Zou zij nog weten waar ze was op 11 september 2001? Ik weet het anders nog wel. In een klein, groen autootje reed ik toen namelijk van Brussel, waar ik toen werkte en vroeger stopte om op tijd bij m’n advocate in Antwerpen te kunnen zijn. In de namiddag had ik daar een afspraak met een blonde rechtsgeleerde die de juiste looks en brains had..

Het was soms moeilijk om haar niet uitgebreid te bewonderen en zelfs te bejubelen terwijl ze met me sprak over saaie wetten, regels, vonnissen, rechten en plichten. Onderweg hoorde ik op de radio dat er een vliegtuig in een wolkenkrabber was gevlogen. Meer was er toen nog niet bekend. Het interesseerde me eerlijk gezegd toen ook niet echt want het enige wat toen voor me telde was dat ik weldra kon praten met een uitzonderlijk knappe advocate waarover ik zelfs al een paar keer droomde. Ze kwam dan steeds dichter bij me in een lege, donkere rechtszaal. Vervolgens trok ze met een ruk haar zwarte toga uit en stond ze ineens naakt voor me. We vrijden hartstochtelijk op de houten tafel waaraan normaal gezien onder andere de rechter zit…

Zou ze over twintig jaar nog weten hoe ze me die avond op m’n rug duwde terwijl ik op de achtergrond hoorde dat de politie de drukkerij omsingelde waarin de twee daders van de brutale aanslag en moorden bij Charlie Hebdo zich hadden verschanst? Ik zat toen op de rand van haar brede bed met groene hoeslakens te kijken naar een rechtstreekse uitzending op de Franse televisie wanneer ze me verraste door me op m’n rug te duwen en op me te gaan zitten…

Voor ik het allemaal kon plaatsen en echt besefte, begon ze me te zoenen. Eerst kleine maar elkaar snel opeenvolgende kusjes en dan heel lange, zalige tongzoenen waarbij niet alleen liters speeksel werden uitgewisseld maar ook onze lippen aan elkaar leken te groeien en we elkaars zuurstof in- en uitademden. Nadien sprak ze me over de ‘voze lippen’ die ze dan had en die raar aanvoelden omdat we best wel lang hadden gekust. Ik weet nog altijd dat ik nog nooit met iemand zo lang heb gezoend als met haar. Meer nog, ik ben er zeker van dat ik het me over twintig jaar nog steeds zal herinneren en dit ondanks cognitieve stoornissen door die rotte MS die ik heb…

Dat enkele moslimfundamentalisten een aanslag pleegden op de vrije meningsuiting, telde toen niet. Het feit dat eender welke god en dus ook Allah naar mijn bescheiden mening, al laaaaaaang dood is, was niet belangrijk. Het aards paradijs tussen haar borsten en dijen was dat natuurlijk des te meer…

En toch werd er net na onze intieme bijeenkomst iets besproken dat religieus is. Niet echt Abrahamistisch, maar louter katholiek. Wanneer ik iets wou gaan halen in de keuken vond ik immers m’n onderbroek niet en vroeg ik haar om het mee te zoeken. Ik stap immers niet graag volledig naakt rond. Er was nochtans niemand die me had kunnen zien, maar het is gewoon een gevoel van vrijheid dat ik mijn geslachtsdeel niet gun of zo…

Aan het voeteinde van het bed, onder het dekbed vond ze m’n broekje en ze lachte uitbundig toen ze het aan mij gaf. De voorkant van het grijze broekje dat eigenlijk een soort combinatie is van slipje en boxershort, was helemaal nat. Er waren echt overal vochtige plekken op…

‘Dat komt door mij’, zei ze bijna trots. ‘Je schuurde herhaaldelijk tegen mij aan en daarom is je broekje nat’, giechelde ze terwijl ik het aantrok. Daardoor ontstond dan weer het vergelijk of de verwijzing met of naar de lijkwade van Turijn, volgens sommigen zou dat immers een afbeelding zijn van een flauwe plezante die z’n (waarschijnlijk natte) gezicht afdroogde aan een stuk textiel dat later zou aanbeden worden of zo. Misschien zullen mensen m’n onderbroek later ook wel eren op diezelfde manier. Dat hoop ik toch. En u?

Adil Fraihi

269715_2147792852961_1190501686_2514963_7502753_n

Advertenties