Ik schaam me dood…

Tags

Het gebeurt zelden dat ik iets doe waarvoor ik me achteraf geneer. Deze morgen doe ik nochtans iets waardoor ik in de grond zou willen zakken van schaamte. Het is een confrontatie met m’n eigen achterlijkheid die op me inslaat als een kernraket die vanuit een vliegdekschip wordt afgevuurd en een groot gat in mijn schedel boort. Zo’n groot vaartuig vind je trouwens terug in de oceaan, de zee. Water dus. De gewelddadige en vooral absurde botsing met de overmacht van mijn domme handelingen vind ik ook terug in een omgeving die te maken heeft met water. De douche…

Ik sta vroeger op dan normaal en blijf daarom eerst wat onder de lakens liggen terwijl ik naar het plafond staar. Zonder echt te beseffen wat ik doe, schuif ik m’n lakens opzij en sta ik ineens op.  Strompelend bereik ik de badkamer waar ik voor de spiegel ga staan. Het valt me meteen op dat ik zeer dringend naar een kapper moet, maar misschien toch beter eerst zelf m’n neusharen knip. Als tentakels van een octopus die zich verbergt in een donkere grot op de bodem van de zee, zie ik hoe ze eruit willen. Zoals altijd open ik mijn mond bij het knippen van die kleine haartjes. Ik weet niet waarom maar doe het altijd…

Daarna trek ik m’n meest saaie ondergoed uit. Op het grijze boxershortje dat ik dan aanheb staat immers niks en in tegenstelling tot  de onderkleding  die ik normaal draag . Daarop kan je altijd wel iets vulgair, obsceen of schunnig lezen en zien. Het is mijn perverse fetisj. Vervolgens ga ik de douchecabine in, sluit de deur, draai de kraan open en was mijn haar. Dat doe ik in twee stappen. De eerste keer spuit ik eerst (te)veel shampoo in de palm van mijn linkerhand. Dat strijk ik erdoor en als een bezetene ga ik snel met mijn vingers over en weer. Ik spoel het vrij snel weg om terug (te)veel shampoo in mijn hand en in mijn haren te gooien. Deze keer laat ik het wel intrekken…

Ondertussen – en nu komt het moment van pure waanzin – voel ik in mijn mond, op mijn tong, een haartje.  Ik probeer het weg te blazen. Aanvankelijk doe ik dat door kort te blazen. Eigenlijk zijn het korte spuugjes zonder speeksel dan, je kent het wel! Ik voel echter dat het me niet lukt. Het haartje in mijn mond voelt aan alsof er een lange kabel in mijn mond steekt. Alles lijkt nu eenmaal groter als je het met je tong voelt…

Zonder nadenken en puur instinctief, duw ik dan mijn wijsvinger tegen mijn duim en ga ik er mijn mond in om het weg te trekken. Ik proef voor het eerst in mijn miserabele leven hoe zeep smaakt en ik kan je verzekeren dat de producenten ervan in geen enkel geval de bedoeling hebben het smakelijk te maken. Integendeel zelfs, ik denk dat ze mensen willen afraden het op te eten of te drinken door er zo’n slechte smaak aan te geven…

Iedereen zou zoiets echter doen, denk ik dan. Het lijkt me zelfs menselijk. Zo doet het me denken aan iets gelijkaardig dat ik ooit meemaakte toen ik de Knesset bezocht. Dat is het Israëlisch parlement dat best streng wordt bewaakt. Het is dan ook geen verrassing dat ik er door een metaaldetector moest. Ik had natuurlijk geen verboden wapens bij en het ijzeren spul gaf geen alarmerend signaal of zo.  Wel had ik de hele tijd een plastic flesje vast. Het was immers warm en af en toe had ik een goede slok water nodig. Wandelen deed ik er veel en van die stomme MS was nog geen sprake. Nee, ik ben verkeerd.  Ik had enkele maanden voordien al een eerste opstoot door die MS, maar ik had daar verder geen last van…

Hoewel het apparaat dus geen melding maakte van verboden voorwerpen op m’n lichaam,  vroeg een strenge agent of hij me mocht fouilleren. Hij gebaarde me m’n benen en armen te spreiden.  Op het moment dat hij dat vroeg was ik net aan het drinken, maar stopte ik meteen om te doen wat hij me verplichtte.  Jullie raden het al, ik draaide het geopende flesje waardoor ik het water op de grond goot. ‘Sorry!’, was al wat ik nog kon zeggen…

Dus zo’n domme dingen zorgen wat mij betreft op geen enkele manier voor schaamte. Ik schaam me gewoon zelden. Het zijn gewoon onbenullige zaken die iedereen wel eens doet. Het incident van deze morgen zorgt daar echter wel voor! Dat heeft dan weer te maken met de zoektocht naar de oorsprong van dat ene haartje in mijn mond. Niet alleen besef ik te snel waar het vandaan komt, maar schaam ik me daar dus voor.  En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

Slecht, slechter, slechtst

Tags

,

In telegramstijl:

07/11/2016: bevestiging akkoord gebruik Fampyra ipv 4-aminopyridine na positief resultaat en analyse van EEG (https://nl.wikipedia.org/wiki/Elektro-encefalografie ).

Begin afbouw 4-aminopyridine = gedurende één week dagelijks 2 pillen van 5mg ipv 3 = SLECHT

Volgende week: gedurende een week dagelijks één enkele pil = SLECHTER

De week erna geen enkele pil meer. Bezoek aan het nationaal MS-centrum in Melsbroek voor staptest (wordt een ramp zonder medicatie!!), bloeddruk opnemen, hartslag, lichaamstemperatuur,… = SLECHTST

Vermoedelijk vanaf 28/11/2016: gebruik Fampyra, dosis nog onbekend = hopelijk terug beter. En u?

 

Adil Fraihi

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Feitelijke emoties (Marceau vs Russell)

Tags

Waarschuwing: dit is fictie…

‘Gevoel alleen telt niet!’, zegt de opgewonden mimespeler al huilend. Vaak is hij nochtans stil, ook wanneer hij een emotie uitdrukt op het podium bij een voorstelling. Hij raadt iedereen aan de feiten nooit uit het oog te verliezen en niets te laten bepalen of leiden door hetgeen enkel ons hart beweert. ‘Enkel waarheid door wijsheid en verstand telt.’, merkt hij tenslotte op terwijl hij een sigarettenpeuk met een draai van z’n rechtervoet uitdooft in de drukke lobby van het Théatre de l’Odéon. Z’n optreden in dit Parijse gebouw was trouwens een groot succes en hij kreeg achteraf een staande ovatie die maar bleef duren…

Als zoon van een joodse slager, is het trouwens niet evident op te groeien met de gedachten die hij heeft. Bovendien is het niet vanzelfsprekend ze duidelijk te maken als acteur of danser of wat je Marcel Marceau ook wil noemen. Doordat hij afgaat op feiten, is hij in tegenstelling tot zijn ouders immers atheïst. Waar hun ideeën over Hashem of Jahweh vandaan kwamen, begrijpt hij niet. De christelijke tegenhanger of islamitische Allah niet meer of minder. Er ontbreken immers heel wat feiten…

En dat legt hij het uit aan de hand van een voorbeeld waarin z’n twaalfjarige dochter Elisa een hoofdrol speelt. Deze kwam een tijdje terug van school met een taakje dat ze samen met één van haar ouders moest maken. De inhoud van de taak kent hij niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Nadat het meisje er in ieder geval urenlang aan gewerkt had met haar moeder en in een mooi plastic kaftje had gestoken, bergde ze het op in haar bruine, lederen boekentasje. Ze kuste haar mama en ging vervolgens opgewekt maar moe naar haar kamer. Elisa was immers meer dan tevreden. Ze was ervan overtuigd dat haar juf het wel goed en mooi zou vinden. Bovendien was ze trots op haar mama waarmee ze nu wel een hechtere band leek te hebben omdat ze samen iets gemaakt hebben…

Wanneer ze de houten trap oploopt, stopt ze even en roept ze luid dat haar mama het werkje uit haar tas moest halen en er onderaan nog naam en handtekening op moet zetten. Ze hoort de stem van haar moeder iets bevestigend brullen en loopt dan door naar haar kamertje. Nadat ze een grijs slaapkleedje aantrekt, kruipt ze in bed. De teddybeer die ze als baby kreeg, drukt ze zoals altijd stevig tegen haar borst terwijl ze met haar wijsvinger een oortje van het pluchen ding streelt. Rare gewoonte maar zo valt ze ook nu weer in slaap…

De juf houdt haar gebalde vuisten in haar zij wanneer ze  voor haar lessenaar staat.  Woedend kijkt ze in Elisa’s ogen en schreeuwt ze: ‘weer je huiswerk niet gemaakt? Geen verrassing meer hé? Je bent een nietsnut en dat zal je altijd blijven!’.  Vanbinnen huilt Elisa wel en jankt ze zelfs maar op haar gezicht is niets te zien. Ijzig, kil en zonder enig teken van eender welke emotie, staart ze naar de juf die nu haar woede-uitbarsting wat kracht bijzet door wild met haar armen te zwaaien. Elisa luistert dan al heel lang niet meer naar wat de juf zegt….

Marcel (Marceau) zwijgt even, kijkt naar de verwonderde gezichten rond hem en gaat dan verder: ‘Elisa kreeg niet alleen een mondelinge aanmaning, maar moest het ook gaan uitleggen bij de directeur van het kleine schooltje in de buurt van Limoges. Hierdoor werd ze zelfs enkele dagen geschorst!! Volkomen onterecht zullen de meesten wel denken omdat het vrij duidelijk lijkt dat haar moeder vergat het kaftje met de taak terug in het boekentasje te steken, niet?’.  De bestuurder van de kleine onderwijsinstelling gaat echter af op de feiten, namelijk het herhaaldelijk vergeten indienen van huiswerk. Niet de eerste keer én een waarneembare werkelijkheid. Elisa kan immers niets voorleggen, geen taak, geen kaftje,…

‘Feiten staan vast, ze zijn onomstootbaar, het verhaal van mijn dochter is concreet uit te leggen. Haar moeder is dan immers al een hele tijd overleden. Ze werd in 1944 opgepakt toen de Gestapo ook mijn vader meenam. Ze kwamen beiden om in Auschwitz. Bovendien kreeg ze les van een onderwijzer, een man, geen juffrouw’, besluit Marcel Marceau. Hij zet z’n pet op en loopt door de drukke lobby naar de vestiaire net voor de uitgang met grote glazen deuren. Daar begroet hij iemand waar hij hooguit enkele minuten mee praat en loopt vervolgens verder. Het is de laatste keer dat iemand hem nog zag in het openbaar. In 2007 sterft hij gewoon in z’n bed in het Franse dorpje Cahors…

Hopelijk lezen enkele mensen dit kort verhaaltje van me. Meer nog, ik hoop uit de grond van mijn hart dat één bepaald en bijzondere persoon begrijpt wat ik wil zeggen. Anderen raad ik dan weer aan naar het filmpje te kijken waarin niemand minder dan Bertrand Russell iets zegt over feiten. En u?

https://www.youtube.com/watch?v=JtJmnDC0yMo

Adil fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Kastanjes (dit is geeen liefdesverhaal…)

Tags

Vaak stamp ik tegen mensen hun schenen. Het is nochtans niet mijn favoriete bezigheid, noch is het een leuke sport. Nee, ik doe het omdat die mensen het gewoon verdienen en omdat ik hen wil tonen dat ze verkeerd zijn. Erger nog, moest het enigszins mogelijk zijn, dan zou ik ook tegen m’n eigen schenen stampen, maar dat is fysiek onmogelijk. Ik heb dus een mooi excuus…

Vergis je echter niet, ik besef tegelijkertijd dat mensen me daarom alleen al een eikel vinden. Het feit dat ik voortdurend kritiek heb en daarbij vaak ontzettend hard tegen schenen stamp, versterkt dat beeld natuurlijk. Bovendien ben ik trouwens gewoon een echte rotzak en dat weet ik ook. Echt waar. Het is één van de ontelbare verklaringen voor en van m’n relatiestatus…

Het is dan ook moeilijk te geloven dat ik ondanks alles toch verliefd was op mezelf. Verleden tijd omdat ik nu weet wat ik vroeger waarschijnlijk niet zou geweten hebben, namelijk dat ik zo (zelf)kritisch ben, dat ik ook mijn naasten zou afstoten indien ze niet zo verstandig zouden geweest zijn. En eerlijk is eerlijk, zo slim ben ik zelf dan ook weer niet! Denk daar maar eens over na…

Weinig mensen slagen er tenslotte in om die stekelige, harde en ruwe bolster rondom me te doorboren. Enerzijds omdat ze het gewoonweg niet lang genoeg proberen of volhouden en anderzijds omdat het pijn doet om me echt, gemeend en oprecht lief te hebben. Maar dat geldt voor andere mensen evenzeer en maakt me dus zeker niet uniek, denk ik dan. Vandaag heeft liefde met andere woorden geen zin voor me, want ik ben niet meer dan een giftige paardenkastanje. Doorgaans ben ik nochtans uiterst beminnelijk. En u?

 

Adil Fraihi

 

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

R.I.P. Adil

Tags

Deze eenzaamheid is moordend. Het is immers veel heviger dan de helse (neuropathische) pijnen die ik als MS-patient heb moeten trotseren en overleefd heb. Het zorgt voor een vacuüm, een negatieve rust die me gewelddadig maar onzichtbaar wordt opgelegd door een gebrekkig lijf. Enkel de dood kan me nog redden, vrees ik. De enige vrijwillige keuze die ik dus nog heb, is het verbreken van dat isolement door een veel positievere en eeuwige rust . Dat is dan weer enkel te bereiken door vredig in een onophoudelijke slaap te glijden. Euthanasie dus…

Begrijp me echter niet verkeerd. Ik denk er immers vaak aan, maar heb dus helemaal geen definitieve beslissing genomen. Zoiets vergt nu eenmaal tijd en denkwerk waarbij emoties een belangrijke rol mogen en moeten spelen maar tegelijkertijd niet bepalend hoeven te zijn. Of spreek ik mezelf nu tegen en ben ik zoals zo vaak wéér verkeerd? Misschien denk ik niet helder en is ook dat te wijten aan de weerslag van de steeds erger wordende lichamelijke mankementen op mijn mentale gezondheid? Ik weet het echt niet en ‘frankly, I don’t give a damn’. Ik moet nu immers teveel aan andere dingen denken…

Terwijl ik voor me staar en er op de achtergrond wat muziek te horen is, voel ik me dus alleen. Niet enkel in mijn verstoorde denkwereld maar dus ook effectief en echt alleen. Door die eenzaamheid ben ik trouwens ook niet meer zeker van wat reëel is en niet, maar drijf ik anderen ook verder weg uit de leegte waarin ik beland ben. Tegenstrijdigheid is me niet vreemd en soms zelfs een intellectuele uitdaging, maar dit is er dan weer net ‘over’. Ik wil immers geen mensen afstoten maar aantrekken! De sociale, sympathieke en zelfs joviale Adil is dus niet meer. Niemand die hem nog kan terugvinden en ikzelf al zeker niet. Daarvan ben ik in ieder geval overtuigd. Bovendien kost zo’n zoektocht teveel moeite en geloof me, ik ben moe. Nee, eerder uitgeput…

Laat me met andere woorden gewoon maar even met rust of juist niet? Het antwoord en oplossing voor dit kwellende, tormenterende en ronduit ergerlijke vraagstuk heb ik trouwens al dikwijls te horen gekregen. Het verschilt telkens weer en dat hangt natuurlijk af van de persoon die het voorstelt of zeker denkt te weten. De ene zegt dat ik het af en toe moet ‘doorspoelen’ met grote hoeveelheden alcohol. Anderen zeggen dan weer dat enkel goede seks soelaas kan brengen. Drank is echter niet het beste maatje van die MS van me en die seks, daar kan ik wel een verhaaltje over vertellen…

Ik moet immers toegeven dat ik het advies vaak volg, mezelf terug te vinden door een portie stevige seks. Ik moet eerlijk bekennen dat die zoektocht zelfs altijd zéér aangenaam is en dat zullen de meesten ook begrijpen. Vrijen is immers zalig, maar dan…zie ik mezelf opeens zo dichtbij dat ik mezelf haast kan aanraken!! Ik wil me dan vastgrijpen en nooit meer loslaten! Het lukt me echter niet te blijven waar ik ben en mezelf te omarmen. Een orgasme duurt nu eenmaal niet zo lang. Eens ik kom, ben ik dus ook weer weg. Zoals ik al zei, zijn tegenstrijdigheden me dus niet vreemd…

Ik vrees dus dat niets of niemand me kan helpen. Wel vraag ik dat mensen nu eindelijk eens meer begrip zullen tonen voor m’n seksverslaving! En nu ga ik terug wat voor me staren terwijl er op de achtergrond wat Marokkaanse gangster-rap te horen is. Superslechte muziek , maar echt gemene kerels!! De zanger roept ontelbare keren ‘Walou’, dat is NIETS in het Arabisch. Het nihilisme van één van mijn favoriete filosofen, Nietzsche, is in mijn verstoorde geest nu dus ook in Marokko terug te vinden. En u?

 

Adil Fraihi

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Me before you, film van Thea Sharrock

Tags

‘Een al te gemakzuchtige aanpak van een bijzonder delicate kwestie’, dat zou de film volgens gehandicaptenorganisaties zijn….

Deze gedachte prikkelt me wanneer ik net aan mijn dessert wil beginnen terwijl ik op de achtergrond het nieuws van 13u hoor. Traag eten doe ik nu eenmaal altijd en dat zal nooit veranderen. Ik kijk meteen op om te zien waarover het gaat. Het is de verfilming van de bestseller ‘Voor Jou’ van een zekere Jojo Moyes. Niet alleen ken ik deze auteur niet maar wil ik toch weten waarover het gaat omdat ik tijdens de reportage op de nationale omroep, het woord ‘euthanasie’ hoor vallen en laat dat nu net iets zijn dat me toch best interesseert. Het is immers iets waarover ik als MS-patient zelf al meermaals dacht en waarover ik nog steeds regelmatig filosofeer…

Na wat kort en oppervlakkig opzoekingwerk, leer ik dat Jojo Moyes een Engelse journaliste is die op een bepaald ogenblik besloot voltijds boeken te beginnen schrijven. Als ik het goed begrijp zouden het vooral – of zelfs uitsluitend – fictieve liefdesverhalen zijn. Ook daarom wordt ik nog meer geboeid door de film. Het gaat nu immers al over een heleboel dingen die m’n levenspad kruisen: schrijven, fictie, romantiek en…euthanasie.

Delicate kwesties zoals euthanasie herleiden tot meer aangename (en dus meer bespreekbare) thema’s, is iets dat me persoonlijk aanspreekt. Zelf probeer dat ook te doen. M’n persoonlijke blog ‘Schrijven met humor (en MS)’, is daar het bewijs van. Hoewel mijn schrijfsels vaak pornografisch en erotisch zijn en dus in geen geval geschikt zouden kunnen zijn voor Hollywood, wil ik deze film dus zien…

Bovendien heb ik soms nood aan ontspanning door gemakzucht. Meer nog, ik vind dat ik er als ‘gehandicapte’ verdorie zelfs recht op heb! Mag ik onze bekrompen maatschappij misschien eens laten zien dat ik nu eindelijk eens wat luiheid verdien? Komaan, naar een filmpje kijken over een verliefd meisje dat een rijke stinkerd wil overhalen nog niet te kiezen voor euthanasie daar ze eerst nog wat van hem wil genieten, moet toch kunnen? Er zijn toch andere plaatsen waar medische ethiek kan besproken worden dan in een cinema-zaal?

Ik ga nog beginnen geloven dat gehandicapten saaie mensen zijn die niet anders kunnen dan zagen en klagen. Welnu, ik ben een uitzondering en ben daar trots op! En u?

 

Adil Fraihi

 

cropped-profielfoto.jpg

Terug naar Amerika

Tags

,

Ik was het eigenlijk al vergeten, maar door het racistische incident onlangs in het parlement kwam alles terug. Toen ik gisterenavond in bed ging liggen, duurde het iets langer dan gewoonlijk om daadwerkelijk in slaap te vallen. Uitzonderlijk waren het niet mijn luidruchtige buren die kabaal maakten of zo. Nee, de film waarin de buurjongen me iets toeriep dat ik aanvankelijk niet begreep, hield me deze keer wakker. Ik zag het altijd opnieuw wanneer ik op m’n te dure matras naar het plafond staarde. De storende echo stopte niet: ‘Ga terug naar Amerika, vuile Amerikaan! Ga terug naar Amerika!’…

Het blonde jongetje was hooguit zes of zeven en ik een jaartje ouder. Zijn oervlaamse ouders waren niet echt sympathiek maar begroetten m’n ouders steeds beleefd. Tenslotte waren ze mekaars overburen en beide partijen waren daarom alleen al altijd correct tegen elkaar. Leuke gesprekken over het weer , school of werk hoorden daar niet bij. Dat was echter voor niemand een probleem. Vreedzame coëxistentie, heet dat dan…

Hoewel onze ouders niet echt praatten, speelde ik dus wel regelmatig met hem. Als kind viel me al vrij snel op dat hij ‘speciaal’ was. Hij zei niet veel en deed ook niet echt veel. Vaak gebruikte hij als excuus dat hij het dan niet mocht van z’n ouders. Maar wij, de andere speelkameraadjes en ikzelf, wisten echter dat hij dan minder durfde door een gebrek aan zelfvertrouwen of omdat hij simpelweg iets dommer was. Bovendien was hij ook niet zo lenig en sportief en waren er nog andere gebreken. Wanneer we hem plots iets vroegen of als hij gewoon zenuwachtig was om gelijk welke andere reden, stotterde hij namelijk een beetje…

Spelende kinderen maken wel eens ruzie. Dat hoort nu eenmaal tot het proces waarbij kennis wordt opgedaan door amusement. Ik weet dus niet meer wat we juist aan het doen waren toen hij het zei. Wel kan ik me nog precies herinneren waar het was, namelijk op de stoep net voor het huis waar ik woonde. Niet ongewoon in een periode en tijdperk waarin kinderen na schooltijd nog buitenkwamen. We hadden allebei trouwens een korte broek aan, dat weet ik ook nog goed…

Ineens zei hij dus dat ik naar een plaats of zelfs land moet dat ik zelfs niet ken en waarvan ik een niet zo nette inwoner van zou zijn. Zijn opmerking bracht me dus in de war. Zo dacht ik lang dat de burgers van dat land misschien wel allemaal in bed plasten of zo. Daarom riep ik eerst tegen hem dat ik zoiets al jaaaaren niet meer deed! Een hele tijd later leerde ik echter dat zijn ‘achterlijkheid’ versterkt werd door een simpele opvoeding van zijn meer dan eenvoudige ouders. Noem ze wat mij betreft boers of lomp…

Hij had dus ergens gehoord – ik vermoed thuis – dat ik een Marokkaanse achtergrond had/heb. Omdat hij het waarschijnlijk niet kende of op z’n minst vergeten was, dacht hij dus dat het Amerika was. Moraal van het verhaal: het parlementslid Luc Van Biesen zei tegen Kitir dat ze terug moet naar Marokko. Ik weet nu echter dat hij bedoelde dat ze terug naar Amerika moet!! En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Open Brief aan God, Allah en Hashem

Tags

Op 18/09/2016 schreef ik deze Open Brief nadat ik weer veel last had van zenuwpijnen in mijn linkerarm en -been…

Open brief aan God, Allah en Hashem.

Eerst en vooral wil ik me excuseren voor het gebruik van Je aanspreektitel. Als ongelovige weet ik immers niet of de drie namen die ik gebruik wel degelijk over dezelfde entiteit gaan. In geen geval wil ik discrimineren door slechts één naam te gebruiken, daarom bezig ik deze drie benamingen. Bovendien beweren gelovigen vaak dat jullie één zijn.


Het is ondertussen vrij duidelijk dat wij elkaar niet mogen. Niet alleen heb ik Je jarenlang genegeerd en zelfs Je bestaan ontkend, maar gaf Jij me op Jouw beurt een afschuwelijk lijf. Versta me niet verkeerd, ik heb een leuk snoetje en een lichaam waar ik me enorm mee geamuseerd heb, maar op een gegeven moment bleek er dan toch iets verkeerd mee te zijn.
Doordat ik nu toch al een enkele dagen zonder enige reden meermaals hevige pijn heb in mijn linkerarm en -been en deze folteringen me belemmeren om normaal te functioneren en te denken, besluit ik mijn ongeloof (lees: ongelovigheid) even opzij te schuiven en Je direct aan te spreken. Geen schrik, het zal kort zijn want mijn volgende ‘pijnaanval’ belet me toch om lang te werken, praten en vragen te stellen…


In de eerste plaats had ik natuurlijk graag geweten waarom ik slachtoffer ben van Je boosheid? Mensen die in Je geloven lieten me al weten dat het een soort ‘test’ is, maar dat geloof ik dan weer niet want nooit liet ik weten dat ik wou meedoen aan eender welke test, noch gaf ik door mijn houding of handelingen tegenover anderen een aanleiding tot zoiets (als zo’n reden überhaupt al bestaat ). Bovendien worden zulke gruwelijke testen toch enkel in labo’s door mensen op dieren gedaan? Ben Jij dan ook ‘maar’ een afschuwelijk mens of probeer Je net door pijnlijke martelingen aan te tonen dat Je groter en sterker bent dan gelijk wie? Geloof me, ik wil graag van de daken schreeuwen dat Je de allergrootste bent als Je de foltering stopt!
Hoewel ik weet dat Je zowat overal op deze aardbol zorgt voor pijn in al zijn vormen, hoop ik dat Je begrijpt dat ik nu enkel gefixeerd ben op mezelf, mijn eigen leed en mijn persoonlijk verdriet dat eigenlijk moeilijk los te koppelen is van dat van anderen. Ik vrees immers dat ik niet de enige ben. In tegenstelling tot Jou, heb ik namelijk niet de pretentie te beweren dat ik uniek ben. Toch slaag je er verdorie goed in om -al is het maar even- me enkel aan mezelf te laten denken. Hierdoor verander Je zelfs mijn persoonlijkheid. Het is een verwezenlijking waar ik alvast niet al te trots op zou zijn, tenzij Je houdt van blinde gehoorzaamheid natuurlijk…


Om af te sluiten, beloof ik vanavond tussen twee pijnaanvallen naar boven te kijken en te wachten op Jouw antwoord. Niet alleen sta ik dus open voor Jouw bestaan, maar smeek ik me een verklaring neer te laten zenden. Ofschoon ik Je respecteer en dit duidelijk niet wederzijds is, wacht ik op Je reactie. Ik besef dat de kans dat ik straks enkel een paar vleermuizen zie voorbijvliegen wanneer ik de hemel in kijk, groter en realistischer is, maar toch…

Respectvol,

 

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Pornografische put

Tags

Mensen denken vaak dat ik niets anders te bieden heb dan plezier in bed. Ik zou dus liefde herleiden tot de daad. Daarbij heb ik de reputatie (terecht of niet, daar vel ik hier en nu geen oordeel over) dit op een haast pornografische manier te doen. Ik geef toe, ik vrij graag en slaag zelfs mea culpa hoewel ik me daar eigenlijk toch niet voor hoef te schamen of me schulig te voelen. Dat is immers iets voor katholieken…

Tijdens een veel te lange duistere en zwarte periode in mijn leven dacht ik uit woede zelfs dat deze wereld mijn liefde niet verdient of waard is. Maar enkele mensen sleurden me uit die ellendige en uitzichtloze put. Ik heb dus weer véél liefde te geven en dat wil ik zelfs aantonen door enkele foto’s…

Bovendien geef ik het overschot aan liefde en genegenheid in m’n teder hartje niet enkel aan mensen. Zo ben ik al een tijdje bezig met het kweken en verzorgen van enkele zonnebloemen. Ik heb ze nooit echt geteld, maar ik schat een vijftiental. Eén bloempje krijgt iets meer aandacht dan de anderen en dat komt omdat het door een korte zomerstorm dreigde te sterven. Het werd omver geblazen en lag voor de helft op de grond of zo. M’n vriendin knipte het los van z’n stengel en stak het in een cola-glas, gevuld met water. Op instagram en Facebook noemde ik het voortaan mijn ‘happiness in a cup’…

zonnebloem voor

Mijn ‘geluk in een glas’ doet haar naam nu alle eer aan, niet?

20160902_074856

Zoals jullie allemaal kunnen zien groeit deze zonnebloem steeds verder en wordt het alsmaar groter. Mijn liefde en geluk kan dus vastgelegd worden op foto’s. En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Makkak(k)en als dino’s

Tags

Eerlijk? Ik dacht dat ze al een hele tijd geleden niet meer bestonden, volledig uitgeroeid en op brutale wijze vernietigd waren. In mijn ideale droomwereld zouden ze zelfs ineens mysterieus verdwenen zijn, zoals de dinosaurussen. Hoewel het op het eerste zicht helemaal niet juist, politiek correct of menselijk overkomt, heb ik het over…hou je vast aan de takken van de bomen…parasitaire….’vuile makkakken’…

Wanneer ik op 20/08/2016 om 03u47 wordt wakker gemaakt door het luide gebrul van de dronken buurjongen, roept hij echter dat ik zo’n vuile makkak ben! Daarbij laat hij maar al te graag horen dat hij tegenwoordig met een bromfiets rijdt. Dit doet hij door herhaaldelijk gas te geven terwijl hij gewoon stil staat. Ik weet eigenlijk niet waarom hij dat doet maar ik vermoed dat hij de stinkende gassen zo door het open raam van m’n slaapkamer probeert te krijgen. Het lukt hem trouwens want de stank van verbrand petroleum en goedkope motorolie wordt verrassend snel opgenomen door mijn – uiterst sexy – reukorgaan/neusje. Ja, ik besef, zie en hoor zelfs dat er teveel mensen zijn die rondlopen met een bijzonder vreemd exemplaar aan hun gezicht, maar deze ‘vuile makkak’ heeft dus een relatief mooie en is daar best trots op…

Maar genoeg over mezelf. De ‘parasitaire, vuile makkak’ bestaat dus volgens mij allang niet meer en heeft eigenlijk nooit bestaan. Het is dus een imaginair wezen, maar ik begrijp dat dit voor mensen als de marginale en alcoholverslavende buurjongen moeilijk te verstaan is. Hij refereert onder invloed van goedkope pils naar mensen met een vreemde achtergrond. Dat hij fout is, hoeft natuurlijk niet teveel uitleg. Verschillende al dan niet tot Belg-genaturaliseerde ‘vuile makkakken’, bewezen al dat ze belangrijke maatschappelijke, politieke, wetenschappelijke en andere bijdragen hebben geleverd aan de Vlaamsche samenleving. Meer nog, daar behoor ik naar mijn bescheiden mening zelf ook bij. Zo was ik toch verschillende jaren federaal ambtenaar en ben ik nu nog steeds actief in het verenigingsleven? De oerlelijke buurjongen die voortaan ook als racist mag en kan bestempeld worden draagt echter NIETS bij tot diezelfde samenleving, integendeel zelfs…

Omdat ik nooit eerder racistische praat van hem hoorde, z’n vriendin enkele dagen geleden een kindje op deze wereld zette en de vrederechter al een vonnis geveld heeft waardoor ze binnenkort het appartement moeten verlaten, dien ik geen klacht in. Niemand zal dus officieel van mij te horen krijgen dat de jonge dronkaard boven me vindt dat ‘vuile makkakken’ nog bestaan en er zelfs eentje onder hem woont! Misschien kan mijn stilte wel beschouwd worden als geboortecadeau? Hopelijk drinkt hij binnenkort dan ook in een andere woning – ver van de mijne –, iets op mijn goed- en verdraagzaamheid! En u?

 

Adil Fraihi

 

DCIM100MEDIA

DCIM100MEDIA