Tags

Deze morgen word ik weer veel te vroeg wakker gemaakt door mijn stomdronken buurjongen. Hij loopt luidkeels roepend en stampend de metalen trap op aan de zijkant van mijn appartement, begint met deuren te slaan, maakt z’n hoogzwangere vriendin wakker die op haar beurt terug schreeuwt en bonkt verschillende keren tegen mijn plafond/zijn vloer. Opeens hoor ik hoe hij het waagt zich voor te bereiden voor één of ander zangwedstrijd (al is ‘zingen’ héél relatief natuurlijk). Nadat de straalbezopen dronkaard beseft dat hij zowat de slechtste zanger is die deze wereld ooit heeft gekend, besluit hij om te stoppen en me verschillende verwensingen en beledigingen toe te brullen. Hij haat me, maar het is dan wederzijds…

Ik glijd noodgedwongen en onuitgerust vanonder m’n lakens uit m’n hoge bed – zoals kippen slaap ik immers ook graag ver boven de grond – omdat het me niet lukt terug in slaap te vallen. Vervolgens strompel ik op de koude vloer naar de badkamer. Daar probeer ik me ondanks alles tevergeefs op te frissen alvorens verder te waggelen naar het keukentje waar ik wat koffie zet. Ik heb het dan écht nodig en slurp het op terwijl ik stilzwijgend voor me staar. Af en toe hoor ik de dronkaard met deuren slaan en meubels verschuiven (????) maar ik reageer niet. Iets anders doen dan mijn lot aanvaarden heeft dan geen zin, denk ik…

Hoelang ik met een lege kop koffie aan tafel blijf zitten, weet ik eigenlijk niet precies, maar ik vermoed toch een volledig uur. Als een robot zet ik me dan ineens recht om naar de zitbank te gaan en daar m’n lelijke lijf in neer te laten ploffen. Het is de bedoeling de televisie op te zetten en zo wat in te dommelen…

Per ongeluk zap ik echter naar een kanaal dat ik anders NOOIT bekijk. Het is MENT TV, een zender met alleen schlagermuziek. Geshockeerd blijf ik veel te lang kijken naar een Oostenrijkse zanger met Argentijnse roots. Hij heet Semino Rossi. Moet je zeker niet horen tenzij je je geloof in de mens(heid) voorgoed kwijt wil…

Net wanneer m’n oogleden wat zwaarder worden en ik in slaap begin te vallen, hoor ik de deurbel! Ik verwacht echter niemand en m’n vriendinnetje heeft de sleutel en kan dus altijd zomaar binnen, ik weet dus dat zij het al niet is. M’n broers en zus kunnen het ook niet zijn want die slapen ongetwijfeld nog, het zijn immers echte Fraihi’s en geloof me, Fraihi’s worden nooit zo vroeg vrijwillig wakker in het weekend en/of op feestdagen…

Geïrriteerd open ik mijn voordeur. Een bejaarde man zegt me zonder zichzelf voor te stellen, dat ik dit zeker moet lezen en hij duwt een tijdschrift in m’n gezicht. In grote letters zie ik ‘ONTWAAK’ staan. ‘G-g-g-getuige van Jehova?’, stotter ik. De oude man knikt bevestigend waarop ik hem heel rustig en beleefd zeg dat ik dan echt niet geïnteresseerd ben. Ik neem het hem immers helemaal niet kwalijk dat hij niet weet dat hij dan juist heeft aangebeld bij het monster dat vaak wordt beschreven in die boekjes van hen. In geen geval kan hij weten dat ik gewekt ben door een dronken marginaal en vervolgens een schlagerzanger – oh, de horror!! – heb gezien. Nee, hij kan niet weten dat hij op dat moment te maken heeft met de anti-christ zelf! En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

 

 

 

Advertenties