Tags

‘Een al te gemakzuchtige aanpak van een bijzonder delicate kwestie’, dat zou de film volgens gehandicaptenorganisaties zijn….

Deze gedachte prikkelt me wanneer ik net aan mijn dessert wil beginnen terwijl ik op de achtergrond het nieuws van 13u hoor. Traag eten doe ik nu eenmaal altijd en dat zal nooit veranderen. Ik kijk meteen op om te zien waarover het gaat. Het is de verfilming van de bestseller ‘Voor Jou’ van een zekere Jojo Moyes. Niet alleen ken ik deze auteur niet maar wil ik toch weten waarover het gaat omdat ik tijdens de reportage op de nationale omroep, het woord ‘euthanasie’ hoor vallen en laat dat nu net iets zijn dat me toch best interesseert. Het is immers iets waarover ik als MS-patient zelf al meermaals dacht en waarover ik nog steeds regelmatig filosofeer…

Na wat kort en oppervlakkig opzoekingwerk, leer ik dat Jojo Moyes een Engelse journaliste is die op een bepaald ogenblik besloot voltijds boeken te beginnen schrijven. Als ik het goed begrijp zouden het vooral – of zelfs uitsluitend – fictieve liefdesverhalen zijn. Ook daarom wordt ik nog meer geboeid door de film. Het gaat nu immers al over een heleboel dingen die m’n levenspad kruisen: schrijven, fictie, romantiek en…euthanasie.

Delicate kwesties zoals euthanasie herleiden tot meer aangename (en dus meer bespreekbare) thema’s, is iets dat me persoonlijk aanspreekt. Zelf probeer dat ook te doen. M’n persoonlijke blog ‘Schrijven met humor (en MS)’, is daar het bewijs van. Hoewel mijn schrijfsels vaak pornografisch en erotisch zijn en dus in geen geval geschikt zouden kunnen zijn voor Hollywood, wil ik deze film dus zien…

Bovendien heb ik soms nood aan ontspanning door gemakzucht. Meer nog, ik vind dat ik er als ‘gehandicapte’ verdorie zelfs recht op heb! Mag ik onze bekrompen maatschappij misschien eens laten zien dat ik nu eindelijk eens wat luiheid verdien? Komaan, naar een filmpje kijken over een verliefd meisje dat een rijke stinkerd wil overhalen nog niet te kiezen voor euthanasie daar ze eerst nog wat van hem wil genieten, moet toch kunnen? Er zijn toch andere plaatsen waar medische ethiek kan besproken worden dan in een cinema-zaal?

Ik ga nog beginnen geloven dat gehandicapten saaie mensen zijn die niet anders kunnen dan zagen en klagen. Welnu, ik ben een uitzondering en ben daar trots op! En u?

 

Adil Fraihi

 

cropped-profielfoto.jpg

Advertenties