Zonder mij is ze niet zichzelf. Of erger nog, zonder mij is ze alleen maar haarzelf en ben ik eigenlijk ook niet meer dan mezelf. Ik denk wel eens graag na over haar, mij, ‘ons’ en soms ook anderen, maar dat laatste probeer ik dan weer meestal tot een minimum te herleiden. Deze meningen vorm ik trouwens vooral ’s morgens als ik ontbijt en aan tafel zit. Daarbij rol ik wat heen en weer op m’n zadelkruk…

Nadat ik een hele tijd geleden met een knappe ergotherapeute een catalogus doorbladerde waarin vooral hulpmiddelen afgebeeld waren die in de keuken gebruikt moeten worden, besloot ik zelf om zo’n stoeltje te kopen. Niet alleen is het praktisch omdat er wieltjes onder staan zodat ik niet altijd hoef recht te veren als ik iets wil pakken of zo, maar heeft het dus ook een zitje dat verwijst naar goede tijden waarin ik als ervaren ruiter op een lieve merrie door bossen en over plassen galoppeerde. Telkens in het bijzijn van een aantrekkelijke en grappige amazone met een (veel te) grote Antwerpse mond…

Om één of andere reden denk ik deze morgen enkel aan haar. Ik ben en er bijna zeker van dat het komt omdat ze me daarnet opbelde voor ze ging werken. Ze vertelde me dat ze een ‘maffe’ droom had vannacht waarin ik veel moest reizen omdat ik een bekende dj was. Overal volgde ze me want zij zou mijn favoriete ‘groupie’ zijn geweest. Bovendien weet ik zelf dat het zo zou geweest zijn ook. Geen enkele andere zou immers een indruk maken op me zoals zij dat doet…

Wanneer ze uitvoerig, gedetailleerd en overtuigend praat over emoties die we dan zouden gedeeld hebben, lijkt het soms zelfs alsof alles echt gebeurd is. Er is dan ook sprake van wat een onvergetelijke gebeurtenis zou zijn geweest. Tijdens een groot evenement op een strand (ze weet niet met zekerheid waar, maar denkt toch dat het Copacabana of Acapulco was) zou ik opgetreden hebben voor een duizendtal tieners die sprongen en dansten op mijn muziek die ik draaide vanop een vrij hoog podium. Om één of andere reden werkte ik immers met LP’s. Het blijft natuurlijk een droom hé…

Op een breed en lang, wit strand roept en danst een menigte op de muziek die ik veel te luid door immense boxen jaag. Ik kijk voor me en zie de zee met in de horizon iets wat lijkt op een witte jacht. Je weet wel, zo’n boot zonder zeilen waarop ongetwijfeld enkele rijke stinkerds een feestje aan het bouwen zijn. Opeens voel ik iemand onder de zwarte draaitafel met grijs mengpaneel. Een hand wrijft eerst zachtjes over m’n benen en stopt bij m’n kruis. Omdat het zo warm is draag ik trouwens enkel een felgele, korte broek. Geen onderbroek dus…

Doordat de hand zo zacht aanvoelt en ik er zeker van ben dat ik haar parfum ruik, kijk of reageer ik niet. Ik voel hoe ze met haar gezicht steeds dichterbij m’n geslachtsdeel komt tot m’n broek door haar hete adem aangenaam warmer wordt. Ze windt me nu op en dat kan ik voor haar niet verbergen. Heel langzaam trekt ze m’n broekje omlaag en dan verwacht ik haar zachte mond en tong te voelen…

Daarom zwaai ik met m’n wijsvinger onder de draaitafel om te laten weten dat ik het niet wil om vervolgens m’n lid ostentatief te verbergen door het in m’n hand te houden. Ze duwt het echter weg en wringt haar hand over m’n ding. Wat er dan gebeurt ga ik niet verklappen omdat geen enkel medium zo’n straf verhaal aankan. Al wat ik kan en wil zeggen is dat ik ZONDER haar mond m’n hoogtepunt bereik. Op de achtergrond hoor ik trouwens nog iets dat ikzelf in elkaar gestoken heb. Het is een mix met een sample van dj David Guetta wiens papa ook een Marokkaan is, net zoals de mijne. Voortaan vind ik slechte muziek bovendien zalig wanneer ik droom. Ik heb het dan over house en techno en niet over The Sex Pistols of Bach, want die vind ik dan weer heerlijk. En u?

Adil Faihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Advertenties