We zijn het weer oneens. Dat gebeurt wel vaker. Gelukkig nooit over serieuze thema’s zoals politiek, ethiek, religie en levensbeschouwing of passie. Nee, daarover zijn onze meningen meestal dezelfde. Het gaat dikwijls over details die ze – zij alleen, echt! – uitvergroot en veel te lange gesprekken over voert. Discussies eigenlijk die ze om een of andere reden wil ‘winnen’. Iedereen kent ongetwijfeld dat soort mensen. Geloof me, het is een hardnekkigheid en verbetenheid die haast mechanisch is of zo. Ze is dus niet meer dan een robot met menselijke trekken. Maar net daarom heb ik haar graag en dat zegt dan weer genoeg over mezelf…

We kijken beiden naar een reportage over de enige hippie die ik goed vind. Hij is in feite meer dan dat. Geniaal is immers juister en dat is hij niet omdat hij een gitaar bespeelde zoals je een clitoris moet beroeren, maar omdat een gitaar eigenlijk deel uitmaakte van zijn lichaam, er enorm veel mooie muziek mee speelde en zelfs componeerde, en daarmee mezelf en veel anderen gelukkig mee heeft gemaakt. Dat laatste doet hij na zijn dood trouwens nog steeds. Juist, ik heb het over Jimi Hendrix…

Omdat ik dringend moet gaan plassen, probeer ik recht te staan om zo het aangename plekje op mijn lederen sofa naast haar te verlaten en naar de badkamer te gaan. Om één of andere reden lukt het mijn door MS geteisterde lichaam echter niet onmiddellijk. Na wat moeite sta ik uiteindelijk wankel op mijn benen. Stuntelig en als een pasgeboren veulen, slenter ik naar de badkamer waar ik op de wc-bril plof nadat ik mijn broek en ondergoed tot op m’n enkels schuif. Daar stort ik ineen. Mentaal weliswaar. Ik huil me te pletter en besef snel dat ik me moet herpakken omdat ik niet wil dat iemand me zo ziet. Mijn ijdelheid overwint nu eenmaal elke emotie waardoor ik de tranen in mijn ogen en op mijn wangen wegveeg, me aankleed en terug naar de woonkamer slenter waar ik naast mijn (bizarre) vriendin ga zitten…

Ze geeft me ineens en totaal onverwacht een stevige knuffel en fluistert haast zwoel in m’n linkeroor: ‘Je hebt zitten huilen, dat hoeft ni hoor.’. Ik antwoord snel en zonder erbij na te denken dat ik gewoon een mietje ben. Om één of andere reden excuseer ik me daarbij. Stom eigenlijk, maar ook dat ben ik soms. Eerder uitzonderlijk eigenlijk…

Eerst duw ik haar onhandig weg omdat ik enerzijds best wel waardeer dat ze me omarmt bij het zien dat ik het even moeilijk had bij het ervaren van mijn lichaam dat simpelweg niet meer doet wat ik wil maar daar niet emotioneel over wil doen. Anderzijds doet ze me eerlijk gezegd wat pijn. De verrassende en plotse omhelzing liet me niet toe me eerst goed te zetten. Mijn rechterarm en dan vooral mijn rechterpols lijkt gekneld tussen mijn onderrug en de zetel. Ik leer dat medeleven pijn kan doen…

Misschien wordt ze daardoor boos. Dat denk ik toch want ik kan geen enkele andere reden bedenken. In ieder geval schreeuwt ze dat ik geen mietje ben. ‘Een macho kan geen mietje zijn en jij bent een macho!’, roept ze dan en ze scandeert vervolgens ‘MA-CHO!! Adil is een ma-cho en geen mie-tje, maar ma-cho!!’. Een akelige stilte volgt op hetgeen lijkt op een verwijt…

Hoewel ik inmiddels beter weet en beter niet zou ingaan op wat ze me naar het hoofd slingert, trek ik verbazend mijn wenkbrauwen omhoog en zeg ik in tegenstelling tot haar, heel rustig: ‘En wat ben ik dan wel?’. Ik voeg er zelfverzekerd aan toe dat alleen mietjes huilen. Echte mannen doen dat volgens mij nooit. En dan barst de bom los die veel te lang duurt en die ik zover als mogelijk van me wil houden. Ze legt immers uit dat ik hoogsensitief zou zijn, dit zelf al lang zou moeten geweten hebben, enzovoort en vooral blablabla want eerlijk gezegd luister ik na enkele minuten niet meer terwijl ik de indruk heb dat ze nog uren verder raast en ratelt over hoe hoogsensitief ik dan wel zou zijn…

Om af te sluiten misschien nog even iets over Jimi Hendrix. Deze aartslelijke man had véél vriendinnetjes en straalde volgens velen toch pure seks uit waarvoor veel meisjes en waarschijnlijk ook jongens vielen. Dat was naar het schijnt niet alleen omdat hij een bekende zanger en muzikant was, maar vooral omdat hij enorm zelfzeker was of zo toch overkwam. Ik daarentegen, ben helemaal niet zelfzeker. Ik ben een hoogsensitief mietje met multiple sclerose. En u?

Adil Fraihi

Close Kd