Ik weet weer waarom ik als puber geen dagboek had. Zo’n ding moet je immers dagelijks bijhouden en als er iets MOET gedaan worden haak ik bijna automatisch af. Bovendien zijn er momenten waarop ik helemaal niets te zeggen of schrijven heb. Alleen weet en besef ik zelf dat ik vaak op gelijk welke manier beter m’n mond hou en hebben sommigen dat vaak niet door. Ze zouden het nochtans beter af en toe eens doen, maar wie ben ik om eender wie te vragen om te zwijgen? Dag 10 ben ik dus gewoon vergeten…

Ondanks extreme vermoeidheid heb ik een constructief gesprek met de revalidatiearts en wordt er besloten om de dosering van ‘Memantine’ te halveren. Het is een geneesmiddel dat geregistreerd is voor de behandeling van patiënten met een matige tot ernstige vorm van de ziekte van Alzheimer. De reden waarom ik het neem heeft daarmee nochtans niets te maken. Ik slik het omdat het louter toevallig werd ‘ontdekt’ een nystagmus tegen te gaan. Dit is het ongecontroleerd sidderen van een oog. In mijn geval is dat m’n rechteroog…

http://nl.wikipedia.org/wiki/Nystagmus_(aandoening)#/media/File:Optokinetic_nystagmus.gif

Bizar genoeg ben ik daardoor vandaag minder moe en kan ik veel meer doen. Meer nog, vandaag ben ik zelfs buiten gaan fietsen met een combinatie van ligfiets en handbike. Een enorm duur speeltje waarmee je eigenlijk zowel je benen als je armen traint. Zowel de onderste en als bovenste ledematen zijn immers nodig om vooruit te gaan…

Bovendien heb ik een hele dag mogen genieten van een leuk bezoekje en grappige gesprekken met enkele lotgenoten en andere mensen die wel meer hadden dan MS alleen! Een (flauwe) plezante vertelt me zelfs dat ik wat ben bijgekomen. Ik ga vannacht niet kunnen slapen door die opmerking. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties