Tags

Thuis gebeurt het gelukkig nooit, maar net wanneer ik m’n rust kan gebruiken omdat ik teveel deed, slaat het noodlot toe. Ik heb het over een overactieve blaas die me in het holst van de nacht doet opstaan om te gaan plassen. Waarom ik dit bijzonder erg en storend vind, heeft alles te maken met het feit dat ik een enorm opwindende droom moet staken om me op een koude vloer naar de wc te  begeven. Eens ik terug in bed kruip kan ik vervolgens de leuke droom niet hervatten en lukt het me zelfs niet te slapen…

Daarom vloek ik verschillende keren binnensmonds omdat ik niemand wil wekken. Ik ben me er immers van bewust van dat ik m’n woede anders zo luid zou uiten dat ik alle lotgenoten die hier in het nationaal MS-centrum liggen te slapen, op een uiterst akelige manier wakker zou maken. Geloof me, niemand wil me horen als ik kwaad ben…

Wanneer ik na enkele uren eindelijk m’n oogleden toch zwaar voel worden, gaat het licht aan en wenst een verpleegster me een goede morgen. In geen geval laat ik merken dat ik niet alleen schrik door haar plotse aanwezigheid, maar ook geïrriteerd ben door m’n eigen waakzaamheid en het feit dat het dus helemaal geen leuke ochtend is zoals zij beweert. Alsof ik alles nauwlettend volg en voel, zie ik hoe ze me met draadjes en zuignappen aansluit aan een groot, wit toestel. De oplettendheid heeft waarschijnlijk te maken met een vraag die ze me stelt waarbij ze duidelijk maakt dat ze links en rechts moeilijk kan onderscheiden. Gelukkig steekt ze geen naald in me of zo want ik voel me dan best onveilig…

Ze verlaat nog maar net de kamer waarin ik nog in bed lig, of er komt al een andere verpleegster binnen. Deze keer is het een jong, zwartharig meisje dat de hele tijd moet giechelen. Pas na een tijdje wordt het me duidelijk waarom ze zo spottend grinnikt…

Nadat ze eerst m’n bloeddruk meet en een thermometer onder m’n linker-oksel duwt, neemt ze  een tube waaruit ze twee wattenstaafjes haalt. Eén stokje draait ze dan enkele keren in een neusgat – ik zweer het, ik weet niet meer welke! Het andere, veel langere wattenstokje, wrijft ze enkele keren tussen m’n benen ter hoogte van een plaats waar de zon nooit schijnt en waar zelfs m’n vriendin niet mag komen!! En die mag bijna overal komen…

Omdat ik  de zoektocht naar de aan- of afwezigheid ven een ziekenhuisbacterie op mijn verrukkelijke lijf nooit zal kunnen verwerken of aanvaarden, besluit ik daarna verder de dag door te gaan als zombie. Echt, Halloween is ongetwijfeld uitgevonden door iemand waarbij ze ook dat fameuze ziekenhuisbacterie zochten! Ik ben er zelfs meer dan zeker van. En u?

Adil Fraihi

614982_4130701984450_1525065206_o

Adil Fraihi

Advertenties