Tags

Ik denk niet dat ze beseft wat ze zei. Ik denk dat ze op dat moment immers in een soort van trance en volledig opgewonden door adrenaline zegt dat ik iets moet doen dat me eerst meer dan verrast. Ze merkt het aan mijn gelaatsuitdrukking. Daarom herhaalt ze het opnieuw heel stil en dan steeds luider: ‘Trek het maar kapot! Scheur het snel kapot!!’. Is dit fictie of werkelijkheid? Haar adrenaline besmet me en ik word snel opgezogen en meegesleurd in en door haar enthousiasme en extase. Hevig probeer ik haar nylonkousen kapot te scheuren maar het lukt me (gelukkig) niet…

Die dag heb ik niets ‘casual chique’ aan. Nee, ‘erg’ casual is juister. Ik verwacht niemand, het is best warm en ik hang gewoon wat voor TV terwijl ik m’n benen op een poef leg. De grijze en veel te wijde joggingbroek verraadt dat ik vandaag besloten heb niets te doen en niemand te zien of horen.  Het zwarte ‘marcelleke’ (lees: onderhemd) zou ik nooit aantrekken als ik naar buiten zou gaan maar is nu het enige dat mijn bovenlijf enigszins bedekt. Vraag me niet waarom, maar geschoren ben ik dan weer wel. Misschien had ik deze morgen wel plannen om iets te doen en ging het gewoon niet door of zo…

Ze belt niet aan maar klopt zachtjes tegen het raam, waardoor ik eerlijk gezegd eerst vloek omdat ik geen zin heb lastig gevallen te worden bij het ‘niets doen’. Eigenlijk wil ik gewoon niet gestoord worden wanneer ik dan bezig ben met hetgeen ik het liefste doe en dat is pure en zalige gemakzucht. Ik sta moeizaam recht en open de deur. Ik glimlach als ik het open en zie dat zij het is. Ze tovert nu eenmaal altijd een lach op m’n gezicht als ik haar zie. Haar meer dan aangename verschijning versterkt dat. Bovendien is ze bijna altijd heel mooi, strak en vaak ook klassiek gekleed en daar hou ik wel van. Deze keer draagt ze een kort, zwart rokje tot net boven haar knie, een wit hemdje en zwart gelakte schoenen. Beeldig ziet ze er weer uit! De lichte nylonkousen accentueren haar kuitjes waar ik ronduit verzot op ben…

Meteen na de gewoonlijke begroeting en beleefdheidsvragen, komt ze dichter bij me staan zodat ik haar groengrijze oogjes zie. Ook nu weer stralen ze weer iets ondeugends uit en dat voel ik onmiddellijk wanneer ze zonder aankondiging met haar slanke vingertjes eerst m’n onderhemdje naar beneden duwt en via m’n borst de twee tepels opzoekt waarmee ze begint te spelen. Ondertussen zegt ze me dat ze me heeft gemist, de hele dag al. Ik voel hoe ze me opwindt en dan begin ik om één of andere reden telkens met m’n ogen te rollen…

Eén van haar handen – vraag me niet meer dewelke – glijdt nu ook terug naar boven en dus vanonder mijn onderhemdje om vervolgens helemaal tot mijn wijde joggingbroek te zakken. Zoals altijd overdrijf ik waarschijnlijk een klein beetje als ze dan mijn erectie voelt die dan de Eiffeltoren zonder enige moeite overstijgt. Ze duwt m’n broekje omlaag en streelt de het stijve geslachtsdeel zachtjes alvorens eraan te trekken. Eigenlijk lijkt of voelt het eerder aan alsof ze het uitmelkt of zo…

Hoe we dan op de sofa belanden weet ik eerlijk gezegd niet meer en doet er ook niet echt toe, maar daar gaat ze op mij zitten. Terwijl we hartstochtelijk zoenen herhaal ik wel honderd keer dat Ik in haar wil. Pas na lang aandringen – en nog steeds kussend als een koppel oversekste pubers – zegt ze dat zoiets moeilijk zal gaan omdat ze nylonkousen aanheeft.  Ze voegt eraan toe dat het veel te lang duurt om alles netjes uit te trekken. ‘Scheur het dus maar kapot’, hijgt ze opgewonden. ..

Omdat ik weiger verder in detail te treden en dat in eerste instantie te maken heeft met een te hoog pornografisch gehalte als ik het allemaal zou vertellen, zwijg ik nu best. Het lijkt me beter en verstandiger iets te zeggen over hetgeen ik vervolgens moe maar meer dan voldaan eet. Geen Turks fruit maar iets dat dezelfde roots heeft en in tegenstelling tot het snoepgoed dat eigenlijk overal kan gemaakt worden, wel degelijk uit Turkije komt. Olijven van de Turkse winkel in het centrum van ons dorp, vind ik immers overheerlijk en ik denk dat ik dan (zonder overdrijven) ongeveer 250gr opeet…

Een hele tijd geleden was ik in het kleine stadje Gümbet in Turkije, niet ver van de bekende badplaats Bodrum. Net voor de ingang van mijn hotel stond een vrij brede olijfboom. Slechts één enkele olijf was zichtbaar en hing nog aan de onderste takken van de boom. In mijn hoofd namen boeren alle olijven en waren ze deze vergeten of moet die op dat moment niet goed lijken of zo. Misschien niet rijp genoeg zoals ik toen? In ieder geval deed het me toen aan mezelf denken want eigenlijk ben ik toch niet meer dan een oneetbare Turkse olijf in een veel te grote boom, niet? Zo voel ik me tenminste toch vaak. En u?

 

Adil Fraihi

 

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

Advertenties