Ik zei het al vaak en zal het nog maar eens zeggen: ik ken enorm mooie mensen! Ik heb het dan zowel over relatieve schoonheid wanneer het over het uiterlijk gaat, als over de ‘binnenkant’ van bepaalde mensen die bijzonder prachtig kan zijn. Soms gebeurt het zelfs dat je beide kwaliteiten in één en dezelfde persoon ontdekt. Mijn liefje is bijvoorbeeld zo. Alles is immers meer dan prachtig aan haar en ze laat me bovendien door haar kennis, humor, passie en vuur nog steeds bijna dagelijks trillen op ’n benen of omverblazen van verstomming. Het is trouwens vaak moeilijk te geloven dat zo’n mooie persoon beslist deel uit te maken van mijn pietluttig leven…

Ook m’n blonde ergotherapeute is knap met haar groene, twinkelende oogjes maar haar ken ik niet genoeg om te kunnen zeggen dat ze me innerlijk evezeer zou kunnen bekoren. Bovendien ben ik niet van plan om het uit te zoeken. Daarvoor ben ik hier immers niet. Wat ik wel kan zeggen is dat ze me vandaag een leuk gevoel gaf toen ik met haar een eindje ging wandelen. Ik moet dan spijtig genoeg regelmatig stoppen om even m’n evenwicht te zoeken of omdat ik even buiten adem ben. We praten immers veel terwijl we zo’n korte wandeling maken. Of beter: ik luister en zeg voortdurend ‘ja’, terwijl zij onophoudelijk raast….

Omdat ik soms – nee, uitzonderlijk – een mooi leven heb, leer ik daarna de stagiaire kennen die me in de kiné-zaal onder handen gaat nemen. Ik heb meteen door dat het een knap meisje is. Ze vertelt me bovendien dat ze niet echt ver van me woont en dat verklaart dan weer haar fraaie uiterlijk maar terwijl ik dit schrijf valt het me natuurlijk op dat ik weer enorm bekrompen ben , maar ik heb daar een uitleg voor…

De jonge kinesiste vertelt me immers dat ze m’n blogs leest en bekijkt. Dit wil dus zeggen dat ik toffe dingen over haar moet zeggen omdat ik nog enkele weken met haar moet werken en zij me (hopelijk) goed helpt bij m’n revalidatie. Schoonheid is in dit geval dus te herleiden tot eigenbelang! Gelukkig weet zij ook wel dat ik niet serieus te nemen ben…

Als kers op een lekkere taart, krijg ik vervolgens bezoek van m’n liefje en haar twee schattige dochters. Meer nog, ze brengen me zelfs een chocooladecake mee. Het is geen taart, maar zo’n gebak is daar toch ‘familie’ van hé? De twee deugnieten eten trouwens meer van hun eigen ‘creatie’ dat ze dus zelf hebben gemaakt. Ze zijn immers dol op chocolade! En u?

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Advertenties