Ik word vandaag niet wakker gemaakt. Ik wek mezelf of beter: een irritante beltoon op m’n gsm dwingt me op te staan. Als een zombie loop ik naar de badkamer, poets m’n tanden en wrijf met een nat washandje over m’n lijf, eigenlijk veel te snel om echt proper te zijn. Bizar genoeg sta ik stevig in m’n pantoffels en later in m’n schoenen. Letterlijk dan…

Na een sober ontbijt, stap ik zonder hulpmiddelen naar de lift en zo naar m’n kinesist (Nederlanders noemen dat eerder een fysiotherapeut). Mijn onderste ledematen krijgen zoals gewoonlijk, alle aandacht voor ik aan de evenwichtsoefeningen begin die me om één of andere reden telkens weer enorm veel energie kosten. Ik besef snel dat zo tevens mijn kracht en uithouding getraind worden…

Gelukkig heb ik een plooibare wandelstok bij die ik dan uitvouw en ook gebruik om terug naar de lift te gaan. Niet alleen voel ik me zielig, maar ben ik ervan overtuigd dat anderen me ook zien als een triestige en ellendige kreupele. Vermoeidheid heeft doorgaans een negatieve invloed op m’n gemoed, ik weet het…

Eens ik terug in m’n kamer ben, neem ik de sleutels van m’n elektrische scooter waarmee ik naar het zwembad zal gaan. Op het programma staat immers ‘hydrotherapie’ en daar heb je water voor nodig, niet? Bovendien stap ik doorgaans moeilijker als ik daar weer buiten kom en ik wil niet teveel moeite meer doen. Toch niet vandaag…

En dan, belt m’n vriendinnetje me op! Ze hoort meteen dat het niet goed met me gaat en stelt me gerust door gewoon lief tegen me te zijn. Ze vertelt me ook ineens dat ze net een splinternieuwe wasmachine kocht waarmee ze kan…stomen!! Maar geen kostuums zegt ze onmiddellijk, alsof ik dat vaak draag of zo. Ik beloof haar toch dikwijls m’n vuile was te brengen en m’n onderbroeken bij haar te laten stomen. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties