Vrouwen staan in het middelpunt van mijn zielig en pietluttig leven. Ze vormen me, ze hebben me opgeleid, geboetseerd en gemaakt tot hetgeen ik nu ben en vooral denk. Nee, ik heb het niet enkel over m’n eigen moeder, zus en vriendinnetje, maar over alle vrouwen die ik dagelijks zie en mijn pad kruisen. Ook voor de dames, juffrouwen en meisjes die ik niet zie, heb ik niets anders dan respect. Er zijn natuurlijk uitzonderingen maar die kan ik (gelukkig) op één hand tellen…

Toch merk ik regelmatig onderworpen te worden aan maatschappelijk getolereerde macho-praat. Meer nog, soms (lees: maar al te vaak) wordt haantjesgedrag normaal gevonden terwijl het andere geslacht niet meer dan een product is dat veroverd mag en zelfs moet worden. Het ergste is dat ik er niet echt iets aan doe of kan doen, zeker niet in groep en zelfs niet als individu omdat ik te weinig energie heb door onder andere die rotte ms. Bovendien zou zo’n verzet een dagtaak zijn of meer een gans leven in beslag nemen, denk ik dan. Maar misschien ben ik wel verkeerd zoals tegenwoordig wel vaker het geval is…

Wat ik dan weer wél kan doen, is het artikel ‘promoten’ dat m’n zus schreef voor deze vrouwendag. In het magazine van Het Nieuwsblad staan enkele sterke interviews die ze heeft kunnen afleggen met een heleboel straffe madammen zoals Assita Kanko, Fatma Taspinar, Sihame El Kaouakibi, Alicja Gescinska. Na de gesprekken is er nog een woordje van haarzelf te lezen. Mijn zus is veel meer dan gewoon familie van me! En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties