Naar de kerk

Tags

Ooit moest ik een drietal keer per jaar naar de kerk. Mijn hele miserabele leven ging ik immers naar een katholieke school en daar werd me een bezoekje aan zo’n gebedshuis opgelegd. Het was dus niets anders dan een verplichting die zelfs traumatisch werd en me op een gegeven moment – ik zat toen al in het laatste jaar van de secundaire school – werd verboden! Mijn liberaal, alternatief en ronduit onorthodox gedrag door rebelse en anarchistische ideeën zorgden ervoor dat de directie me uitsloot van alle buitenschoolse activiteiten. Ik was niet meer dan een kind van de duivel dat verbannen werd en dus geen kerk meer vanbinnen mocht zien…

Ik huilde toen helemaal niet omdat ik  een zekere trots voelde en nog steeds ervaar. De bevestiging dat een religieuze instelling geleid door onverdraagzame individuen die me  uit hun gemeenschap probeerden te drijven,  versterkte bovendien mijn houding tegenover alles wat te maken had met religie. Ik had met andere woorden een moeilijke jeugd. Op dat vlak dan toch omdat ik telkens weer moest opboksen tegen een ideologie en ingesteldheid die niet de mijne was. Erger nog, ik moest voortdurend vechten tegen dogma’s en overtuigingen die werden verdedigd door….euhm…..een zogenaamde elite die me mee zou moeten opvoeden…

Deze frustratie mondde uit in het beluisteren van harde punkmuziek. Ook het meelopen in allerhande manifestaties en het deelnemen aan verschillende protestacties was daar het gevolg van. Ik was en ben dus in eerste instantie nog steeds een ketter omdat godvrezende types me dat label gaven en nog steeds geven! Bovenal ben en blijf ik immers een MENS. Misschien kan eender welke pastoor daar eens een (saaie) preek over geven tijdens een zondagsmis? Of een artikel in hun krantje met als titel: ‘Ook mensen die geloven in een god kunnen eikels zijn’…

Enkele jaren geleden ben ik dan toch een kerk binnengestapt. Haastig en rondom me kijkend liep ik de ruime hal binnen. In de hoop dat niemand me zou zien natuurlijk want dat zou catastrofaal kunnen zijn voor mijn reputatie als  rebelse atheïst die god tegen de schenen zou pissen als hij dan al zou bestaan tenminste. Omdat ik toen nog geen wandelstok gebruikte kon ik vrij snel naar binnen en keek ik nog heel even naar de grote, houten deuren. Eens ik binnen was voelde ik waarvoor ik gekomen was…

Heel West-Europa kreunde en kermde onder een hittegolf in juni 2006. Mijn door MS-geteisterde lijf dus ook en daarom besloot ik koelte op te zoeken waar het maar kon. Meer nog, de hoge temperatuur zorgde ervoor dat ik niet helder meer kon nadenken. Anderen zouden dan weer zeggen dat het er juist voor zorgde dat ik creatief of inventief werd. Ik herinnerde me immers ineens dat zo’n kerk vroeger altijd koud aanvoelde en dus wel koel moest zijn. Mijn bizarre gedachtegang was juist want zodra ik de kerk binnenstapte die ik als tiener niet meer mocht betreden, genoot ik van de frisse omgeving waarvoor het gebouw zorgde met haar hoge muren, blinkende en gladde zuilen, de donkere glasramen,…

Enkele jaren later zou ik dit weer doen wanneer ik opgenomen ben in een ziekenhuis waarvan ik de naam niet kan en mag bekendmaken. Ik ging daar op mijn eentje enkele keren naar de lege kapel, koos steeds dezelfde stoel op de achterste rij (je weet wel, zo van die dingen met een hoge rugleuning), ging erop zitten en sloot telkens mijn ogen om nog meer te kunnen genieten van de aangename verkoeling.  Telkens droomde ik weg en het lukte me zelfs een keertje aan niets te denken en dat gebeurt anders nooit. Al zeker niet wanneer ik niet kan slapen en op mijn rug in bed naar het plafond staar terwijl ik niet kan stoppen met piekeren…

Het was dus even schrikken toen ik een mannenstem naast me hoorde. Alsof iemand totaal onverwacht het licht aanstak, sperde ik mijn ogen wijd open, zette ik me recht(er) en draaide ik meteen mijn hoofd naar rechts. Glimlachend begroette een bebaarde man me en excuseerde hij zich: ‘Sorry dat ik je zo kom lastig vallen.’. Nadat hij zich kort voorstelde als aalmoezenier, vroeg hij mijn naam. Eerst keek hij me verwonderd aan, waarschijnlijk omdat hij niet onmiddellijk iemand met een exotische naam als de mijne verwachtte in zijn gebedsruimte…

Mijn veronderstelling klopte want hij vroeg me waarom iemand als ik trouw naar de kapel kwam om – en ik citeer – te ‘bezinnen’. Die ‘iemand’ zou dan nog een vreemde naam hebben en misschien wel een andere god of – god almachtig!! – géén god kennen!!!! Ik zag dat mijn antwoord insloeg als een diabolische hamer die door Lucifer zelve herhaaldelijk op zijn voorhoofd werd geslagen: ‘Oh, ik kom hier alleen voor de airco hoor! En u?’

 

 

Adil Fraihi

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

 

 

Turkse porno met olijven

Tags

Ik denk niet dat ze beseft wat ze zei. Ik denk dat ze op dat moment immers in een soort van trance en volledig opgewonden door adrenaline zegt dat ik iets moet doen dat me eerst meer dan verrast. Ze merkt het aan mijn gelaatsuitdrukking. Daarom herhaalt ze het opnieuw heel stil en dan steeds luider: ‘Trek het maar kapot! Scheur het snel kapot!!’. Is dit fictie of werkelijkheid? Haar adrenaline besmet me en ik word snel opgezogen en meegesleurd in en door haar enthousiasme en extase. Hevig probeer ik haar nylonkousen kapot te scheuren maar het lukt me (gelukkig) niet…

Die dag heb ik niets ‘casual chique’ aan. Nee, ‘erg’ casual is juister. Ik verwacht niemand, het is best warm en ik hang gewoon wat voor TV terwijl ik m’n benen op een poef leg. De grijze en veel te wijde joggingbroek verraadt dat ik vandaag besloten heb niets te doen en niemand te zien of horen.  Het zwarte ‘marcelleke’ (lees: onderhemd) zou ik nooit aantrekken als ik naar buiten zou gaan maar is nu het enige dat mijn bovenlijf enigszins bedekt. Vraag me niet waarom, maar geschoren ben ik dan weer wel. Misschien had ik deze morgen wel plannen om iets te doen en ging het gewoon niet door of zo…

Ze belt niet aan maar klopt zachtjes tegen het raam, waardoor ik eerlijk gezegd eerst vloek omdat ik geen zin heb lastig gevallen te worden bij het ‘niets doen’. Eigenlijk wil ik gewoon niet gestoord worden wanneer ik dan bezig ben met hetgeen ik het liefste doe en dat is pure en zalige gemakzucht. Ik sta moeizaam recht en open de deur. Ik glimlach als ik het open en zie dat zij het is. Ze tovert nu eenmaal altijd een lach op m’n gezicht als ik haar zie. Haar meer dan aangename verschijning versterkt dat. Bovendien is ze bijna altijd heel mooi, strak en vaak ook klassiek gekleed en daar hou ik wel van. Deze keer draagt ze een kort, zwart rokje tot net boven haar knie, een wit hemdje en zwart gelakte schoenen. Beeldig ziet ze er weer uit! De lichte nylonkousen accentueren haar kuitjes waar ik ronduit verzot op ben…

Meteen na de gewoonlijke begroeting en beleefdheidsvragen, komt ze dichter bij me staan zodat ik haar groengrijze oogjes zie. Ook nu weer stralen ze weer iets ondeugends uit en dat voel ik onmiddellijk wanneer ze zonder aankondiging met haar slanke vingertjes eerst m’n onderhemdje naar beneden duwt en via m’n borst de twee tepels opzoekt waarmee ze begint te spelen. Ondertussen zegt ze me dat ze me heeft gemist, de hele dag al. Ik voel hoe ze me opwindt en dan begin ik om één of andere reden telkens met m’n ogen te rollen…

Eén van haar handen – vraag me niet meer dewelke – glijdt nu ook terug naar boven en dus vanonder mijn onderhemdje om vervolgens helemaal tot mijn wijde joggingbroek te zakken. Zoals altijd overdrijf ik waarschijnlijk een klein beetje als ze dan mijn erectie voelt die dan de Eiffeltoren zonder enige moeite overstijgt. Ze duwt m’n broekje omlaag en streelt de het stijve geslachtsdeel zachtjes alvorens eraan te trekken. Eigenlijk lijkt of voelt het eerder aan alsof ze het uitmelkt of zo…

Hoe we dan op de sofa belanden weet ik eerlijk gezegd niet meer en doet er ook niet echt toe, maar daar gaat ze op mij zitten. Terwijl we hartstochtelijk zoenen herhaal ik wel honderd keer dat Ik in haar wil. Pas na lang aandringen – en nog steeds kussend als een koppel oversekste pubers – zegt ze dat zoiets moeilijk zal gaan omdat ze nylonkousen aanheeft.  Ze voegt eraan toe dat het veel te lang duurt om alles netjes uit te trekken. ‘Scheur het dus maar kapot’, hijgt ze opgewonden. ..

Omdat ik weiger verder in detail te treden en dat in eerste instantie te maken heeft met een te hoog pornografisch gehalte als ik het allemaal zou vertellen, zwijg ik nu best. Het lijkt me beter en verstandiger iets te zeggen over hetgeen ik vervolgens moe maar meer dan voldaan eet. Geen Turks fruit maar iets dat dezelfde roots heeft en in tegenstelling tot het snoepgoed dat eigenlijk overal kan gemaakt worden, wel degelijk uit Turkije komt. Olijven van de Turkse winkel in het centrum van ons dorp, vind ik immers overheerlijk en ik denk dat ik dan (zonder overdrijven) ongeveer 250gr opeet…

Een hele tijd geleden was ik in het kleine stadje Gümbet in Turkije, niet ver van de bekende badplaats Bodrum. Net voor de ingang van mijn hotel stond een vrij brede olijfboom. Slechts één enkele olijf was zichtbaar en hing nog aan de onderste takken van de boom. In mijn hoofd namen boeren alle olijven en waren ze deze vergeten of moet die op dat moment niet goed lijken of zo. Misschien niet rijp genoeg zoals ik toen? In ieder geval deed het me toen aan mezelf denken want eigenlijk ben ik toch niet meer dan een oneetbare Turkse olijf in een veel te grote boom, niet? Zo voel ik me tenminste toch vaak. En u?

 

Adil Fraihi

 

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

Oud gedicht van 1989-1990

Tags

Gisteren was het weer zover en ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet erg vond. Meer nog, wat mij betreft zou het zelfs elke dag m’n verjaardag mogen zijn!! De talrijke – meestal aangename – berichtjes op het gebarsten scherm van mijn nieuwe smartphone en op verschillende sociale media, maken mijn ellendige bestaan (even) leuk!!! Ik voel dat ik nog leef, lach en misschien door enkele bijzondere zonderlingen zelfs word gewaardeerd ook…

Zo krijg ik ook ineens een verrassend berichtje van een oude vriendin van me. Wendy zat niet in mijn klas en we hebben nooit gekust of zo maar we trokken haast elk weekend met elkaar op. Nochtans was ik een echte alternatieve nietsnut die altijd tegen de stroom in ‘zwom’ en leek zij me eerder iemand die netjes in de rij stond en bevelen zou volgen. Maar mensen kunnen zich vergissen. Vooral dat onderscheidt hen van…euhm….slimmere mensen…

Het is dus niet echt bizar dat ze me een gelukkige verjaardag wenst. Tot mijn verbazing vertelt ze me echter dat ze een gedicht van me terugvond dat ik  ooit publiceerde in het schoolkrantje!! We spreken dan over 1989-1990 en ik schreef het gedichtje naar aanleiding van een film die wie toen moesten bekijken. Op een (toen al) oude typmachine met rode en zwarte inkt op een lint…

Het tovert een glimlach op mijn gezicht. Ik herken niet alleen m’n jeugdige ‘rebelsheid’ maar moet eigenlijk vaststellen dat ik niet zo gek veel ben veranderd. Onthou dat het een gedicht is dat ik schreef toen ik 17 was en nu ben ik 45. Best ook aan denken dat het gaat om een publicatie in het blaadje van een KATHOLIEKE school. Dan is het shockeffect immers makkelijker in te beelden…

 

Naar aanleiding van de voor de derde graad geselecteerde film ‘Mississippi burning’ schreef onze anarchist een toepasselijk gedicht. Hij was het immers die zo getroffen werd door de wreedheid en het geweld dat de zwarten werd aangedaan in Amerika:

 

BRAND

 

Aangeboren haat,

De gekwijnde maatschappij wordt bedreigd

Terwijl de schroothoop schreit

Om vrijheid.

 

Gebruik makend van ingeschapen verschillen

Pogend de mensheid te lynchen.

 

Verkrachte vrijheid.

 

Antisemitische zinspreuken

Pogend de mensheid te kreuken.

 

Aangeboren haat,

Verminkte liefde voor het ras

Wat eens wind en wolken was…

Brand.

 

            De anarchist, n.a.v. Mississippi Burning

  

Eerlijk, ik was een (h)eerlijke tiener hé? Bovendien had ik het rotlijf nog niet dat ik nu dagelijks door het leven sleur…

Tenslotte moet ik enkel Wendy Frateur nog bedanken voor het terugvinden en doorsturen van dit gedicht. De leuke lach op mijn gezicht is deze keer volledig aan haar te danken. Deze blog draag ik dan ook op aan haar en onze gemeenschappelijke jeugd. Good times…

 

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Flits 17, 21/04/2017

Tags

 

  1. Eindelijk terug thuis…
  2. Beurrem boven!!
  3. Nog steeds op zoek naar voldoening, zowel op lichamelijk als intellectueel vlak…
  4. Vul het in zoals je zelf wil…
  5. Dit wordt mijn laatste flits…
  6. Ik ga terug ‘gewoon’ bloggen, verhaaltjes schrijven, foto’s op het wereldwijde net plaatsen en soms eens een videoblog (vlog) maken…
  7. Tegen schenen stampen hoort daar blijkbaar bij hoewel dat absoluut NIET mijn bedoeling is…
  8. Integendeel zelfs…
  9. Ik heb véél liever mensen die me ‘zomaar’ graag zien…
  10. Ik wou dat ik terug 18 was…
  11. En u?

 

 

61183_1590765287620_1190501686_1643862_2945782_n

 

 

 

 

 

 

Flits 16, 20/04/2017

Tags

 

  1. Staptest was MINDER goed dan bij het begin van de opname!! Morgen opnieuw want dat kan eigenlijk niet…
  2. Ik ga morgen naar huis…
  3. Verrassingsfeestje verwacht ik dan eigenlijk wel…
  4. Welke tegenstelling?
  5. Een verrassing verwachten houdt me in leven…
  6. Weer 15 minuten gefietst, onmiddellijk gevolgd door het roeien op zo’n ‘roeitrainer’…
  7. Je hoort en voelt dan zelfs water, maar het is er dus niet…
  8. Liefde en verliefdheid voel je ook, maar zie je dus ook ook niet…
  9. Wil ook zeggen dat ik conditioneel toch verbeterd ben of zo…
  10. Morgen een groot pakje frieten, potje mayonaise (nee, nooit op de frieten!!!), stoofvleessaus, een berepoot en…
  11. Nog iets maar ik weet nog niet wat…
  12. Eens ik weet wat ik wil, begint de zoektocht naar wie het voor mij wil gaan halen..
  13. Iemand?
  14. Niemand?
  15. Zelfs niet voor een gratis blikje frisdrank?
  16. En u?

 

 

614982_4130701984450_1525065206_o

Flits 15, 19/04/2017

Tags

 

  1. Oogarts bezocht in UZ Brussel zonder enig resultaat of op z’n minst een goed gevoel of zo…
  2. Integendeel zelfs, mij gaan ze daar niet al te snel meer zien…
  3. ‘Of zo’ had trouwens super gewest…
  4. Ik mag vrijdag naar huis, ik kijk er nu al naar uit! Vrees dat ze me hier ook niet snel meer terug gaan zien hoor…
  5. Ik weet niet wat die lelijke heks (Sabrina, die in mijn hoofd woont maar nu dus ook echt bestaat) van plan is..
  6. Ze is goed bezig m’n ziel, denken en gevoelens naar iemands edele delen te helpen…
  7. Bestaat dat eigenlijk wel, zo’n ziel of is het eerder buikgevoel…
  8. Make love, not war! Maar écht hé…
  9. Ik ben te laat geboren…
  10. Op een verkeerde plaats dan nog…
  11. Alhoewel, Beurrem boven! Dat denk ik nog steeds…
  12. En u?

 

 

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Flits 14, 18/04/2017

 

  1. Ik heb toch ook eens recht op een ‘relatief-goede-benen-en-evenwicht-dag’, niet? Als ik er geen recht op zou hebben dan heb ik het toch maar ‘in ’t zwart’ gehad of zo…
  2. Eerst begonnen met wat kinesitherapie en daarbij wat gestapt, daarna wat trappen op en af gelopen met een enorm betuttelende ergotherapeute. Ondanks haar gedrag toch tafeltennis gespeeld…
  3. Gewonnen natuurlijk…
  4. Na het pingpongen 15 minuten aan een snel tempo gefietst en vervolgens geroeid…
  5. Ik wist niet dat roeien de armspieren zo krachtig laat werken…
  6. Ik mis mijn thuis…
  7. Melig mietje ik, laat de verwijten maar komen hoor, ik kan er tegen…
  8. Melig mietje is trouwens een alliteratie…
  9. Strakke onderhemdjes en mijn bierbuikje, zijn GEEN goede combinatie. Gezien in de badkamer….
  10. En u?

 

 

 

614982_4130701984450_1525065206_o

Flits 13, verlengd paasweekend 2017

Tags

 

  1. Ook vrijzinnigen houden van paaseieren en dan vooral die van een goede bakker! Griet, ik wacht nog steeds op je speciale levering…
  2. Zeg niet ‘vermoedelijk’, maar wel ‘absoluut’ mijn laatste revalidatieweek hier…
  3. Weldra verjaardagsfeestje van Adilleke! Mannen mogen ook komen maar die zijn wel verplicht een keiduur én praktisch cadeau mee te brengen wetende dat ik op hun verjaardagsfeestje hetzelfde NIET zal doen…
  4. Ik kom dan enkel drinken en eten…
  5. Doggybags voor mij en mijn zogenaamde partner…
  6. Laatste week hier wordt hard. Merk bovendien geen groot verschil met de Adil die hier enkele weken geleden werd opgenomen…
  7. Alles was ooit beter…
  8. Zelfs m’n grote mond en rebelse attitude is maar povertjes geworden, vind ik…
  9. Blijkbaar vind ik dat alleen…
  10. Dit weekend zelfs een beetje abdijbier gedronken. Met dank aan een jeugdvriend/schoolkameraad met een hart…
  11. De meeste meisjes die ik ken hebben dan weer geen hart…
  12. Ik ga precies niet meer vooruit ondanks alle inspanningen…
  13. En u?

 

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Flits 12, 13/04/2017

Tags

,

 

  1. Veel mensen haten me maar dat is nooit wederzijds. Ik geloof immers enkel in liefde…
  2. Zelfs Bob Dylan haat ik niet, maar ik vind wel dat hij ENORM kan zagen…
  3. De Nobelprijs heeft daar niets aan veranderd. Integendeel zelfs…
  4. Er zijn wel ‘dingen’ die ik haat, geen mensen dus…
  5. Zo haat ik Homans haar rotte gedachten, de muziek van Oscar and the wolf, de achterlijkheid van Zuhal Demir, de ongelijkheid en absurditeit van de Turteltax…
  6. Eerst kiné dan fitness (15 minuten fietsen en dan op zo’n roeimachine), wat stappen en 20 minuten apt (= fietsen met de armen) om te horen, zien en lezen dat er nog steeds NIEMAND medelijden heeft…
  7. Mijn leven is zwaaaaar…
  8. Oh ja, Talking Heads heb ik ook absoluut niet graag…
  9. Ik ben een gepensioneerde garagepunker/flowerpunker…
  10. De liefde bedrijven is zoveel leuker dan te haten.
  11. Dat doe ik dan ook véél liever maar toch nooit genoeg…
  12. En u?

 

 

 

 

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

 

Flits 11, 12/04/2017

Tags

 

  1. Leren stappen met twee krukken ipv één…
  2. Gaat sneller én ik kan zo veel verder stappen, maar…
  3. Er is altijd een ‘maar’…
  4. Het is absoluut NIET praktisch!!! Probeer maar eens iets te pakken of met een tas te sleuren terwijl je met twee krukken stapt…
  5. Onmogelijk dus…
  6. En dan die (knie)brace nog…
  7. Rare gedachten over…
  8. Wat als je ineens te maken krijgt met maag- en darmklachten…
  9. Een toilet haal je NOOIT op tijd met zo’n ding aan…
  10. Aan zo’n dingen denk ik dan….
  11. En u?

 

TOSHIBA - WIN_20150326_201154