Gisteren werd zowat overal herdacht dat 75 jaar geleden het concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau werd bevrijd. Via een link op het sociaal medium Facebook heb ik enkele getuigenissen gehoord van overlevenden. De aangrijpende verhalen torpedeerden me terug naar een tijd – lang geleden – waarin ik het zelf bezocht…

 
In 1990 – of was het dan toch 1991 – ging ik met mijn oudere broer en een heleboel vriend(inn)en naar een land dat ondertussen een andere naam heeft. Tsjechoslowakije heette het toen en werd gesplitst in de landen Tsjechië en Slowakije. Ik bezocht er, in wat dus nu het Tsjechische gedeelte is, de mooie streek Moravië en sloeg er m’n tentje op in Hradec n Moravici. Zoek het op, er staat onder andere een groot, bekend kasteel waar ik zelfs regelmatig ging eten en pivo (bier) drinken. In het riviertje op een boogscheut daarvan heb ik me kapot geamuseerd als een kleine zorgeloze peuter, maar da’s een ander verhaal. Kamperen op zich zou nu ook al onmogelijk zijn…

 
Ik maak een veel te lang maar eigenlijk toch interessant verhaal kort: Hradec n Moravici ligt niet zo gek ver van de grens met Polen. Niet ver van diezelfde grens ligt de stad Oświęcim, beter bekend als Auschwitz. Enkele vrienden vroegen me of ik geen zin had om met hen mee de bus te nemen en het te bezoeken. Dat wou ik wel hoewel een deel vriend(inn)en dus niet meegingen en ik zelfs mijn oudere broer even moest achterlaten…

 
Ik som even op wat er mij het meest is bijgebleven van mijn bezoek een Auschwitz. Alles opnoemen zou te lang duren:
– Koude rillingen toen een vriendin enkele meters na de ingang zei dat ik moest kijken wat er op de toegangspoort stond: ‘ARBEIT MACHT FREI’. Ik had al enkele foto’s gezien, maar in het echt zag het er echt angstaanjagend uit. Het was ook een bewolkte en grijze dag waardoor het nog erger leek…
– Haar, veel afgeschoren hoofdhaar en reiskoffers…
– Het bezoek aan blok 10 (en 11) waar ‘medische’ experimenten werden uitgevoerd door ‘engel des doods’ dr Mengele en gynaecoloog Clauberg. De eerste voerde graag zijn proeven uit op (onder andere) tweelingen. De tweede stond bekend om afgrijselijke en enorm pijnlijke sterilisaties.
– De treinsporen aan de ingang vond ik ook ‘vies’…
– Eigenlijk teveel om op te noemen. Ik herinner me dat ik er toen letterlijk misselijk van werd en nu ook als ik eraan terugdenk. Het lijkt me dan ook beter hier op te houden met het lijstje…

 

 

Iedereen kon zien en horen dat het bezoek aan Auschwitz me had ‘geraakt’. Gedurende de hele weg terug naar Hradec n Moravici, was het stil in de bus. We spraken amper tegen elkaar. Ook mijn broer zag het toen ik het kasteel binnenstapte. Hij vroeg me bezorgd hoe het was. Ik antwoordde niet maar liep recht naar de dansvloer en bleef er als een bezetene de hele avond met alle lichaamsdelen schudden tot ik moe was…

 
Ik weet trouwens nog steeds waarop ik eerst danste in dat kasteel: ‘Move any mountain’ van the Shamen. Meer nog, wanneer ik dit nog eens hoor, moet ik automatisch aan Auschwitz-Birkenau denken! Ik zei toch al dat ik een rare jongen ben, hé? En u?

 

 

Adil Fraihi

 

ADILMojo1bis