Tags

Ik ben al veel te lang verkouden en dat heeft enerzijds te maken met mijn verstoord immuunsysteem en anderzijds met de medicatie die ik dagelijks neem om datzelfde afweermechanisme te verdrukken. Om het aantal witte bloedcellen te verminderen moet ik hiervoor elke morgen een pilletje slikken. Het zou immers die rotte MS moeten stabiliseren maar dat heeft zo z’n bijwerkingen. Het slechte lichamelijke gevoel door het niezen en kuchen, zorgt dan weer voor duistere gedachten…

Zo besef ik dat m’n leven wordt bepaald door anderen en door zaken die ik niet kan of zelfs wil controleren omdat ze geen zin hebben, lelijk zijn en waarop ik soms gewoon geen vat heb. Niet alleen wil ik bovendien steeds minder, maar ben ik echt dom….

Hoewel ik de laatste maanden enorm leuke dingen heb gedaan zoals het organiseren van een succesvolle avond met modeshow in Carré, moet ik toch weer vaststellen dat ik mezelf vaak en veel pijn doe. Het gaat trouwens allang niet meer over louter lichamelijke pijn of suicidale gedachten of zo, maar over zelfdestructieve ideeën. Er is dus eerder sprake van mentale zelfmutilatie of -verminking en door zoiets te zeggen, overdrijf ik weer maar zo ben ik nu eenmaal. Bovendien weten mensen die me kennen dat ik vaak m’n eigen diagnoses stel. Dikwijls zoek ik nu eenmaal naar een reden of verklaring van mijn duistere en lelijke kant…

Nochtans ging het goed met me. De eerste week van mijn vrijwillige opname in het nationaal MS-centrum verliep zelfs vlotjes en ik had echt de indruk dat ik op zeer korte tijd reusachtige sprongen maakte op lichamelijk en vooral conditioneel vlak. Het gunstige effect op m’n mentale gezondheid bleef daarbij niet uit…

Verleden week zag ik immers iemand anders wanneer ik voor de spiegel in de badkamer ging staan. M’n weerspiegeling, een lelijke, behaarde en verwarde man die vroeger nooit de moeite nam om in m’n ogen te kijken, veranderde ineens in een opgewekte jongen die lachend en zelfs neuriend z’n tanden poetste en met een roos (jawel!!) washandje z’n gezicht proper maakte…

Dat de grijze schuifdeur van de badkamer open stond, was ik echter vergeten. Toen ik enkele kleine danspasjes maakte en me zelfs waagde aan een pirouette, stond ik plots oog in oog met een wat oudere verpleegster die m’n ontbijt kwam brengen. Ik schaamde me even dood, maar het gevoel van schaamte was snel weg wanneer ze vriendelijk ‘goedemorgen!’ riep en eraan toevoegde dat het leuk is zo vroeg mensen te zien die de dag beginnen met een dansje. Betrokken dame moet trouwens heel aantrekkelijk en zelfs seksy geweest zijn in een vorig leven denk ik. De tijd verwoest echter alles…

Zo werd ook mijn zelfbeeld al een hele poos geleden kapot gemaakt door onder andere MS. Daardoor vond ik mezelf toch al geruime tijd afschuwelijk, maar daarin kwam onlangs geheel onverwacht heel even verandering in toen ik zoals altijd naakt ging slapen. Eigenlijk had ik toen enkel een blauw onderbroekje aan waarop in kleine, zwarte letters staat dat ik een echte kampioen ben in bed! Het zinnnetje is om evidente redenen enkel leesbaar als je er heel dicht bijstaat. Bovendien ben ik gewoon humoristisch, ook wanneer ik slaap….

Tot mijn eigen verbazing keek ik goedkeurend naar m’n eigen benen die ik heel lang echt heb gehaat. Het gevoel was intens en ik kreeg zelfs de indruk dat ik droomde omdat ik ze onmogelijk mooi kon vinden. Ze bezorgden me immers niets anders dan last. Daarom wreef ik zachtjes over mijn harige benen. Een vriendin van me deed dit enkele weken geleden ook nog en zei toen iets wat ze zeker niet bedoelde als belediging maar toch ook niet als compliment kan geïnterpreteerd worden: ‘Zoveel haar, het lijkt wel een tapijt!’…

Moraal van het verhaal: ik draag leuke onderbroeken, dans ’s morgens in de badkamer, vind oudere verpleegsters leuk, kruip in bed met een tapijt en ik trek er me eigenlijk bitter weinig van aan! En u?

Adil Fraihi