Voor het eerst zie ik een heleboel vallende sterren wanneer ik op één of andere berg zit ten zuiden van Coimbra in Portugal. Geen wensen of andere belachelijke gedachten in mijn hoofd, maar wel bewondering en zelfs wat verbazing. Het zijn er immers een heleboel en ik kan maar niet geloven dat er zoveel te zien zijn. Hebben ze allemaal besloten me die nacht een leuker spektakel te bieden dan op een markt of kerkplein naar vuurwerk te staren dat ongetwijfeld te duur is en helemaal niet zo lang duurt? Ik ben daarenboven niet alleen want ik merk een drietal jongeren die ook naar de lucht kijken en regelmatig zelfs luidop tonen hoe ze aangenaam verrast zijn door dit schouwspel…

Geen meteoren wanneer ik ‘s morgens voor me uitkijk en zelfs weer staar door het grote raam in m’n woonkamer. Nee, ik zie enkel m’n verwilderde tuin waarvoor ik reeds verschillende plannen heb uitgetekend en die er na wat werk van een tuinarchitect en z’n medewerkers, schitterend zal uitzien, echt waar. Er komen zowieso wat fruitbomen en er is sprake van boomschors, siergras,…. Enkel de aanwezigheid van kippen is nog een discussiepunt. Een gans komt er dan al weer zeker niet want vreemd genoeg hebben zowel mijn zoontje als mijn vriendinnetje daar schrik van. Over een pauw of haan zijn ze nog minder te spreken. Ik lust anders wel een groot ganzenei nadat een haan me uit m’n slaap kraait en ik het geschreeuw bewonder van een kleurrijke pauw…

Enkel op de radio hoor ik dat er ergens vallende sterren werden gesignaleerd. Het gaat dan echter niet over de fantastische hemellichamen die heel ver weg gewoon voorbijrazen maar over kleine toestellen waarmee snelheidsovertredingen vastgesteld en -gelegd worden. Het duurde trouwens even voor ik dat doorhad en moet daarom zelfs nog tot op heden denken aan de vallende sterren die ik ooit zag op die berg in Portugal wanneer een radiopresentatrice met mooie stem, de plaatsen verraadt waar die dingen die ochtend staan…

Nee, nu zie ik door m’n onverzorgde tuin, een ander schouwspel en ik geniet er evenzeer van. Vier – jawel, ik heb ze meermaals geteld – vlinders vliegen rond m’n kleine ‘heide’. Meer nog, als ik er maar drie of twee zie, dan word ik ongerust en vrees ik dat er iets gebeurd is met de andere(n). Tot ze dan uiteindelijk weer in m’n zicht voorbij fladderen. Dat maakt me dan intens blij…

Ik word dus soms echt vrolijk van dingen die vallen of voorbijvliegen, zowel klein als groot. Meer nog, ik ben ervan overtuigd dat het bijzonder aangename plekje waarin ik nu ben terechtgekomen en een veel te grote tuin heeft, me echt gelukkig maakt. In geen geval vergeet ik natuurlijk al die mensen die hun speciaal plaatsje om gelijk welke reden dan ook moeten verlaten en bekrompen personen tegenkomen die daar geen begrip voor hebben en ze zelfs weg willen jagen. En u?

 

 

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Advertenties