Vandaag begint mijn opname in het nationaal MS-centrum in Melsbroek eigenlijk echt. Het is deze keer de bedoeling om vooral te werken aan mijn evenwicht en manier van stappen. Het ene maakt het andere erger en vice versa. Ik leef dus in een spiraal van lichamelijke onkunde hoewel ik volgens m’n moeder na m’n geboorte al vrij snel op m’n benen kon staan en stappen. Wat zij echter niet weet is dat ik wel meer dingen spoedig onder de knie had en dan spreken we niet over seks want daarin was ik dan weer eerder traag en duurde het zelfs bijzonder lang voor ik er nog maar aan meedeed…

In ieder geval is mijn staptest die normaal gezien 6 minuten duurt, een ramp. Ik geef het zelfs op nadat ik als een enorm bezopen marginaal, die zich ’s morgens al te pletter zuipt, moet zwalpen, strompelen en waggelen van de ene muur aar de andere. Op het moment dat de kinesiste voorstelt om te stoppen, heb ik bovendien echt medelijden met mezelf. Dit lijf is immers het mijne niet meer. Het is niet meer dan een lelijk omhulsel dat gedragen wordt door een geest die dat beseft en besluit dat het allemaal geen zin meer heeft…

Toch beslis ik erna niet bij de pakken te blijven zitten en ga ik naar het zwembad voor een portie hydrotherapie. Eerst zwem ik wat van de ene kant naar de andere en volg ik vervolgens de aanwijzingen van de kinesite. Met behulp van enkele op gewichthalters lijkende speeltjes die eigenlijk niets wegen en gemaakt zijn uit een soort schuim (foto hieronder), train ik verschillende spieren en m’n balans. ‘Isimo’ zeggen we trouwens tegen het kunsstof waaruit die dingen gemaakt zijn en dat zowel bij ons bij ons in Beurrem als in andere streken en dialecten…

Dit doet er mij dan weer aan denken dat m’n buren bij hun verhuis wat piepschuim in m’n tuin hebben gegooid, gelegd of laten vallen. Het ligt in ieder geval al veel te lang op mijn grond terwijl het NIET van mij is en daar niet hoort. Niet alleen zijn het ronduit vuile mensen maar hebben ze trouwens ook een irritante hond en zijn ze bijzonder luidruchtig – zowel de hond als de baasjes. Hoewel sommigen het zouden durven denken, ben ik bovendien echt niet verzuurd of zo maar eerder blij omdat de hydrotherapie best goed ging. Ik lach dus! En u?

Adil Fraihi

foam halter

614982_4130701984450_1525065206_o

Advertenties