Enkele dagen niets anders doen dan relaxen, ontspannen en films zien, heeft me goed gedaan. Meer nog, ik fluister mezelf vanmorgen herhaaldelijk in dat ik rust nodig heb. Dit doe ik aan de rand van m’n bed wanneer ik opsta, voor de spiegel van de badkamer en onderweg naar de kinesiste. Het is een mantra die ik zelfs herhaal en luidop scandeer als ik de grote en veel te koude revalidatiezaal binnenstap. Ik lijk wel gek want ik lach en spreek hardop. Mensen kijken wel vaker naar me met een blik die duidelijk maakt dat ik wel heel raar moet zijn of zo. Verbazen doet het me dus al lang niet meer…

Alles verloopt meer dan vlot. Zelfs de therapeuten zien het en zeggen het. Maar dan moet ik naar het zwembad want op mijn programma staat in drukletters ‘HYDROTHERAPIE’. Ik zwem wat (lees: teveel) en doe verschillende evenwichtsoefeningen in het water. Op geen enkel ogenblik merk ik dat het te lang duurt en ik daardoor m’n spieren overbelast. Pas wanneer ik gedaan heb en terug naar m’n kamer slenter, weet ik het zeker: het goede gevoel dat ik had, heeft ervoor gezorgd dat ik te ver ben gegaan. Maar spijt komt altijd te laat en nu dus ook…

De stem van de revalidatiearts weerklinkt in m’n oren. Het weergalmt eigenlijk door m’n hoofd als een echo in een groot en leeg magazijn: ‘Je mag alles doen, maar zorg ervoor dat je NOOIT langer dan één uur moet recupereren! Eén uur, één uur, één….uur…….

Het lukt me door op m’n bed te gaan liggen terwijl ik aan niets anders denk dan dit weekend. Leuke dagen, besprenkeld en nee… zelfs overgoten en doordrenkt met en door de geur van seks en snoep. Véél gelatine en suiker dus. Het doet me denken aan Die Blechtrommel van de Duitse schrijver Günter Grass. Ik droom en sluit m’n ogen zelfs even…

Daarna ga ik buiten fietsen met de ergotherapeute want het is mooi weer. Het is zwaar maar ik heb toch de hele tijd een glimlach op m’n gezicht. Ook wanneer ik hijg en puf omdat de BerkelBike – een combinatie van ligfiets en hand-bike – best zwaar en vermoeiend is. Het gaat immers snel. Ik fiets me te pletter maar recupereer daarna op tijd. Het duurt geen uur…

Toch wil ik hier weg, naar die ene stad waarover de blikken trommel gaat. Danzig of Gdansk. Ik wil ze trouwens ook horen want ik beluister ze graag ook al hebben ze de verkeerde ‘attitude’. De metalband Danzig dan hé, niet de stad! Of misschien Danzig in Danzig? Ijl ik weer? En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties