Tags

Ik vertel haar al vloekend dat ik hier als 10-jarige ben binnengeweest. Duidelijk geïrriteerd en zelfs boos wijs ik daarbij naar de bekende Sint-Romboutskathedraal in Mechelen. Door een wielerkoers hebben we immers veel te lang moeten zoeken naar het Marokkaans restaurant waar we gaan eten. Het eethuis bevindt zich in het centrum van de stad, recht tegenover de bekende kathedraal met onafgewerkte toren en laat daar nu net de aankomst (of is het vertrek) zijn van de wedstrijd. Zowat elke weg is daardoor afgesloten en alle oranje bordjes die de wegomleidingen aangeven, lijken ons naar diezelfde doodlopende straat te brengen…

Hoewel ik Mechelen vrij goed ken(de) omdat ik er toch enkele jaren naar school ging, moet ik vaststellen dat de stad echt mooi(er) is (geworden). ‘Die liberale burgemeester, hoe heet hij nu ook al weer, heeft er echt iets knap van gemaakt!’, roep ik haast opgewekt tegen mijn vriendinnetje. We rijden dan net voorbij het ouderlijk huis van een vroeger liefje van me, maar dat zeg ik haar niet natuurlijk. M’n aantrekkelijke partner is immers extreem jaloers en we zouden dan ongetwijfeld met de auto in de Dijle belanden en zo proper is die rivier toch niet hoor. Bovendien heb ik helemaal geen zin om te zwemmen maar wil ik gewoon Zahia’s-Cuisine proberen. Op de site ziet het eten daar immers echt lekker uit…

Nadat een bejaarde man ons toont welke weg we moeten nemen, stap ik dus vloekend uit de wagen want we zijn dan naar mijn mening al veel te lang onderweg om het restaurantje eindelijk wat verderop te zien. Oh ja, de oude man zei ons dat we niet ver waren maar dat we een eenrichtingsraat de verkeerde kant in moesten rijden: ‘Het is de enige manier om er snel te geraken en niemand zal het je kwalijk nemen.’. Gelukkig luistert m’n liefje zelden naar me en dus al zeker niet naar andere oude mannen…

Voor we na een lange lijdensweg binnengaan, neemt m’n vriendinnetje m’n hand, knijpt ze er héél hard in en zegt ze dat ik nu echt moet normaal doen: ‘Stop maar met zagen en klagen, we zijn er!’. Omdat ik op dat ogenblik nog niet weet dat ik later een recensie zal schrijven, moet ik nu even terugdenken aan wat er vervolgens gebeurde. Het is pijnlijk, maar hier komt het dan toch en onthou goed dat ik schrijf als iemand die ms heeft…

Ik moet namelijk eerst enkele treden op voordat ik het eetzaaltje bereik. Gelukkig komt een vriendelijke man ons tegemoet. Al lachend verwelkomt hij ons en daardoor vergeet ik dan weer snel dat we veel te lang moesten rijden. Bovendien valt het me meteen op dat de man een korte broek draagt en dat vind ik leuk. Niet zozeer omdat het warm is maar vooral omdat het de sfeer in het restaurantje aantoont. Het is er huiselijk en er hangen wat typisch, Marokkaanse spulletjes aan de muren en het plafond, maar het is allemaal eenvoudig en niet teveel of zo. Als een klein kind kijk ik rond en wijs ik naar de decoratie terwijl m’n vriendinnetje bij elk voorwerp moet horen hoe ik uitleg dat ik weet wat het is en hoe of waar het wordt gebruikt. Telkens sust ze daarbij dat ik wat stiller moet zijn en dat ze best weet wat het is. Ik zei het al eerder: m’n liefje weet teveel, ze is ongetwijfeld een belangrijke schakel in zowat elke samenzwering rondom mijn ‘leven’. Ja, ik zie het groot…

Soms lijkt het wel of ik in een charmant Parijse cafeetje zit en een andere keer voel en zie je dan weer de Marokkaanse mystiek. Wat ik het liefste zie en duidelijk weerspiegelt dat mijn blond vriendinnetje geniet van de cultuurrijke omgeving, is de lach op haar gezichtje. Niemand weet of ziet trouwens dat ze Algerijnse roots heeft. Eén van haar voorouders heeft ooit een scheve schaats gereden met iemand uit dat Maghrebijnse land. Met een veel te grote en gevulde mond probeert ze me wijs te maken dat onze achtergrond dus dezelfde is. Wat wij gemeenschappelijk hebben ligt echter alleen in het landelijke Bornem en nergens anders…

Wanneer ik de vriendelijke ober vraag naar z’n origines in Marokko, vertelt hij me dat hij eigenlijk uit Nador komt. Dat is de belangrijkste en grootste stad bij de Berbers. Wanneer ik hem vertel dat ik Arabisch ben, zal hij me voortaan altijd aanspreken in het Arabisch. Het is een goedlachse, hartelijke man die ons zelfs op culinair vlak een suggestie doet die ons bovendien aangenaam verrast…

Terwijl we smakelijk een hele reeks overheerlijke Marokkaanse tapas eten, leg ik telkens uit dat ik het ken. Bovendien vertel ik m’n schattige wederhelft dat ik het reeds meermaals at, dat m’n moeder het ook wel klaarmaakt(e) en dat ze dat op z’n minst even lekker kon/kan! Toch moet ik vaak toegeven dat het me enorm smaakt. Meer nog, dat engeltje waarin ik niet geloof, plast regelmatig op mijn tong en dat niet alleen…

Ik raad Zahia’s-Cuisine in Mechelen dus zeker aan. Ik heb er echt van genoten en m’n liefje ook en die is nochtans niet makkelijk op dat vlak. Op geen enkel vlak eigenlijk. Zahia, de eigenares van het restaurant nam trouwens zelfs even de tijd om met ons te praten en het concept van haar eethuisje uit te leggen. Er is m.a.w. een Marokkaans restaurant in Mechelen dat dus echt top is! Voor ik het vergeet, de liberale burgemeester daar heet…euhm…juist, Bart Somers! En u?

 

zahia

Samenvatting:

Pluspunten: vriendelijke medewerkers en eigenares, netjes, mooi decor met gerecycleerde en tweedehands materialen, duurzaam, aangenaam terrasje, lekker, lekker, lekker, lekker en LEKKER

Minpunten: niet geschikt voor mensen in een rolstoel

http://www.restaurant-zahiascuisine.be/

https://www.facebook.com/#!/ZahiasCuisine/?fref=ts

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

Advertenties