Tags

,

Soms vind ik het echt wel tof dat een verpleegster me om één of andere reden een professioneel bezoek brengt. Tussen die verpleegstertjes lopen immers enkele fraaie exemplaren die in een vorig leven niet teveel moeite zouden moeten gedaan hebben om me in bed te krijgen hoor! En dan heb ik het helemaal niet over een ziekenhuisbed maar een leuk liefdesnest met rode of witte, satijnen lakens waarin niemand iets anders verwacht te doen dan leuke dingen die niets met slapen te maken hebben…

Deze morgen word ik echter gewekt door een verpleegkundige die naar mijn bescheiden mening veel te enthousiast, na een te luid geklop, m’n deur opent, ‘goedemorgen’ schreeuwt, binnenstapt en zegt dat ze m’n ontbijt brengt. ‘Smakelijk hé’, roept ze dan weer veel te uitbundig terwijl ze wegglipt voor ik haar m’n ongenoegen duidelijk kan maken door gemeen te vloeken. Bovendien mogen enkel mooie meisjes me zo wakker maken en haar vind ik echt niet knap. Meer nog, ze lijkt dan wel op m’n oude, lelijke en graatmagere tante die een vieze wrat heeft op haar kin. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ik het me gewoon inbeeld. Ik heb dan immers m’n bril nog niet op…

Gelukkig zie ik daarna de stagiaire van de kinesiste. Zij is jong, oogt steeds fris en ziet er echt mooi uit. Ja, ik had vroeger ongetwijfeld ook met haar naar bed geweest indien ze het (beleefd) zou gevraagd hebben. In geen geval zou ik er moeilijk over gedaan hebben! In haar aanwezigheid ben ik bizar genoeg trouwens altijd beter dan wanneer ik alleen door de gang slenter of zo. Haar schoonheid heeft dus een positief effect op m’n zielig lichaam en het lukt me vrij goed de oefeningen te doen die ze mij oplegt. Vergis je echter niet, het blijft een therapeute en diep vanbinnen haten die me allemaal…

Hoewel de knappe ergotherapeute me daarna met een glimlach ontvangt, weet ik dat zij me dus ook gaat laten afzien. Ze geniet er echt van als me pijn kan doen of beter, als ze merkt dat ik mezelf doe lijden wanneer ik naar haar luister. Niet alleen zou ze me trouwens in een vorig leven ook in bed kunnen krijgen, maar zou ik dit oogverblindende exemplaar zelfs ten huwelijk vragen! Nochtans ben ik voor zo’n verbintenis in normale omstandigheden niet te vinden…

We gaan trouwens fietsen vandaag. Het weer is immers ideaal en we gaan dan ook hard en snel. Zij koerst met een driewieler en raast naar alle gewoonten weer zonder dat ik er een woord kan of zelfs durf tussen krijgen. Ik rij dan weer met de fameuze Berkelbike die een combinatie is van ligfiets en handbike. Het is ondanks de zware fysieke inspanning echt enorm leuk maar wanneer ik hoor hoe duur zo’n fiets is, beloof ik mezelf voorzichtiger te fietsen. De therapeute maant me echter aan steeds sneller te gaan, ook wanneer we over smalle zandweggetjes moeten. Misschien weet en beseft ze wel dat ik tegen haar geen ‘nee’ zou kunnen zeggen en me daarom uitsloof om hopelijk morgen lang te kunnen rusten…

Morgen is immers een feestdag hoewel ik niet volledig akkoord ben met de benaming. Ik leg uit: de herdenking van een wapenstilstand is toch ook tegelijkertijd een herinnering aan alles wat heeft geleid tot zoiets? Oorlog, miserie en dood kan toch niet gevolgd worden door feest maar enkel door bezinning, niet? Ben ik weer verkeerd en denk ik er alleen zo over? En u?

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Advertenties