Tags

,

Ik heb eigenlijk goed geslapen vannacht, maar word toch vroeg wakker, pak nog wat prullen in die ik zondag ben vergeten en wacht na het ontbijt op de komst van m’n vriendinnetje. Voor de mensen die het nog niet zouden weten: ik ben (eindelijk) ‘van straat’. Ondanks mijn totale overgave zweven we weliswaar nog rond in een grijze zone maar daar ga ik het vandaag niet en wellicht ook nooit over hebben…

Ze geeft me een zoen en een knuffel en zegt me dan dat alles in orde komt. ‘Die opname in Melsbroek is goed voor je, jom!’. M’n liefje noemt me in het Bornems vaak ‘jongen’ en daarbij vielen in de loop der jaren ooit letters weg en werd de ‘n’ door een ‘m’ vervangen. ‘Jom’ dus hoewel ze ook wel eens ‘joenge’ zegt…

Nadat ik me installeer in het ziekenhuiskamertje begin ik echter na te denken en valt het me vooral op dat ik haar enorm mis. Niet alleen haar bijzondere rijstijl maar zowat alles wat ze zegt en doet, boeit me enorm. Over de manier van rijden en dan vooral haar gevoel van/voor oriëntatie kan ik nog wel iets vertellen en ga ik dan ook doen zonder daarover lang te moeten nadenken of zo…

Zo reed ik dit weekend nog met haar van Bornem naar Antwerpen maar stopten we onderweg om iets te eten. Wanneer we vervolgens verder gingen, kreeg ik ineens telefoon en kon ik niet meer op de weg letten. Nee, ik kon het wel maar deed het niet. Ik dacht immers dat ik haar (blindelings) kon vertrouwen…

Toen ik afscheid nam van de persoon die me opbelde en ik de telefoon terug in m’n lange, zwarte jas stak, zag ik dat we helemaal niet op weg waren naar de grootste stad van Vlaanderen, maar ergens op een autosnelweg reden aan een snelheid van zowat 50km/u. Echt, hadden er toen tractoren op de weg geweest dan hadden die ons ongetwijfeld voorbijgestoken…

Ik mis haar dus, maar ik mis ook m’n zus, broers en moeder. Benjamin mis ik dan weer altijd. En u?

Adil Fraihi

36241_1763083355464_1190501686_1998919_1799598_n

Advertenties