Het weekend is nog niet om maar ik kan nu al zeggen dat het een voltreffer was/is. Ik heb me echt al geamuseerd alsof het morgen m’n laatste dag kan zijn als zielige maar toch relatief vrolijke mens. Want dat heb ik de laatste dag dan weer echt wel mogen merken. Ik heb namelijk gevoelens die verder en dieper gaan dan het dierlijke of zo. Meer nog, ik weet en besef zelfs dat ik een dier ben, denk daar maar eens over na…

Een paar uur geleden heb ik bovendien besloten dat ik vanaf morgen in het boek zal beginnen lezen dat m’n zus schreef en eerstdaags in de winkels zal liggen. Niet alleen is het weer een bewijs dat ik enorm menselijk ben omdat ik héél weinig beesten ken die lezen, maar gaat het (naar ’t schijnt) op het einde van haar werk over mij. Enorm belangrijk dus…

Het boek heet trouwens ‘In m’n hoofd ga ik onder water’ en wordt gepubliceerd door uitgeverij Manteau. M’n zusje (Hind Fraihi) gaf vroeger haar boeken uit bij uitgeverij Van Halewijck en zo ook ‘Ongehoorzaam lijf, leven met MS’ waarin ikzelf centraal sta. Dingen veranderen echter en dit dus ook. Ik moet het alleen maar te vaak herhalen terwijl ik het tegen niemand anders zeg dan mezelf: ‘Manteau, Adil, Manteau!’. Ik ijl dan nochtans niet. Ik voel me zelfs super. En u?

in m'n

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties