Die ochtend was ik de eerste in het kapsalon of dat denk ik toch tenminste. Het was immers nog heel vroeg toen ik er binnenstapte en eigenlijk meteen zag dat het het jonge, blonde en knappe meisje dat me gewoonlijk behandelt, er niet was. Twee andere begroetten me, een kleine magere die meteen naar me toe stapte en een grotere dikke die bleef staan bij een rek met haarproducten, aan de andere kant van de nette zaak. Er hangt een geurtje dat je in alle schoonheidssalons ruikt en ik best aangenaam vind…

‘Voor wat is het, meneer?’, vroeg het tengere grietje beleefd en terwijl ik haar antwoordde, besefte ik dat een belachelijk reactie te luid over mijn lippen en uit m’n mond rolde: ‘Het is voor m’n haar! Het is weer veel te lang. Die weerborstel hier werkt op m’n zenuwen en moet eraf!’. Ik wijs naar het topje van mijn hoofd waar een hele bos haar omhoog schiet als ruig onkruid op een groen, effen en verzorgd voetbalveld. Terwijl ik dit schrijf, leer ik bovendien dat een weerborstel ook wel ‘dwarrel’ wordt genoemd. Al schrijvend leer ik dus nog steeds bij…

Wanneer de kapster m’n haar waste en ik genoot van de zachte hoofdmassage die ik kreeg, hoorde ik m’n gsm-toestel. Ik wist meteen wie het was en nam niet op. Niemand kon of mocht me dan immers storen. Daarom negeerde ik dus de irritante beltoon die ik ooit zelf heb gekozen. Nog steeds slaagde ik er niet in om een ander melodietje te kiezen. Nochtans zocht ik al uren uit hoe dat spul juist werkt en wat ik juist moet doen om het te veranderen. Het is me echter nog nooit gelukt…

Op het moment dat ik net plaatsnam voor de spiegel, een schort om m’n hals kreeg en ik zag dat het magere meisje een tondeuse tegen m’n hoofd hield gebeurde er iets dat ik helemaal niet verwachtte. Ik was dan ook even in de war en wist niet wat er gebeurde toen ik ineens een gezicht merkte dat steeds dichter bijkwam. Voor ik het besefte, voelde ik hoe iemand me wou kussen. Eerst dacht ik nog dat het de knappe, blonde kapster was die me normaal gezien altijd onder handen neemt, maar al snel wist ik dat dat niet kon omdat we echt niet zo familiair zijn. Ze zou me dus nooit een kus geven, zelfs niet op m’n wang…

Bovendien rook ik meteen een heel aangenaam en uitnodigend geurtje. Het was iets dat ik al langer kende en me verbazend genoeg niet alleen vertrouwd was maar tegelijkertijd blij en zelfs opgewonden maakte. ‘Mijn liefje!!’, riep ik nadat ik haar meermaals kleine kusjes gaf alsof we een al heel lang van elkaar gescheiden leefden en een hele tijd niet zagen. Voor ik haar kon spreken en bekijken, verdween ze weer. De magere kapster, die trouwens goed haar werk deed, vertelde me de hele tijd dat ze het wel leuk vond dat ik zo verrast werd en zei me zelfs dat ze jaloers was en ook wel een vriendje wil die haar zo zou overdonderen of omverblazen door zoiets te doen. Ik wist meteen dat het meisje nog ‘single’ was en zag dat ze me een raar kapsel gaf. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties