We komen vrij snel tot een akkoord en onze voornemens worden telkens bezegeld door een spontane kus op de mond. Nee, geen tongzoen, maar een stevige smak die eigenlijk best luid is en het begin van een leuk leven als maf koppel inluidt. We besluiten immers te gaan trouwen in Gretna Green! Maar wel pas als één van ons al 60 is…

Wanneer ze me haar idee voorlegt om te gaan trouwen in een Schots dorpje waar veel huwelijken worden voltrokken, luister ik aandachtig terwijl ik languit in bed naast haar lig. Ze houdt dan haar benen lichtjes opgetrokken tegen de mijne en schuift regelmatig dichter tegen me alsof ze in me wil kruipen of zo. M’n vingers glijden zachtjes door haar lange, blonde haren en met een zoemend geluidje bevestig ik dat ik het goed vind en tegelijkertijd geniet van haar aanwezigheid, geborgenheid, sensualiteit en intimiteit. Ik ben een ‘mietje’, ik weet het…

Omdat ze in tegenstelling tot mij, helemaal niet melig is, kan ze het niet laten om er toch een grapje aan toe te voegen. Ze zegt dan immers heel onverwacht maar rustig, dat ik de enige punker ben die ze kent die verzot is op muziek met een panfluit. Daarom wil ze begeleid worden door iemand die op zo’n Peruviaans muziekinstrument speelt terwijl ze me omhoog duwt op een Schotse heuvel. Als ms-patient ben ik rond m’n 60 namelijk al zeker rolstoelgebonden…

Ik zeg haar heel zachtjes – alsof ze in het slaap aan het vallen is en ik haar niet wil wekken – dat ik toch liever een doedelzak heb dan een panfluit omdat ik het echt niet graag hoor en zij diegene is die na haar studies de armoede wou bestrijden in Peru. Bovendien staat zij telkens stil als ze enkele Peruviaanse indianen hoort in een drukke winkelstraat en niet ik…

Ze rukt zich ineens van me los en roept dan dat ze héél boos is omdat ik echt nooit naar haar zou luisteren of zo. Verbaasd vraag ik haar meermaals wat ik dan verkeerd zei. Ik moet haar zelfs smeken om te zeggen wat er scheelt en geraak zelfs lichtjes in paniek wanneer ik zie dat ze eerst haar roze slipje en dan haar blauwe broek aantrekt. Die blauwe broek staat haar trouwens beeldig en kochten we ooit samen, maar da’s een ander verhaal met een enorm erotisch en misschien zelfs pornografisch tintje. Iets met seks in een pashokje…

Alsof ze net gesprint heeft, vertelt ze me dan al zuchtend dat ze me nooit heeft verteld dat ze naar Peru wou na haar studies maar wou helpen in een tehuis voor weeskinderen in Nicaragua en dat is helemaal niet wat ik zei. Ik knik overdreven en denk de hele tijd maar aan één ding terwijl ik naar haar mooie, blauwe oogjes kijk: ik wil met haar trouwen in Gretna Green, het moet! En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties