Tags

Ik hoor hem wel vaker praten. Op een houten tv-kast aan de andere kant van mijn woonkamer staat mijn televisie immers bijna constant aan terwijl ik schrijf, op het wereldwijde web surf of gewoon voor me staar met een kop koffie, een glas ijsthee of enkel met mijn gedachte. Op het journaal of een saai duidingsprogramma hoor ik dan dat het weer over hem gaat. Nooit in de positieve zin eigenlijk want de ene keer eist zowat iedereen zijn ontslag en de andere keer wordt er gezegd dat hij iets stom of politiek incorrect zei. Soms, doch te vaak, hoor ik hem zélf iets dom en zelfs achterlijk vertellen…

De staatssecretaris is eigenlijk een soort van adjunct-minister van zijn partijgenoot die bevoegd is voor Binnenlandse Zaken. Theo Francken is dus een – weliswaar veredeld – toegevoegd ambtenaar van Jan Jambon. Waarom weet ik niet echt. Ik vermoed dat alles wat te maken heeft met ‘asiel en migratie’ gewoonweg teveel is om erbij te pakken. De vice-eersteminister heeft immers al een pakket met zware taken. Bovendien is hij ook belast met de Regie der Gebouwen. Maar ik ga het enkel over één enkel aspect hebben dat onder zijn gezag valt en het werk, inzicht en politieke analyses van Francken enorm zou kunnen verlichten en verduidelijken. Corrigeren eigenlijk…

Deze staatssecretaris is tussen haakjes trouwens nooit de mijne geweest en hij zal dat ook nooit zijn. Niet alleen omdat ik hem niet echt mag en onze ideeën mijlenver uiteen liggen, maar vooral omdat ik als federaal ambtenaar op pensioen ben gezet omwille van die rotte MS van me. Tijdens mijn veel te korte carrière diende ik de overheid én de gemeenschap namelijk bij de Dienst Vreemdelingenzaken. Altijd deed ik dat onder het bewind van een socialist of liberaal en nooit met of – stel je voor! – ‘onder’ Francken…

Toen ik als federaal ambtenaar even het gevoel had dat ik eens iets ander wou doen, twijfelde ik eraan om me kandidaat te stellen voor een vacature bij de Voetbalcel’ van de dienst Veiligheid en Preventie van de Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken. Ik had zelfs een kort gesprek met iemand die voor die cel werkte en dus eigenlijk een collega had kunnen worden. Omdat hij me toen zei dat zowat alles in zijn leven draaide rond voetbal en dat ook het geval was bij zijn andere collega’s, kreeg ik schrik. Voetbal is voor mij immers niet meer dan een uitzonderlijk duur spel dat de gemeenschap door belastingen veel geld kost. Belachelijk veel zelfs. Mijn kandidatuur ging dan ook nooit verder dan dat informeel gesprek…

Vaak hoor ik Theo Francken klagen en waarschuwen voor een ‘aanzuigeffect’. Hij heeft het dan over een maatregel of feit dat mensen uit verre landen zou kunnen aanzetten om naar hier te komen. Zo zouden ze willen komen genieten van onze verworvenheden. Profiteren eigenlijk. Soms is het zelfs zo erg dat ze daarom geen asiel aanvragen in België maar schaamteloos willen doorreizen naar het Verenigd Koninkrijk, kortweg en verkeerdelijk ‘Engeland’ genaamd…

In dat grote eiland aan de andere kant van het Kanaal speelt een kleine Belg. Ze noemen hem Kevin Debruyne. Hij verlengt zijn contract als voetballer bij Manchester City, een topploeg naar het schijnt en dat merk je wel aan het bedrag dat hij voortaan zal krijgen. Het gaat immers om een abnormaal hoog en zelfs perverse som van 360,00€ € per week. Niet per maand, jaar of na meerdere levens maar PER WEEK…

Terwijl ik dit hoor en het nadien ook enkele keren lees in verschillende digitale kranten, vraag ik me luidop af of de heer Francken dit nieuws ook vernam. Dit is immers het aanzuigeffect waarover hij spreekt. Er is geen ander fenomeen dat mensen uit hun arme maar vertrouwde omgeving doet lokken dan dit. Stel je voor: je zit eender waar zonder toekomst en hoop terwijl je hoort en leest dat je ergens anders 360,000€ per week kan krijgen als je tegen een bal kan stampen. Daarvoor zou je toch wel enkele risico’s durven nemen zoals het ontvluchten van je arme land, het oversteken van oceanen, rivieren en natuurlijk de zeeëngte tussen Europa en dat rijk eiland, niet? Misschien moet iemand Theo Francken, heel traag, helder en ondubbelzinnig zeggen wat dus het echte probleem is. Mijn voorbeeld lijkt me immers heel duidelijk: er is genoeg geld maar het wordt niet eerlijk verdeeld! Daar heb ik geen staatssecretaris voor nodig maar gezond verstand. Ik ben trouwens ook geen communist of zo. En u?

 

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

 

Advertenties