Ik durf m’n ogen niet meer te sluiten maar zal uit vermoeidheid ooit wel moeten, dat weet ik best wel. De monsters en demonen in m’n hoofd staan immers wat verderop achter de hoek op de uitkijk. Niet alleen weet ik dat omdat ik ze zag, maar ook omdat ik het hoorde. Sabrina, de aartslelijke heks in m’n hoofd, riep het. Ze lachte daarbij kort, krachtig en heel gemeen…

Ze leidt ongetwijfeld de bende gruwelijke monsters die me een afgrijselijk leven willen geven. Deze keer zal ik me echter niet laten doen. Ik zal immers strijden tot de dood, die van hen of die van mezelf. Er zal in ieder geval iemand sterven of zoals de groep Blitz het ooit zong: ‘someone’s gonna die tonight’ want eerlijk, ik zal niet wakker blijven en dus gaan slapen vannacht. Sabrina en haar bende zal me dan wel aanvallen…

De plotse en extreme neerslachtigheid heeft trouwens niets te maken met m’n opname in het Nationaal MS-Centrum dat voorzien is begin maart. Hoewel ik nu al weet dat het een harde en vooral erg confronterende hospitalisatie en revalidatie zal zijn, heb ik besloten deze keer toch bezoek te ontvangen. De moedeloosheid maakt een sociaal persoon van me. Meer nog, ik heb dan nood aan mensen die me (al dan niet letterlijk) een schouderklopje geven en tegen me zagen en klagen…

Bovendien zal ik tijdens de lange opname proberen om een dagboek bij te houden. Dat ga ik in ieder geval toch proberen. De vieze heks Sabrina zal het wel volgen, lezen en zelfs analyseren. En u?

Adil Fraihi

 

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties