Tags

Ik heb nooit één of meerdere idolen gehad en ik denk niet dat er ik ooit zal hebben trouwens. Misschien omdat ik een echte arrogante eikel ben of eerder omdat ik veel te nuchter ben om iemand te kunnen aanbidden. Ik kijk echter wel op naar verschillende mensen zoals mijn ouders maar zelfs hun handelingen en gedachten durf ik in vraag te stellen. Soms – en dat is echt uitzonderlijk – keur ik ze gewoon af. Ook onbekenden kunnen me verbazen, verrassen en verbluffen. Naar hen kijk ik dan op hoewel ik hen dus niet ken. Een goed voorbeeld is mijn favoriete filosoof Immanuel Kant wiens uiteenzettingen over rede en redelijkheid me enorm boeien en zelfs gevormd hebben. Maar tegelijkertijd weet ik ook dat het daar stopt, dat die Kant met zijn befaamde ‘wandelingen’ best wel een gemene rotzak had kunnen zijn, wie weet. In ieder geval is dit alles waarschijnlijk de hoofdreden waarom ik onmogelijk zou kunnen geloven in een god…

Vandaag zet ik al snotterend en kuchend door een aanhoudende verkoudheid, m’n tv op en ga ik wat in m’n zetel hangen. Ik beloof mezelf vandaag enkel tv te kijken, soms wat te eten en drinken. Voor de rest is het de bedoeling geen barst te doen. Absoluut niets behalve dan de telefoon op te nemen als iemand me durft te bellen om mijn gezaag te aanhoren want dat ga ik dan wel doen en nog geen klein beetje!! Meer nog, diegene die me opbelt zal er spijt van hebben. Ook dat beloof ik mezelf…

Ik kijk naar een opname van een documentaire over een muzikant/zanger die ik als tiener al enorm graag zag en hoorde. Weer zo iemand waarnaar ik dus op mijn manier opkijk omdat hij en z’n entourage me ook gemaakt hebben tot wie ik nu ben. Niet allen muzikaal maar ook een beetje wat attitude betreft, durf ik zelfs te zeggen. Oh ja, ik heb het – natuurlijk – over Iggy & the Stooges. Iggy Pop dus…

Ik was amper 16 toen ik hen ‘ontdekte’. Het nummer ‘No Fun’ was toen een ware openbaring voor me en iets later ontdekte ik dat ze nog betere liedjes hadden. Het rauwe gitaarwerk en strakke drums van de gebroeders Asheton in combinatie met de diepe bas van de te vroeg overleden David Alexander, overgoten en overspoeld door het luide en soms bijna hysterische gegil van Iggy Pop,zal ik ongetwijfeld altijd associëren met mijn eerste orgasmes. En geloof me, in die periode kwam ik vaak. The Stooges zijn dus eigenlijk een deel of op z’n minst het begin van mijn seksuele ontplooiing. Zo herinner ik me nog dat ik mijn kostbare maagdelijkheid verloor terwijl ik op de achtergrond hoorde dat een ‘little doll’ aan haar sigaret trok…

Wanneer ik Iggy Pop hoor of zie, denk ik altijd aan dat moment en dat is best raar. Misschien scheelt er dan toch iets met me en ben ik echt oversekst? Iggy Pop is ondertussen immers al 70 en ziet er allesbehalve aantrekkelijk uit, vind ik. Een karakterkop heeft hij echter nog wel. En u?

 

Adil Fraihi

 

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Advertenties