Derden bepalen maar al te vaak mijn leven en geluk. Ik wil het niet en zal me er ook waarschijnlijk nooit bij neerleggen, maar toch is het zo. Dat is in ieder geval toch mijn realiteit. Het is die lelijke werkelijkheid waaraan ik haast dagelijks moet toegeven en dan heb ik het zelfs niet over die rotte MS van me. Mensen zijn immers veel erger dan een aandoening of zoals Sartre ooit zei/schreef: l’enfer, c’est les autres. De man had meer dan gelijk…

Ik weet dat ik veel en vaak klaag, zaag, zeur en mopper, maar deze keer is het meer dan terecht. Als slachtoffer van andermans tirannie kan ik immers niets doen en sta ik bijna letterlijk met m’n rug tegen de muur terwijl ik moet aanzien hoe onheil een plaats zoekt, afdwingt en ook krijgt in mijn pietluttig en extreem zielig leven. Iedereen heeft wel eens een slecht moment, maar echt, mijn hele leven lijkt wel een slechte droom. Meer nog, als er een hel zou zijn – een plaats die volgens mij en véél geleerde wetenschappers, niet kan bestaan tenzij onder de benaming die Sarte gebruikt – zit die in de nachtmerries in m’n hoofd en liggen alleen daar de blauwdrukken voor een onaangename plaats elders…

Lezers en volgers van mijn korte verhalen, blogs, columns en opmerkingen vragen echter meer uitleg. Hoewel ik dat eigenlijk niet hoef te geven, doe ik het toch in de hoop dat het oplucht of zo. Ik ben er zelfs vrij zeker van dat het in zekere zin de enorme last op m’n schouders lichter zal maken. Een gekwelde geest moet immers openbaar gemaakt worden alvorens het kan genezen…

Ouders van een vriendinnetje van me hebben onlangs besloten dat ik hun blonde, blauwogige dochter niet meer kan en mag zien, spreken, kussen en ‘liefhebben’. Ze beschouwen me immers als een ‘persona non grata’ die omwille van z’n exotische naam en afkomst, geen plaats verdient in hun blanke en bekrompen maatschappij. Niet alleen kennen ze me zelfs niet, vinden ze het niet belangrijk dat ik in hetzelfde dorpje ben geboren en opgegroeid als hen, maar hebben ze er blijkbaar geen enkel benul van dat het ondertussen 2015 is! Je zou denken dat zo’n achterlijke gedachte dan niet meer zou bestaan…

Trouwens, Jean-Paul Sartre kreeg ooit de Nobelprijs voor literatuur. Hij weigerde die in ontvangst te nemen. Het beste dat ik ooit (in het Frans) las van hem was ‘Les jeux sont faits’. Ik vond het zalig! Bijna zo zalig als die heerlijke plaats tussen de dijen van die lekkere dochter van die twee ouderwetse onmensen en geloof me, met haar vrij ik in zowat elke taal. Boosheid is energie, denk ik dan. En u?

Adil Fraihi

TOSHIBA - WIN_20150326_200933

Advertenties