Binnenkort verlaat ik het centrum van Bornem, de kleine gemeente waarin ik ben opgegroeid en dat zelf ook steeds groter en drukker wordt. De autochtonen van wat ooit een landelijk dorpje aan de Schelde was en waar ik mezelf dan ook bij reken omdat ik er simpelweg geboren en getogen ben, vinden dat echter niet zo leuk. Meer nog, bij elke verkeersopstopping of bouw van nieuw appartementenblok, kijken we bedroefd, schudden we ons hoofd en vervloeken we de bestuurders van deze gemeenschap. Dikwijls volledig onterecht natuurlijk…

Niet alleen blijft het voor sommigen grappig dat ik met mijn exotische origines het dan heb over ‘vreemdelingen’ die in m’n buurt komen wonen en afkomstig zijn uit verre plaatsen als Antwerpen, West-Vlaanderen en ook Nederland (het zit hier tegenwoordig vol van dat soort),…maar maak ik soms ook bewust en vrij brutaal opmerkingen over nieuwkomers in mijn gemeente wanneer ik merk dat er iets racistisch in de lucht hangt. Ik verklaar me nader…

Wanneer ik onlangs ging shoppen – iets dat ik nog heel weinig doe door oa die rotte ms van me – vroeg de verkoopster of ik geen klantenkaart wou. Omdat ik verzot ben op kortingen en meestal vlakaf gierig ben, knikte ik meteen overdreven bevestigend met m’n hoofd. Daarop nam ze uit een lade aan haar toonbank, een kaartje en een balpen. Vervolgens vroeg ze m’n naam…

‘U bent niet van hier, hoor ik!’, zei de dame met een uitgesproken Antwerps accent. Voor ik iets antwoordde, keek ik eerst nog eens naar haar, met een blauw motiefje, gekleurde nagels, haar permanent met haar, dat zo stijf leek alsof het in beton werd gegoten en haar mond, die eigenlijk te klein was voor al die spierwitte tanden die ongetwijfeld deel uitmaakten van een vals gebit. ‘Och jawel hoor, madammeke, ik ben hier zelfs geboren, maar ik hoor daarentegen dat u niet van hier bent!’, begin ik rustig om ongepast en onbeschoft te eindigen: ‘Het zit hier tegenwoordig vol mensen van ’t Stad (= Antwerpen) die zich niet willen aanpassen maar het lukt jou blijkbaar aardig!’. Ze glimlachte verlegen…

Ik ga trouwens verhuizen naar een nieuwe wijk op enkele tientallen meters van waar ik de man ben geworden die ik nu ben en waar ik dus ook woonde toen ik te horen kreeg dat ik MS heb. Het is een woonwijk die zelfs nog niet bestond toen ik er vroeger ravotte en dingen deed waarvan m’n ouders (gelukkig) niets wisten en wellicht nooit zullen weten. Echt verlaten deed het ik dus eigenlijk nooit in m’n hoofd. Ik ben dan ook blij terug te keren naar ‘mijn land’. Immers, ik zèn van Beurrem!! En u?

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Advertenties