Eigenlijk weet ik het zelf al langer. Het is geen geheim voor me maar ik zou het nooit van de daken schreeuwen of zo. Ik zou bovendien niet weten waarom ik dat zou moeten doen. Er iets bij winnen doe ik toch niet, denk ik. Behalve dan een betere conditie en evenwicht. Toch belangrijk dus…

Nadat ik deze morgen bij de kinesiste een soort hindernissenparcours afleg om zo wat m’n evenwicht en coördinatie te trainen, twijfel ik. Ik zie er immers tegenop om naar het zwembad te gaan. Het is er koud, vochtig en vermoeiend en ik voel me al afgepeigerd door die oefeningen bij de kinesist. Na een half uurtje treuzelen, talmen en aarzelen besluit ik echter toch te gaan…

Ik kleed me uit in het hokje dat daarvoor dient en haal de zwembril uit het zakje dat ik met me meedraag. Die schuif ik over m’n hoofd en laat ze rusten boven m’n wenkbrauwen. Ik moet immers eerst gaan plassen. Doordat ik lenzen draag, heb ik zoiets trouwens echt nodig. Het is dus geen ‘verkeerd’ gedrag of zo. Noodzaak is gewoon niet altijd mooi, da’s al…

Wanneer ik uiteindelijk in het water ben, begin ik meteen te zwemmen. Ik put mezelf uit en besef te laat dat ik na de hydrotherapie naar de knappe ergotherapeute moet. Dat zeg ik dan ook als ik bij haar ben: ‘Ik ben moe gezwommen! Kunnen we iets doen dat me niet verder afmat?’. Ze luistert naar me en begrijpt me. We spelen daarom tafeltennis om m’n evenwicht te trainen. Spel na spel win ik van haar. Niets bakt ze ervan…

Deze morgen werd ik trouwens wakker met en door de muziek van Milow, een Vlaamse singer-songwriter. Ik vind echt dat hij kan zagen, maar hou duidelijk wel van water. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties