebruikte hij als excuus dat hij het dan niet mocht van z’n ouders. Maar wij, de andere speelkameraadjes en ikzelf, wisten echter dat hij dan minder durfde door een gebrek aan zelfvertrouwen of omdat hij simpelweg iets dommer was. Bovendien was hij ook niet zo lenig en sportief en waren er nog andere gebreken. Wanneer we hem plots iets vroegen of als hij gewoon zenuwachtig was om gelijk welke andere reden, stotterde hij namelijk een beetje…

Spelende kinderen maken wel eens ruzie. Dat hoort nu eenmaal tot het proces waarbij kennis wordt opgedaan door amusement. Ik weet dus niet meer wat we juist aan het doen waren toen hij het zei. Wel kan ik me nog precies herinneren waar het was, namelijk op de stoep net voor het huis waar ik woonde. Niet ongewoon in een periode en tijdperk waarin kinderen na schooltijd nog buitenkwamen. We hadden allebei trouwens een korte broek aan, dat weet ik ook nog goed…

Ineens zei hij dus dat ik naar een plaats of zelfs land moet dat ik zelfs niet ken en waarvan ik een niet zo nette inwoner van zou zijn. Zijn opmerking bracht me dus in de war. Zo dacht ik lang dat de burgers van dat land misschien wel allemaal in bed plasten of zo. Daarom riep ik eerst tegen hem dat ik zoiets al jaaaaren niet meer deed! Een hele tijd later leerde ik echter dat zijn ‘achterlijkheid’ versterkt werd door een simpele opvoeding van zijn meer dan eenvoudige ouders. Noem ze wat mij betreft boers of lomp…

Hij had dus ergens gehoord – ik vermoed thuis – dat ik een Marokkaanse achtergrond had/heb. Omdat hij het waarschijnlijk niet kende of op z’n minst vergeten was, dacht hij dus dat het Amerika was. Moraal van het verhaal: het parlementslid Luc Van Biesen zei tegen Kitir dat ze terug moet naar Marokko. Ik weet nu echter dat hij bedoelde dat ze terug naar Amerika moet!! En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Open Brief aan God, Allah en Hashem

Tags

Op 18/09/2016 schreef ik deze Open Brief nadat ik weer veel last had van zenuwpijnen in mijn linkerarm en -been…

Open brief aan God, Allah en Hashem.

Eerst en vooral wil ik me excuseren voor het gebruik van Je aanspreektitel. Als ongelovige weet ik immers niet of de drie namen die ik gebruik wel degelijk over dezelfde entiteit gaan. In geen geval wil ik discrimineren door slechts één naam te gebruiken, daarom bezig ik deze drie benamingen. Bovendien beweren gelovigen vaak dat jullie één zijn.


Het is ondertussen vrij duidelijk dat wij elkaar niet mogen. Niet alleen heb ik Je jarenlang genegeerd en zelfs Je bestaan ontkend, maar gaf Jij me op Jouw beurt een afschuwelijk lijf. Versta me niet verkeerd, ik heb een leuk snoetje en een lichaam waar ik me enorm mee geamuseerd heb, maar op een gegeven moment bleek er dan toch iets verkeerd mee te zijn.
Doordat ik nu toch al een enkele dagen zonder enige reden meermaals hevige pijn heb in mijn linkerarm en -been en deze folteringen me belemmeren om normaal te functioneren en te denken, besluit ik mijn ongeloof (lees: ongelovigheid) even opzij te schuiven en Je direct aan te spreken. Geen schrik, het zal kort zijn want mijn volgende ‘pijnaanval’ belet me toch om lang te werken, praten en vragen te stellen…


In de eerste plaats had ik natuurlijk graag geweten waarom ik slachtoffer ben van Je boosheid? Mensen die in Je geloven lieten me al weten dat het een soort ‘test’ is, maar dat geloof ik dan weer niet want nooit liet ik weten dat ik wou meedoen aan eender welke test, noch gaf ik door mijn houding of handelingen tegenover anderen een aanleiding tot zoiets (als zo’n reden überhaupt al bestaat ). Bovendien worden zulke gruwelijke testen toch enkel in labo’s door mensen op dieren gedaan? Ben Jij dan ook ‘maar’ een afschuwelijk mens of probeer Je net door pijnlijke martelingen aan te tonen dat Je groter en sterker bent dan gelijk wie? Geloof me, ik wil graag van de daken schreeuwen dat Je de allergrootste bent als Je de foltering stopt!
Hoewel ik weet dat Je zowat overal op deze aardbol zorgt voor pijn in al zijn vormen, hoop ik dat Je begrijpt dat ik nu enkel gefixeerd ben op mezelf, mijn eigen leed en mijn persoonlijk verdriet dat eigenlijk moeilijk los te koppelen is van dat van anderen. Ik vrees immers dat ik niet de enige ben. In tegenstelling tot Jou, heb ik namelijk niet de pretentie te beweren dat ik uniek ben. Toch slaag je er verdorie goed in om -al is het maar even- me enkel aan mezelf te laten denken. Hierdoor verander Je zelfs mijn persoonlijkheid. Het is een verwezenlijking waar ik alvast niet al te trots op zou zijn, tenzij Je houdt van blinde gehoorzaamheid natuurlijk…


Om af te sluiten, beloof ik vanavond tussen twee pijnaanvallen naar boven te kijken en te wachten op Jouw antwoord. Niet alleen sta ik dus open voor Jouw bestaan, maar smeek ik me een verklaring neer te laten zenden. Ofschoon ik Je respecteer en dit duidelijk niet wederzijds is, wacht ik op Je reactie. Ik besef dat de kans dat ik straks enkel een paar vleermuizen zie voorbijvliegen wanneer ik de hemel in kijk, groter en realistischer is, maar toch…

Respectvol,

 

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Pornografische put

Tags

Mensen denken vaak dat ik niets anders te bieden heb dan plezier in bed. Ik zou dus liefde herleiden tot de daad. Daarbij heb ik de reputatie (terecht of niet, daar vel ik hier en nu geen oordeel over) dit op een haast pornografische manier te doen. Ik geef toe, ik vrij graag en slaag zelfs mea culpa hoewel ik me daar eigenlijk toch niet voor hoef te schamen of me schulig te voelen. Dat is immers iets voor katholieken…

Tijdens een veel te lange duistere en zwarte periode in mijn leven dacht ik uit woede zelfs dat deze wereld mijn liefde niet verdient of waard is. Maar enkele mensen sleurden me uit die ellendige en uitzichtloze put. Ik heb dus weer véél liefde te geven en dat wil ik zelfs aantonen door enkele foto’s…

Bovendien geef ik het overschot aan liefde en genegenheid in m’n teder hartje niet enkel aan mensen. Zo ben ik al een tijdje bezig met het kweken en verzorgen van enkele zonnebloemen. Ik heb ze nooit echt geteld, maar ik schat een vijftiental. Eén bloempje krijgt iets meer aandacht dan de anderen en dat komt omdat het door een korte zomerstorm dreigde te sterven. Het werd omver geblazen en lag voor de helft op de grond of zo. M’n vriendin knipte het los van z’n stengel en stak het in een cola-glas, gevuld met water. Op instagram en Facebook noemde ik het voortaan mijn ‘happiness in a cup’…

zonnebloem voor

Mijn ‘geluk in een glas’ doet haar naam nu alle eer aan, niet?

20160902_074856

Zoals jullie allemaal kunnen zien groeit deze zonnebloem steeds verder en wordt het alsmaar groter. Mijn liefde en geluk kan dus vastgelegd worden op foto’s. En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Makkak(k)en als dino’s

Tags

Eerlijk? Ik dacht dat ze al een hele tijd geleden niet meer bestonden, volledig uitgeroeid en op brutale wijze vernietigd waren. In mijn ideale droomwereld zouden ze zelfs ineens mysterieus verdwenen zijn, zoals de dinosaurussen. Hoewel het op het eerste zicht helemaal niet juist, politiek correct of menselijk overkomt, heb ik het over…hou je vast aan de takken van de bomen…parasitaire….’vuile makkakken’…

Wanneer ik op 20/08/2016 om 03u47 wordt wakker gemaakt door het luide gebrul van de dronken buurjongen, roept hij echter dat ik zo’n vuile makkak ben! Daarbij laat hij maar al te graag horen dat hij tegenwoordig met een bromfiets rijdt. Dit doet hij door herhaaldelijk gas te geven terwijl hij gewoon stil staat. Ik weet eigenlijk niet waarom hij dat doet maar ik vermoed dat hij de stinkende gassen zo door het open raam van m’n slaapkamer probeert te krijgen. Het lukt hem trouwens want de stank van verbrand petroleum en goedkope motorolie wordt verrassend snel opgenomen door mijn – uiterst sexy – reukorgaan/neusje. Ja, ik besef, zie en hoor zelfs dat er teveel mensen zijn die rondlopen met een bijzonder vreemd exemplaar aan hun gezicht, maar deze ‘vuile makkak’ heeft dus een relatief mooie en is daar best trots op…

Maar genoeg over mezelf. De ‘parasitaire, vuile makkak’ bestaat dus volgens mij allang niet meer en heeft eigenlijk nooit bestaan. Het is dus een imaginair wezen, maar ik begrijp dat dit voor mensen als de marginale en alcoholverslavende buurjongen moeilijk te verstaan is. Hij refereert onder invloed van goedkope pils naar mensen met een vreemde achtergrond. Dat hij fout is, hoeft natuurlijk niet teveel uitleg. Verschillende al dan niet tot Belg-genaturaliseerde ‘vuile makkakken’, bewezen al dat ze belangrijke maatschappelijke, politieke, wetenschappelijke en andere bijdragen hebben geleverd aan de Vlaamsche samenleving. Meer nog, daar behoor ik naar mijn bescheiden mening zelf ook bij. Zo was ik toch verschillende jaren federaal ambtenaar en ben ik nu nog steeds actief in het verenigingsleven? De oerlelijke buurjongen die voortaan ook als racist mag en kan bestempeld worden draagt echter NIETS bij tot diezelfde samenleving, integendeel zelfs…

Omdat ik nooit eerder racistische praat van hem hoorde, z’n vriendin enkele dagen geleden een kindje op deze wereld zette en de vrederechter al een vonnis geveld heeft waardoor ze binnenkort het appartement moeten verlaten, dien ik geen klacht in. Niemand zal dus officieel van mij te horen krijgen dat de jonge dronkaard boven me vindt dat ‘vuile makkakken’ nog bestaan en er zelfs eentje onder hem woont! Misschien kan mijn stilte wel beschouwd worden als geboortecadeau? Hopelijk drinkt hij binnenkort dan ook in een andere woning – ver van de mijne –, iets op mijn goed- en verdraagzaamheid! En u?

 

Adil Fraihi

 

DCIM100MEDIA

DCIM100MEDIA

 

 

Libertijnse muziek

Tags

Deze blog schreef ik op 19/08/2013. DRIE jaar geleden dus…

 

Ik heb echt geen zin om een liedje te schrijven over liefde, laat staan een gedicht of melig verhaal. Verschillende tegenstrijdige gevoelens en dan vooral de pijn die ze veroorzaken door hard tegen elkaar te botsen, beletten me immers helder na te denken. Aan de andere kant kan men zich natuurlijk de vraag stellen in hoeverre hartstocht wel redelijk is. Bovendien kan ik het gewoon niet…

Iedereen kan er over meespreken en ik kende het zelf ook al meer dan eens: onredelijke verliefdheid die op geen enkele manier uit te leggen is en al zeker niet tegen jezelf. Bovendien kan ik slechts enkele van m’n amoureuze episodes of periodes wijten aan de aantrekkingskracht van een uitzonderlijk mooi lichaam met uitnodigende lippen en het gaaf gezichtje van een engel die haar seksuele vaardigheden gratis en voor niets aanbiedt. Slechts zelden kende ik immers een goedkoop sletje en de zeldzame momenten waarop ik me dan toch volledig liet gaan en toegaf aan uitsluitend lichamelijke impulsen, schrijf ik toe aan overmatig, excessief en (gelukkig) uitzonderlijk alcoholmisbruik…

Nee, ik schrijf zelfs als MS-patient die zich eigenlijk zou moeten beperken tot onderwerpen rond gezondheid, Multiple Sclerose en het effect daarvan op seksualiteit, graag en veel over de daad. Vooral het ongecontroleerd, ongeremd een beestachtige wippen in duistere en onopvallende hoekjes in openbare plaatsen, boeit me enorm en wil ik met mijn geschrijf delen met anderen. Ook beschrijvingen van mijn prestaties in bed, het zachtjes strelen van een vlekkeloze, blanke huid en de hemelse gevoelens wanneer ik blonde meisjes op hun onderlip bijt als ik ze penetreer, noteer ik veel liever dan iets over liefde. Erover fantaseren is trouwens niet alleen prachtig, maar het inspireert me bovendien. Meer nog, ik schreef er zelfs een liedje over en mensen die me kennen weten dat ik….euhm….zo goed als niet muziek kan spelen of componeren. En u?

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Hollandse nieuwbouw (blog van 15/08/2013)

Tags

Rondom me gebruiken veel mensen vakantieperiodes om meer te lezen. Voor mij is het echter altijd vakantie omdat ik door die rotte MS op pensioen ben gesteld en daarom lees ik niet echt meer dan anders. Integendeel zelfs, de aanwezigheid van mijn zoontje zorgt ervoor dat ik minder lees.

Toch las ik onlangs las het boek ‘Vinexvrouwen’ van Naima El Bezaz en dit kort nadat ik haar werk ‘de Verstotene’ las. Het gebeurt zelden (eigenlijk nooit) dat ik opeenvolgend twee boeken van dezelfde auteur lees, maar Naima El Bezaz is een nichtje dat me ooit een literair orgasme bezorgde dus…

‘Vinexvrouwen’ is een autobiografische roman die je helemaal niet kan vergelijken met ‘de Verstotene’. Slechts zelden vind je de rauwe en zelfs pijnlijke stukken terug die overal terug te vinden zijn in ‘de Verstotene’, wellicht gebruikte ze daarom deze keer een meer komische stijl…

In ‘Vinexvrouwen’ vertelt ze op een grappige manier hoe ze terechtkomt in een buitenwijk met soms bizarre buren, overspel en nette druggebruikers. Héél herkenbaar trouwens, haar humoristisch kunstwerkje, omdat ik namelijk ook wel het gevoel heb nergens thuis te zijn, maar tegelijkertijd overal…

Op blz. 26 lees ik bijvoorbeeld al iets dat me omver blaast omdat ze schrijft wat ik denk en zij dus ook denkt: ‘Ik hoop dat als ik sterf er niks van me overblijft. Ik wil niet naar de hel, niet naar de hemel, maar gewoon naar een niets. Dat zou me intens gelukkig maken.’. Aan de andere kant wil ik als ik sterf echt wel naar een plek waar haar humor terug te vinden is, maar ik vrees dat zo’n plaats niet bestaat. Bovendien wil ik niet dat ze sterft! Integendeel zelfs, ik wil haar nog lezen, zien en zelfs spreken!

Er is een vervolg op ‘Vinexvrouwen’ met de originele titel ‘Méér Vinexvrouwen’, maar dat ga ik nu nog niet lezen. Ik kreeg van een goede vriend immers een boek van Björn Prins over mindfulness en dat zou echt wel geschikt zijn voor mensen met MS. Ik betwijfel echter of ik daarin iets zal lezen over de avonturen van een wulps, sensueel en gewillig, roodharig meisje of zo…

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Dodentocht 2013 / luie sigaretten

Blog geschreven op 12/08/2013!!!!

 Luie sigaretten

 

Wanneer je een MS-patient zou vragen wat hem of haar het meest stoort aan z’n vreselijke ziekte, is de kans zeer groot dat je ‘vermoeidheid’ als antwoord krijgt. Ik word zo ook regelmatig moe wakker. Maar vaak ben ik gewoon lui…


Zo word ik ook nog jaarlijks aan m’n luiheid herinnerd wanneer ik duizenden wandelaars zie voorbijlopen die deelnemen aan de Dodentocht in Bornem. Tijdens dit evenement is het de bedoeling om te voet 100km af te leggen. De deelnemers hebben hier maximum 24 uur de tijd voor. Je zou je kunnen afvragen waarom ze in deze moderne tijden geen gemotoriseerd voertuig gebruiken, maar ieder z’n ding hé! Ik oordeel of veroordeel liever niet…

Dit weekend was het weer zover en de gedachte aan mijn intentie om ooit mee te doen, deed me opnieuw lachen. Bovendien weet ik nog perfect hoe ik ongeveer 15 jaar geleden opstond en tegen enkele mensen zei dat ik die dag zou meedoen aan de Dodentocht. Maar eerst moest ik naar het centrum van Bornem gaan en me daar inschrijven. Omdat ik toen op anderhalve kilometer van de inschrijvingsplaats woonde en wist dat alle omliggende straten herleid werden tot wandelpaden waar geen auto’s mogen komen, besloot ik om niet te gaan. De deelname aan de lange tocht zou immers meer dan 100km zijn als je de afstand meerekent van m’n huis naar de….en terug.. Ik word er moe van als ik eraan denk!

Op 23/08/2003 (een dag die ik trouwens nooit zal vergeten) gebeurde er weer zoiets. Het gaat dan wel over een gebeurtenis die véél belangrijker is. Die avond merk ik dat ik geen sigaretten meer heb. Omdat ik geen zin heb om naar een nachtwinkel te rijden waar de kankerstokjes worden verkocht, beslis ik te stoppen met roken. Gemakzucht kan dus gezond zijn…

Moraal van het verhaal: luiheid is goed! Ik promoot het zelfs, maar dan wel vanuit m’n zetel of bed. Zei ik trouwens al dat ik ook daar het liefst onderaan lig? En u?

 

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Recensie Zahia’s-Cuisine

Tags

Ik vertel haar al vloekend dat ik hier als 10-jarige ben binnengeweest. Duidelijk geïrriteerd en zelfs boos wijs ik daarbij naar de bekende Sint-Romboutskathedraal in Mechelen. Door een wielerkoers hebben we immers veel te lang moeten zoeken naar het Marokkaans restaurant waar we gaan eten. Het eethuis bevindt zich in het centrum van de stad, recht tegenover de bekende kathedraal met onafgewerkte toren en laat daar nu net de aankomst (of is het vertrek) zijn van de wedstrijd. Zowat elke weg is daardoor afgesloten en alle oranje bordjes die de wegomleidingen aangeven, lijken ons naar diezelfde doodlopende straat te brengen…

Hoewel ik Mechelen vrij goed ken(de) omdat ik er toch enkele jaren naar school ging, moet ik vaststellen dat de stad echt mooi(er) is (geworden). ‘Die liberale burgemeester, hoe heet hij nu ook al weer, heeft er echt iets knap van gemaakt!’, roep ik haast opgewekt tegen mijn vriendinnetje. We rijden dan net voorbij het ouderlijk huis van een vroeger liefje van me, maar dat zeg ik haar niet natuurlijk. M’n aantrekkelijke partner is immers extreem jaloers en we zouden dan ongetwijfeld met de auto in de Dijle belanden en zo proper is die rivier toch niet hoor. Bovendien heb ik helemaal geen zin om te zwemmen maar wil ik gewoon Zahia’s-Cuisine proberen. Op de site ziet het eten daar immers echt lekker uit…

Nadat een bejaarde man ons toont welke weg we moeten nemen, stap ik dus vloekend uit de wagen want we zijn dan naar mijn mening al veel te lang onderweg om het restaurantje eindelijk wat verderop te zien. Oh ja, de oude man zei ons dat we niet ver waren maar dat we een eenrichtingsraat de verkeerde kant in moesten rijden: ‘Het is de enige manier om er snel te geraken en niemand zal het je kwalijk nemen.’. Gelukkig luistert m’n liefje zelden naar me en dus al zeker niet naar andere oude mannen…

Voor we na een lange lijdensweg binnengaan, neemt m’n vriendinnetje m’n hand, knijpt ze er héél hard in en zegt ze dat ik nu echt moet normaal doen: ‘Stop maar met zagen en klagen, we zijn er!’. Omdat ik op dat ogenblik nog niet weet dat ik later een recensie zal schrijven, moet ik nu even terugdenken aan wat er vervolgens gebeurde. Het is pijnlijk, maar hier komt het dan toch en onthou goed dat ik schrijf als iemand die ms heeft…

Ik moet namelijk eerst enkele treden op voordat ik het eetzaaltje bereik. Gelukkig komt een vriendelijke man ons tegemoet. Al lachend verwelkomt hij ons en daardoor vergeet ik dan weer snel dat we veel te lang moesten rijden. Bovendien valt het me meteen op dat de man een korte broek draagt en dat vind ik leuk. Niet zozeer omdat het warm is maar vooral omdat het de sfeer in het restaurantje aantoont. Het is er huiselijk en er hangen wat typisch, Marokkaanse spulletjes aan de muren en het plafond, maar het is allemaal eenvoudig en niet teveel of zo. Als een klein kind kijk ik rond en wijs ik naar de decoratie terwijl m’n vriendinnetje bij elk voorwerp moet horen hoe ik uitleg dat ik weet wat het is en hoe of waar het wordt gebruikt. Telkens sust ze daarbij dat ik wat stiller moet zijn en dat ze best weet wat het is. Ik zei het al eerder: m’n liefje weet teveel, ze is ongetwijfeld een belangrijke schakel in zowat elke samenzwering rondom mijn ‘leven’. Ja, ik zie het groot…

Soms lijkt het wel of ik in een charmant Parijse cafeetje zit en een andere keer voel en zie je dan weer de Marokkaanse mystiek. Wat ik het liefste zie en duidelijk weerspiegelt dat mijn blond vriendinnetje geniet van de cultuurrijke omgeving, is de lach op haar gezichtje. Niemand weet of ziet trouwens dat ze Algerijnse roots heeft. Eén van haar voorouders heeft ooit een scheve schaats gereden met iemand uit dat Maghrebijnse land. Met een veel te grote en gevulde mond probeert ze me wijs te maken dat onze achtergrond dus dezelfde is. Wat wij gemeenschappelijk hebben ligt echter alleen in het landelijke Bornem en nergens anders…

Wanneer ik de vriendelijke ober vraag naar z’n origines in Marokko, vertelt hij me dat hij eigenlijk uit Nador komt. Dat is de belangrijkste en grootste stad bij de Berbers. Wanneer ik hem vertel dat ik Arabisch ben, zal hij me voortaan altijd aanspreken in het Arabisch. Het is een goedlachse, hartelijke man die ons zelfs op culinair vlak een suggestie doet die ons bovendien aangenaam verrast…

Terwijl we smakelijk een hele reeks overheerlijke Marokkaanse tapas eten, leg ik telkens uit dat ik het ken. Bovendien vertel ik m’n schattige wederhelft dat ik het reeds meermaals at, dat m’n moeder het ook wel klaarmaakt(e) en dat ze dat op z’n minst even lekker kon/kan! Toch moet ik vaak toegeven dat het me enorm smaakt. Meer nog, dat engeltje waarin ik niet geloof, plast regelmatig op mijn tong en dat niet alleen…

Ik raad Zahia’s-Cuisine in Mechelen dus zeker aan. Ik heb er echt van genoten en m’n liefje ook en die is nochtans niet makkelijk op dat vlak. Op geen enkel vlak eigenlijk. Zahia, de eigenares van het restaurant nam trouwens zelfs even de tijd om met ons te praten en het concept van haar eethuisje uit te leggen. Er is m.a.w. een Marokkaans restaurant in Mechelen dat dus echt top is! Voor ik het vergeet, de liberale burgemeester daar heet…euhm…juist, Bart Somers! En u?

 

zahia

Samenvatting:

Pluspunten: vriendelijke medewerkers en eigenares, netjes, mooi decor met gerecycleerde en tweedehands materialen, duurzaam, aangenaam terrasje, lekker, lekker, lekker, lekker en LEKKER

Minpunten: niet geschikt voor mensen in een rolstoel

http://www.restaurant-zahiascuisine.be/

https://www.facebook.com/#!/ZahiasCuisine/?fref=ts

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

Geweld – ordehandhaving – buren

Tags

Ik heb gisterenavond omstreeks 23u30, de politie moeten bellen. De buren waren het immers weer aan het uithangen met geroep, geschreeuw, het verschuiven van meubels en irriterend gezang van het buurmeisje. Ook de buurjongen blijft niet stil want ik hoor hem af en toe eens brullen. Echt grommen als een wilde beer die z’n prooi wil aanvallen. Ik denk en vrees dat het te maken heeft met een combinatie van overmatig drankmisbruik en z’n mentale achterstand dat hem belet te werken…

Omdat ik de nacht voordien al geen oog heb kunnen dichtdoen, bel ik dus de politie. Oh ja, de reden waarom ik vorige nacht niet heb kunnen slapen is trouwens dezelfde als nu: de buren waren om 02u15 nog aan het schilderen!!!!!! Ik verwittig dus de ORDEdiensten die ervoor zouden moeten zorgen dat dit niet mogelijk zou kunnen zijn of het op z’n minst toch zouden moeten sanctioneren. Maar ik leer echter dat ik wéér ongelijk heb want ik mocht alleen gaan slapen wanneer de luidruchtige buren besloten dat dit mocht! Dus NIET wanneer ik zelf onder de lakens wil kruipen, moe ben en een lichaam met een kloteziekte (MS) heb dat SCHREEUWT om rust. M’n vrije wil hangt dus vast aan dat van een bende randdebielen dat op een zondagnacht beslist te schilderen. Ik ben het meer dan beu…

Groot is mijn verbazing dan ook dat één van de politieagenten – ze komen altijd per twee – komt zeggen dat ‘ze’ gisteren de buurjongen hebben moeten tegenhouden omdat die op m’n gezicht wou slaan. Ik, een kreupele jongen, zou dus zonder hun tussenkomst ineen worden getimmerd! Ze hebben me dus eigenlijk gered!!!! Volg nu mee want nu wordt het hééééél vreemd. Verontrustend bizar eigenlijk…

Wanneer diezelfde agent, die dus weet waartoe de buurjongen in staat is, bij de buren aanbelt rond middernacht, staat mijn voordeur open zodat ik alles kan horen wat ze zeggen. En nu komt het…….de agent die dus wéét waartoe de buren in staat zijn…..zegt dan tegen het buurmeisje……dat lachend zegt dat ze aan het ‘afronden’ zijn met de verbouwingswerken (om MIDDERNACHT!!!!)… wel, die agent zegt dus heel beleefd en rustig dat ze stiller moeten zijn. ‘Hou rekening met de buur’, hoor ik hem zeggen…

Iedereen zal begrijpen dat ik dan steiger en begin te roepen tegen de politiemensen: is dit een tussenkomst? Is dit het afdwingen van respect bij mensen die totaal RESPECTLOOS zijn en geweld niet uit de weg gaan?? Moet je als ORDEhandhaver zo praten en doen tegen mensen die zelfs niet begrijpen dat ze iets fout doen? Hun houding maakt me kwaad, verontrust me dan om tenslotte weer enorm boos te worden. En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o