Tags

Ik mag er niet aan denken dat ik m’n zoontje/dochterje na lang aandringen – want ik ben een moeilijke vader die denkt dat opvoeding gelijk is aan het herhalen van ‘nee’ – naar een feestje of optreden laat gaan om wat later te vernemen dat hij/zij werd gedood door achterlijke extremisten. Niet alleen is het een gedachte waarvan ik (letterlijk) misselijk word, maar denk ik er tegelijkertijd toch teveel aan. Daarbij bid ik niet voor Parijs, maar zou ik alles willen doen opdat het nooit meer zou gebeuren. Niemand wil immers dat ik voor hem een ketters gebed prevel waarin ik meermaals zou zeggen dat het net door die stomme religie is, dat zo’n aanslagen worden gepleegd. Echt niet…

M’n liefje vertelt me dat ze meer dan genoeg heeft van de gesprekken en meningen over islamisme, politieke islam en jihadisten. Volgens haar is de enige remedie liefde en de oorzaak, een gebrek eraan. Hoewel ik geen hippie ben maar er meer en meer op begin te lijken naarmate ik ouder word, ben ik het eens met haar. Om haar te plagen en dus liefde te vragen, voeg ik er telkens aan toe dat ik het haar wil bewijzen. Het is dan moeilijk om haar niet te zoenen. Meer nog, er volgt dan altijd wel minstens een kus. Make love not war is dan ons motto of dat maken we onszelf in ieder geval toch wijs…

Tot mijn verbazing krijg ik trouwens post vandaag en dit terwijl ik dit helemaal niet verwacht in mijn saaie ziekenhuiskamer tijdens de laatste week van m’n opname. Het is geen liefdesbrief of kaart met hartjes, maar een kartonnen pakje waarop ik haar naam zie staan en als een bezetene uit de handen ruk van de verpleegster die het me brengt. Ik moet hardop lachen wanneer ik zie wat erin zit. Het is immers een doosje chocoladen zeevruchten…

Alsof ze m’n gedachten kan lezen en er zoiets bestaat als telepathie, hoor en zie ik dat ze me belt. ‘Welke is de grootste?’, vraagt ze me en ik moet eerlijk zeggen dat ik haar dan niet onmiddelijk begrijp. ‘Hoe-oe bedoel je?’, stotter ik. Ze lacht me eigenlijk eerst uit en zegt dan dat ze niet weet welke zeevrucht de grootste is want ze vermoedt dat ik eerst die zal opeten en pas later de kleinere chocolade zoals de schelpjes en mosseltjes…

Ik antwoord dat ik het niet weet maar dat de zeepaardjes er lekker uitzien en ik daarmee ga beginnen. In geen geval vertel ik haar wat er dan net door mijn hoofd flitst en als een korte maar krachtige bliksem inslaat: in de Koran, het islamitische heilige boek, wordt hun god, allah, alleen maar benoemd/vernoemd als man. Nochtans staat er ergens ook te lezen dat het goddelijke geen geslacht zou hebben. Hieruit concludeer ik met mijn zieke geest dan weer dat die allah dus seksloos moet zijn. Misschien bestaat zijn plezier dan enkel in het binnenspelen van chocoladen zeevruchten die eveneens geen geslacht hebben? Kort door de bocht én raaaaaare gedachten dus. En u?

 

Adil Fraihi

 

614982_4130701984450_1525065206_o

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties