Tags

Waarschuwing: dit is fictie…

‘Gevoel alleen telt niet!’, zegt de opgewonden mimespeler al huilend. Vaak is hij nochtans stil, ook wanneer hij een emotie uitdrukt op het podium bij een voorstelling. Hij raadt iedereen aan de feiten nooit uit het oog te verliezen en niets te laten bepalen of leiden door hetgeen enkel ons hart beweert. ‘Enkel waarheid door wijsheid en verstand telt.’, merkt hij tenslotte op terwijl hij een sigarettenpeuk met een draai van z’n rechtervoet uitdooft in de drukke lobby van het Théatre de l’Odéon. Z’n optreden in dit Parijse gebouw was trouwens een groot succes en hij kreeg achteraf een staande ovatie die maar bleef duren…

Als zoon van een joodse slager, is het trouwens niet evident op te groeien met de gedachten die hij heeft. Bovendien is het niet vanzelfsprekend ze duidelijk te maken als acteur of danser of wat je Marcel Marceau ook wil noemen. Doordat hij afgaat op feiten, is hij in tegenstelling tot zijn ouders immers atheïst. Waar hun ideeën over Hashem of Jahweh vandaan kwamen, begrijpt hij niet. De christelijke tegenhanger of islamitische Allah niet meer of minder. Er ontbreken immers heel wat feiten…

En dat legt hij het uit aan de hand van een voorbeeld waarin z’n twaalfjarige dochter Elisa een hoofdrol speelt. Deze kwam een tijdje terug van school met een taakje dat ze samen met één van haar ouders moest maken. De inhoud van de taak kent hij niet meer en doet er eigenlijk ook niet toe. Nadat het meisje er in ieder geval urenlang aan gewerkt had met haar moeder en in een mooi plastic kaftje had gestoken, bergde ze het op in haar bruine, lederen boekentasje. Ze kuste haar mama en ging vervolgens opgewekt maar moe naar haar kamer. Elisa was immers meer dan tevreden. Ze was ervan overtuigd dat haar juf het wel goed en mooi zou vinden. Bovendien was ze trots op haar mama waarmee ze nu wel een hechtere band leek te hebben omdat ze samen iets gemaakt hebben…

Wanneer ze de houten trap oploopt, stopt ze even en roept ze luid dat haar mama het werkje uit haar tas moest halen en er onderaan nog naam en handtekening op moet zetten. Ze hoort de stem van haar moeder iets bevestigend brullen en loopt dan door naar haar kamertje. Nadat ze een grijs slaapkleedje aantrekt, kruipt ze in bed. De teddybeer die ze als baby kreeg, drukt ze zoals altijd stevig tegen haar borst terwijl ze met haar wijsvinger een oortje van het pluchen ding streelt. Rare gewoonte maar zo valt ze ook nu weer in slaap…

De juf houdt haar gebalde vuisten in haar zij wanneer ze  voor haar lessenaar staat.  Woedend kijkt ze in Elisa’s ogen en schreeuwt ze: ‘weer je huiswerk niet gemaakt? Geen verrassing meer hé? Je bent een nietsnut en dat zal je altijd blijven!’.  Vanbinnen huilt Elisa wel en jankt ze zelfs maar op haar gezicht is niets te zien. Ijzig, kil en zonder enig teken van eender welke emotie, staart ze naar de juf die nu haar woede-uitbarsting wat kracht bijzet door wild met haar armen te zwaaien. Elisa luistert dan al heel lang niet meer naar wat de juf zegt….

Marcel (Marceau) zwijgt even, kijkt naar de verwonderde gezichten rond hem en gaat dan verder: ‘Elisa kreeg niet alleen een mondelinge aanmaning, maar moest het ook gaan uitleggen bij de directeur van het kleine schooltje in de buurt van Limoges. Hierdoor werd ze zelfs enkele dagen geschorst!! Volkomen onterecht zullen de meesten wel denken omdat het vrij duidelijk lijkt dat haar moeder vergat het kaftje met de taak terug in het boekentasje te steken, niet?’.  De bestuurder van de kleine onderwijsinstelling gaat echter af op de feiten, namelijk het herhaaldelijk vergeten indienen van huiswerk. Niet de eerste keer én een waarneembare werkelijkheid. Elisa kan immers niets voorleggen, geen taak, geen kaftje,…

‘Feiten staan vast, ze zijn onomstootbaar, het verhaal van mijn dochter is concreet uit te leggen. Haar moeder is dan immers al een hele tijd overleden. Ze werd in 1944 opgepakt toen de Gestapo ook mijn vader meenam. Ze kwamen beiden om in Auschwitz. Bovendien kreeg ze les van een onderwijzer, een man, geen juffrouw’, besluit Marcel Marceau. Hij zet z’n pet op en loopt door de drukke lobby naar de vestiaire net voor de uitgang met grote glazen deuren. Daar begroet hij iemand waar hij hooguit enkele minuten mee praat en loopt vervolgens verder. Het is de laatste keer dat iemand hem nog zag in het openbaar. In 2007 sterft hij gewoon in z’n bed in het Franse dorpje Cahors…

Hopelijk lezen enkele mensen dit kort verhaaltje van me. Meer nog, ik hoop uit de grond van mijn hart dat één bepaald en bijzondere persoon begrijpt wat ik wil zeggen. Anderen raad ik dan weer aan naar het filmpje te kijken waarin niemand minder dan Bertrand Russell iets zegt over feiten. En u?

https://www.youtube.com/watch?v=JtJmnDC0yMo

Adil fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Advertenties