Ik zie hem niet voor de eerste keer maar sprak nog nooit met hem. We begroeten elkaar wel altijd en vaak knik ik dan eens beleefd en ik moet eerlijk zeggen dat ik dan ook wel eens knipoog. Dat is niet alleen erg stoer en zelfs wat macho, maar het heeft bovendien geen enkele zin, weet ik nu. Hij ziet het immers niet en is zo goed als blind…

Zijn kennismaking met de afschuwelijke ziekte multiple sclerose ā€“ nu zo’n 20 jaar geleden ā€“ is er door een plotse beperking van z’n zicht. Ineens, van de ene dag op de andere ziet hij alles wazig. Enkel wanneer hij dichtbij iets staat, kan hij het ook herkennen, zien en zelfs lezen. Z’n visuele handicap is ook nooit verbeterd, laat staan dat het ooit onaangekondigd is weg gegaan zoals het vanzelf gekomen is. Tot op heden leert hij er nog dagelijks mee leven. Een pilletje dat hem scherper zou laten zien, bestaat immers niet en een bril helpt ook al niet…

Hij vertelt me dat hij toch veel leest en dit met behulp van luisterboeken. Een scanner waarop je een boek legt en intonatieloos de letters, woorden en zinnen afroept, heeft hij ook. Dat gebruikt hij echter bijna nooit. Zo’n cd vindt hij veel aangenamer. ‘Audioboeken worden voorgelezen met een stem die veel warmer is.’, zegt hij en ik geloof hem best. Hij kijkt me trouwens nooit echt aan als hij tegen me spreekt. De eindeloze en doelloze blik die hij heeft wanneer hij voor zich staart terwijl z’n mond en lippen bewegen, verraadt eigenlijk z’n slechte zicht…

Bovendien vertelt hij me dat hij dan het ganse verhaal ziet. ‘Het zijn de enige momenten waarop ik echt kan letten op hetgeen er zich afspeelt!’, roept hij haast euforisch en emotioneel. Ik begrijp z’n geluk. Lezen kan immers heel leuk zijn, vind ik. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties