Hoewel de staptest gisteren een ramp was, ben ik vandaag weer gaan stappen. Deze keer met m’n ergotherapeute, een knappe blondine die me in een vorig leven wel had ‘kunnen krijgen’. Alsof het natuurlijk weer allemaal aan mij zou liggen en mijn charmes niet van deze wereld zouden zijn of zo.

Ik word trouwens in het nationaal MS-centrum alleen verzorgd en behandeld door mooie mensen en dat zeg ik alleen maar omdat ik ze allemaal nodig heb, ik weet het…

Wanneer we na een wandeling in de ‘therapeutische tuin’, terug in het lokaal zijn waar we daarnet nog vertrokken, kijkt ze de afstand na die we aflegden. Op een plannetje zien we dat het over een parcours gaat van ongeveer 400 meter. Daarbij gebruik ik slechts de laatste 100 meter een wandelstok en is er geen sprake van een rustpauze. Het is dan ook zielig te zeggen dat ik toch trots ben…

Een staptest houdt trouwens verschillende zaken in waarmee gemeten wordt hoever, hoelang en tegen welke snelheid iemand kan lopen. Eerder ‘slenteren’ in mijn geval. Mijn eerste 25 ‘feet’ waren nochtans goed, maar ik weet dat het dan ineens serieus en snel bergaf gaat. Meer nog, ik besef dat mijn voeten nooit meer zoveel grond zullen zien en voelen als voorheen, maar jongens mogen niet huilen in onze mannenwereld, dat denk ik tenminste. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties