Wanneer we niet naast of op elkaar liggen in bed, zien we elkaar ’s avonds via webcams op ‘skype’. De meesten zullen wel weten dat dit een programma is van Microsoft waarmee je via internet gesprekken kan voeren en je hiermee zelfs je gesprekspartner daadwerkelijk kan zien. Telefoneren met beeld dus. Hoewel ik sommige mensen liever niet zie terwijl ik ze bel, vind ik het toch een prachtige uitvinding en gebruik ik het best veel…

Gisterenavond liep het echter ineens zwaar fout. Meer nog, ik durf zeggen dat de relatie met m’n toenmalige liefje voorgoed en onherstelbaar ontwricht is door hetgeen zich heeft afgespeeld en waarvan enkel zij de dader is en ik niet meer dan een arm slachtoffer kan genoemd worden. Bovendien zag ik het helemaal niet aankomen en zou ze het een ‘donderslag bij heldere hemel’ noemen. Ze is immers gek van spreekwoorden, gezegdes en woordspelingen…

Eigenlijk – en nu ben ik uitzonderlijk echt niet aan het overdrijven – is ze gewoon gestoord, geschift, zot en meer dan klaar voor een isolatieruimte in een psychiatrische instelling. Je weet wel, zo’n prikkelvrije cel met witte muren waarin ze moederziel alleen zou wegrotten. Liefst met een dwangbuis over haar schouders en iets in haar mond zodat ze niet teveel lawaai of kabaal kan maken. Voor sommigen is dit misschien een fantasie, maar niet voor mij. Ze veegde haar voeten per slot van rekening aan iets dat ik héél belangrijk vind…

Wanneer ik m’n laptop op het donkere nachtkastje leg naast m’n bed, hoor en zie ik haar nog lachen, kletsen en onzin verkopen. Niets vermoedend of verwachtend trek ik ongegeneerd m’n kleren uit want ik hou enkel m’n ondergoed aan als ik ga slapen. Het is deze keer een snotgroen slipje met rode letters waarop in het Engels staat: ‘KISS ME’. Ik hoop telkens dat niemand het ziet wanneer ik zoiets ’s morgens aantrek. In de lade waarin ik ze stop liggen trouwens nog meer van die dingen met rare (en meestal rode) opschriften. Als het om ondergoed gaat dat ik alleen zie, heb ik immers een rare smaak en keuze…

‘Er zijn miljoenen redenen waarom ik je graag zie’, zegt ze dan opeens heel koel en met een gemaakte en geforceerde zwoele stem, ‘maar het belangrijkste is dat ik je graag zie om wat je bent!’. Dat laatste roept ze bijna. Ik vraag me af wat haar bezielt en slaak een gil. Ik ben een mietje, ik weet het niet alleen maar ben er trots op…

Vervolgens begint ze helemaal onaangekondigd een bekend liedje te zingen van een Amerikaanse zangeres die de meesten enkel kennen door haar ronde borsten en uitgesproken boezem. Of zoals mijn buurman altijd zei in de jaren tachtig: ‘Dolly Parton kan het zonlicht bedekken met haar voorgevel!’. Mijn buren zijn vreemde wezens…

Uit volle borst zingt ze dan ‘You are’ tot ik haar verschillende keren moet vragen en zelfs smeken om ermee op te houden! Iedereen zal wel begrijpen dat daarmee ongeschreven wetten werden geschonden en ze grenzen overschreed, bruggen opblies en een definitief einde maakte aan onze prachtige relatie! Onherroepelijk…

Gelukkig duren nachtmerries niet lang en kan ik achteraf het volgende al scanderend herhalen terwijl ze schattig knabbelt aan havermoutkoekjes die ze kocht voor mijn verjaardag: ‘Zing NOOIT voor me!’. Mijn oren én gemoed kunnen dat immers niet aan. Bovendien vind ik dat enkel geestesgestoorden mogen krijsen zoals zij deed in m’n droom. En u?

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Advertenties