Zijn naam zou Sarah kunnen geweest zijn. Niet omdat een verre nicht van me zo heet, maar omdat het – volgens mij dan toch – niet echt gelinkt is aan eender welke nationaliteit of (on)geloofsovertuiging ondanks de duidelijk religieuze oorsprong natuurlijk. Bovendien wou ik mijn kind geen naam geven die absurd was of die ik zelf had uitgevonden zoals je tegenwoordig wel genoeg hoort. Geen Nona, Storm of Kenji voor me. Ik wou een degelijke en ‘neutrale’ naam die bekend in de oren klinkt en die mensen de wenkbrauwen niet telkens doet optrekken als ze het horen. Hoewel de verre nicht een uitzondering is, durf ik trouwens zeggen dat alle andere Sarahs die ik ken, echt enorm knap zijn. Nomen is dus echt wel omen. Mijn dochter zou dus alleen al bijzonder knap zijn omdat ik haar de naam Sarah zou gegeven hebben…

Ooit had ik zelfs een korte relatie met iemand die zo heette. Haar groene oogjes zal ik nooit vergeten. Ik zag haar vorige week nog in onze winkelstraat terwijl ze een kindje in haar armen hield. Ze stelde haar voor als haar dochter en het viel me meteen op dat ze dezelfde groene ogen had als haar moeder die…..euhm…..enorm lelijk was geworden! Haar kapsel werd om één of andere reden herleid tot iets wat leek op een toupet (haarstuk) dat werd gemaakt uit de overblijfselen van een verbrande rat of ander wollig knaagdier. De verschillende lagen fond-de-teint (gezichtscrème) konden niet verbergen dat ze een bleke huid had die – geloof het of niet – ‘barsten’ vertoonde of zo. Ook werd mijn blik de hele tijd naar haar lippen gezogen die ik destijds verrukkelijk vond en zelfs vaak kuste. Nu leken ze echter op gezwollen, rubberachtige dichtingen die te lang rond een roestige uitlaatpijp van een auto plakten. Toch was het leuk haar terug te zien…

Hieraan moest ik denken toen ik gisteren mijn e-reader naast me neerlegde. Ik had immers net het boek uit ‘Haar naam was Sarah’ van de Franse Tatiana de Rosnay. Hoewel het een fictief verhaal is, zijn de tijd en ruimte wel juist. Zo staat het ‘Vel d’Hiv’ centraal en daar had ik wel vaker over gehoord. Meer nog, ik had er zelfs al een film over gezien waarin de Marokkaans-joodse Gad Elmaleh een belangrijke rol speelt. Hij is naar mijn bescheiden mening één van de beste komieken/acteurs…

Op 16 juli 1942 werden duizenden Parijse joden gearresteerd door de Franse politie en verzameld in Vélodrome d’Hivers, de wielerbaan waar dus ook het hoofdpersonage van het boek terechtkwam. Hier werd ze ook gescheiden van haar ouders die op een trein werden gezet en hen vervolgens als beesten rechtstreeks naar Auschwitz voerde. Het boek is best aangrijpend, dramatisch en soms zelfs verrassend. Het werd verfilmd en een vriendinnetje van me vertelde me het al gezien te hebben. Zolang ik het boek las, wou ik het natuurlijk niet zien maar nu ben er ik wel klaar voor…

75 jaar later is er een jongen, nee, eerder een (oude) man van 46 (ik dus hé!) die in zijn bed een verhaal leest over deze velodroom die ooit voor niets anders werd gebouwd dan om er wielerwedstrijden in te houden. Een gebouw waarin ongetwijfeld meerdere Sarahs in mensonwaardige omstandigheden werden ondergebracht. Mooie meisjes, vrouwen en oude dames
die er niet waren om te koersen…

Pas in 1995 bood het toenmalige, Franse staatshoofd Jacques Chirac excuses aan. Het hele incident werd immers uitgevoerd door de Franse politie en niet door nazi’s. De huidige president Macron bevestigde dit nog eens in 2017 en zei dat Frankrijk hierdoor zelfs medeverantwoordelijk is voor de Holocaust. Ik durf verder te gaan door te zeggen dat gans Europa deze verantwoordelijkheid draagt maar dat is slechts een mening die niets gaat veranderen…

Mijn kind had dus best Sarah kunnen heten, maar het is een ‘hij’ geworden! Mijn zoontje is trouwens gelukkig dat hij mannelijk is en ik moedig hem zelfs aan ten volle te genieten van zijn lijf en geslacht dat dus mannelijk is maar evengoed van een vrouwelijke Sarah had kunnen zijn. En weet je? Ik zou haar even graag gezien hebben. En u?

 

Adil Fraihi

 

Close Kd