Een gedachte flitst daarnet voor m’n ogen en door m’n hele hoofd waardoor ik even door elkaar wordt geschud en in een wazige roes terechtkom. Daarbij is het moeilijk om fictie te onderscheiden van realiteit. Mijn eigen werkelijkheid dan toch…

Het zijn de beelden van een geanimeerd filmpje over het uitsterven van dinosaurussen. Ooit zag ik het met mijn neefje die zot is van dino’s. Twee prehistorische beesten die zelfs helemaal niet verwant zijn of tot hetzelfde ras behoren, trekken in een vlak landschap om één of andere reden naar het zuiden. Ik denk dat ze op zoek zijn naar iets…

Hoewel het in eerste instantie de digitale taferelen zijn die me boeien, luister ik na een tijdje aandachtig naar het verhaal. Eén van die gedrochten zou een gezwel hebben in z’n hoofd. Hierdoor kan hij soms ineens fel en agressief reageren. Het andere dier snapt niet waarom maar blijft toch bij bij de monsterachtige reus met het veranderlijke, instabiele en grillig karakter. Meer nog, ze blijven samen tot de zieke dino op een ochtend niet meer wakker wordt…

Ik beloof mezelf deze gedachte vandaag op m’n blog te zetten. Niet alleen is het immers het hoogtepunt van deze vreemde en vermoeiende dag, maar is het ongetwijfeld iets om over na te denken zoals ikzelf ook al deed en misschien nog steeds doe. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties