Nee, ik draag geen geel hesje, maar een oranje. Een rode bestaat nu eenmaal niet en zo wil ik mijn woede toch tonen. Het is een verontwaardiging die enkel kan getoond worden door de kleur van furie. Rood dus, niet die van een partij of politieke ideologie die door velen – terecht of niet, daar gaat het nu niet om – wordt uitgespuwd, maar het kenmerk van boosheid die verder gaat dan eender welke andere kleur. Geel is dus voor mietjes die aanvankelijk misschien wel goede bedoelingen hadden maar niet ver genoeg voor me gaan…

 
Ik moet trouwens eerlijk bekennen en toegeven dat ik het niet meteen doorhad. Ik dacht immers dat één of andere nieuwsreporter een nieuw woord had uitgevonden dat later zowat door iedereen werd overgenomen. Iets dat later zou uitgeroepen worden tot ‘woord van het jaar’. Misschien was het wel een gevolg van een spraakgebrek? Maar nee, IK was fout . Gele hesjes bestaan al langer. Alleen de domme Adil dacht weer dat het gele vestjes zijn. Met een ‘v’ van Verkeerd…

 
Een totaal verkeerde, foute en zelfs invaliderende ziekte zorgde er enkele jaren geleden voor dat ik werd opgenomen in een ziekenhuis. Dit zou achteraf wel vaker gebeuren en is in die zin dus niet bijzonder maar die opname was toch wel anders voor me. Een goede vriend gaf me toen immers een leuk boek: ‘Indignez-vous’ van de verontwaardigde humanist Stéphane Hessel. Ik las het en verstond dat ik niet meer de enige was die gedegouteerd en dus boos was…

 
Mijn rotlijf belet me om die verontwaardiging op straat te tonen. Ik zou met mijn oranje hesje nochtans best opvallen tussen al die gele hesjes en zo misschien wel even vermeld of getoond worden in het avondjournaal van de publieke omroep? Ik zie mezelf al geïnterviewd worden door een onderbetaalde en veel te jonge verslaggever die me vragen stelt terwijl je op de achtergrond sirenes hoort en af en toe luide knallen van voetzoekers…

 
Ik som dan kort op waarom ik op straat kom. Ik spuw mijn gal (figuurlijk) uit door te verwijzen naar het loon van een bekende, Belgische voetballer die voortaan maar even een hallucinant bedrag van 360.000€ per week gaat verdienen. Dan verwijs ik naar een minister van volksgezondheid en welzijn (Jo Vandeurzen) die recht heeft op een uittredingsvergoeding van 400.000€ terwijl deze minister me persoonlijk in een brief vertelt dat er te weinig geld is om gehandicapten zoals mij met Persoonsvolgende Budgetten (PvB’s) te helpen en ik dus maar moet wachten. Om af te sluiten heb ik het dan nog even over een staatssecretaris (ja, Theo Francken) die zegt dat het migratiepact ervoor zal zorgen dat vreemdelingen al ons geld zullen komen afpakken maar niet zegt waar al het geeld echt zit…

 
Pas nadat ik dit zeg in de microfoon die onder mijn neus geschoven wordt, begin ik ongecontroleerd te kokhalzen. Zonder waarschuwing spuit ik ineens een onophoudelijke straal met bruin-gele smurrie uit mijn mond. Al brakend toon ik mijn verontwaardiging en zou dus ongetwijfeld enorm opvallen met dat oranje hesje van me, niet? En u?

 

 
Adil Fraihi

 

Close Kd