Tags

Gisteren was het weer zover en ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet erg vond. Meer nog, wat mij betreft zou het zelfs elke dag m’n verjaardag mogen zijn!! De talrijke – meestal aangename – berichtjes op het gebarsten scherm van mijn nieuwe smartphone en op verschillende sociale media, maken mijn ellendige bestaan (even) leuk!!! Ik voel dat ik nog leef, lach en misschien door enkele bijzondere zonderlingen zelfs word gewaardeerd ook…

Zo krijg ik ook ineens een verrassend berichtje van een oude vriendin van me. Wendy zat niet in mijn klas en we hebben nooit gekust of zo maar we trokken haast elk weekend met elkaar op. Nochtans was ik een echte alternatieve nietsnut die altijd tegen de stroom in ‘zwom’ en leek zij me eerder iemand die netjes in de rij stond en bevelen zou volgen. Maar mensen kunnen zich vergissen. Vooral dat onderscheidt hen van…euhm….slimmere mensen…

Het is dus niet echt bizar dat ze me een gelukkige verjaardag wenst. Tot mijn verbazing vertelt ze me echter dat ze een gedicht van me terugvond dat ik  ooit publiceerde in het schoolkrantje!! We spreken dan over 1989-1990 en ik schreef het gedichtje naar aanleiding van een film die wie toen moesten bekijken. Op een (toen al) oude typmachine met rode en zwarte inkt op een lint…

Het tovert een glimlach op mijn gezicht. Ik herken niet alleen m’n jeugdige ‘rebelsheid’ maar moet eigenlijk vaststellen dat ik niet zo gek veel ben veranderd. Onthou dat het een gedicht is dat ik schreef toen ik 17 was en nu ben ik 45. Best ook aan denken dat het gaat om een publicatie in het blaadje van een KATHOLIEKE school. Dan is het shockeffect immers makkelijker in te beelden…

 

Naar aanleiding van de voor de derde graad geselecteerde film ‘Mississippi burning’ schreef onze anarchist een toepasselijk gedicht. Hij was het immers die zo getroffen werd door de wreedheid en het geweld dat de zwarten werd aangedaan in Amerika:

 

BRAND

 

Aangeboren haat,

De gekwijnde maatschappij wordt bedreigd

Terwijl de schroothoop schreit

Om vrijheid.

 

Gebruik makend van ingeschapen verschillen

Pogend de mensheid te lynchen.

 

Verkrachte vrijheid.

 

Antisemitische zinspreuken

Pogend de mensheid te kreuken.

 

Aangeboren haat,

Verminkte liefde voor het ras

Wat eens wind en wolken was…

Brand.

 

            De anarchist, n.a.v. Mississippi Burning

  

Eerlijk, ik was een (h)eerlijke tiener hé? Bovendien had ik het rotlijf nog niet dat ik nu dagelijks door het leven sleur…

Tenslotte moet ik enkel Wendy Frateur nog bedanken voor het terugvinden en doorsturen van dit gedicht. De leuke lach op mijn gezicht is deze keer volledig aan haar te danken. Deze blog draag ik dan ook op aan haar en onze gemeenschappelijke jeugd. Good times…

 

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

Advertenties