Ik weet en besef dat ik de laatste tijd vaak dingen zeg die helemaal geen zin hebben. In combinatie met de fameuze dronkemansgang die ik heb, lijk ik dan een afgrijselijke dronkaard die al een hele dag te sterke, illegale en vooral stinkende brouwsels zuipt. Gisteren was het weer zover. Volgens mij heeft het met MS te maken en is het niet enkel omdat ik gewoon gestoord ben. Dat maak ik iedereen en m’n eigen persoontje in ieder geval wijs! Toch ben ik deze keer verbaasd en krijg ik het gevoel dat ik mezelf overtref op een absurde manier…

Wanneer ik haar terugzie nadat we iets meer dan twintig jaar geen contact hadden, roep ik namelijk veel te hard en iets te enthousiast dat ik haar voeten wil masseren! Meer nog, het is na lange tijd de eerste zin die ik uitspreek terwijl ze omringd wordt door haar collega’s. Ze neemt enkele stappen naar achter en ik zie haar gezicht wat rood worden. Ik herken haar jeugdige en zelfs stoute verlegenheid. Ik weet verdorie niet waarom ik net die ene zin zei: ‘Ik wil je voetjes masseren!’…

Terwijl ik steeds dichter bij haar kom, zie ik haar heldere, blauwe ogen, fijne gezichtje en lange blonde haren waar ik destijds verzot op was. Ik stel meteen vast dat ze niet echt is veranderd en dat zeg ik dan ook luidop in de hoop mijn eerste zin te doen vergeten: ‘Je bent nog geen haar veranderd, mooi meisje!’. Mijn stem is duidelijk hoorbaar voor de andere jonge vrouwen die haar omringen en best raar naar me kijken…

Ik merk, naarmate ik dichterbij haar kom, op dat de kleur van haar ogen toch iets is veranderd, maar durf niet zeggen wat. Ze lijken namelijk grijzer dan vroeger of een beetje ‘mat’ en dof of zo. Een lotgenote vertelde me ooit in het nationaal MS-centrum dat blauwe ogen zelfs kleurloos kunnen worden bij het ouder worden en dan vooral als de betrokken persoon veel heeft gehuild. Een gevoel van medeleven knijpt m’n strot daarom dicht en wringt m’n tong om en daardoor stotter ik: ‘L-l-lang geleden, a-a-a-a-lles goed met je?’. Nadat ze knikt, stap ik gewoon door alsof ik geen tijd heb om met haar te praten en niet dolblij ben haar te zien…

Nochtans herinner ik me maar al te goed de periode waarin we elkaar elk weekend zagen. Het was een tijd zonder zorgen en met veel gelach. Hoewel we nooit een klassieke liefdesrelatie hadden en ik slechts droomde haar te kunnen en mogen zoenen vooraleer ik liefdevol haar hoofdje tussen mijn handen zou klemmen wanneer ze me vol overgave en heerlijk oraal zou bevredigen in het donkere steegje naast onze favoriete bruine kroeg, zag ik haar echt graag en dat meen ik…

Ze was niet alleen mijn beste vriendin maar ook een zielsvriendje dat dus heel knap was en waarvan ik lange, aangename, erotische en soms natte dromen had. Vreemd genoeg ging het dan niet over gevoelloze neukpartijen met slechts één doel, namelijk een zalige zaadlozing. Nee, het waren leuke fantasieën waarin ik haar zachte wangen vasthield en langzaam haar roze lipjes naderde terwijl ik diep in haar blinkende oogjes keek en mijn beide handen over haar rug een weg zochten naar haar strakke kontje dat ik eerst zachtjes streelde en waarin ik uiteindelijk kneep. Vervolgens proefde ik haar door haar meermaals te zoenen en smaakte ik haar vochtige tong…

Ik weet zelfs nog dat mijn klasgenootjes een beetje boos op me waren omdat ik steeds optrok met datzelfde meisje en dus minder tijd voor hen had. Wisten zij veel dat ze m’n hart gewoon sneller deed slaan en dus nu waarschijnlijk ook nog. Ik stap immers gewoon door nadat ik haar lange tijd niet zag. Ik vlucht dus echt weg in plaats van haar een warme knuffel te geven…

Enkele uren later, wanneer ik voor de tv hang, naar een modellenwedstrijd kijk en een mooie blondine een catwalk op zie lopen, besluit ik haar te bellen. Ik gebruik het telefoonnummer dat ik enkele jaren geleden kreeg van een kennis van haar die ik toevallig tegenkwam op het terrasje van een bruine kroeg en die ik toen vroeg of hij haar nog zag. Op mijn polshorloge zie ik echter dat het eigenlijk al vrij laat is en het me eigenlijk zou verwonderen dat ze nog zou opnemen…

Tot mijn verbazing hoor ik ineens haar lieve stemmetje. Zonder te vragen wie ik ben zegt ze sensueel en haast fluisterend: ‘Ik wil dat je mijn voeten masseert!’. Met één zinnetje maakt ze me dan enorm blij! Nadat we ongeveer een uurtje babbelen over koetjes, kalfjes en ons gezamenlijk verleden, neem ik afscheid van haar en zegt ze weer iets dat me niet alleen verwondert, maar waardoor ik ook een traantje zal wegpinken: ‘Slaapwel en vergeet niet dat we in jouw dromen alles mogen doen!’. Met een wijsvinger veeg ik de traan van geluk weg. En u?

 

Adil Fraihi

 

 

 

 

Advertenties