Ze vertelt me dat ik spijt mag hebben van wat ik ooit heb gedaan, maar nooit van wat ik deed. Ik trek mijn schouders lichtjes omhoog en daarbij ook automatisch mijn wenkbrauwen op. Het lijkt wel alsof de twee lichaamsdelen met elkaar verbonden zijn of zo. Wanneer ik boos ben gebeurt immers net het omgekeerde, dan frons ik m’n wenkbrauwen en duw ik m’n schouders immers wat naar beneden. Gestes en grimassen blijven me boeien. Ik vraag me immers vaak af waarom we bepaalde dingen doen…

De hele discussie over voltooid tegenwoordige tijd (VTT) en onvoltooid verleden tijd (OVT) heeft niets te maken met taal als systeem van rare tekens, maar alles met het uitdrukken van een gevoel. Een emotie die ik verkeerd verwoord, wordt door haar gecorrigeerd op een moment waarop ik dit helemaal niet verwacht. Het feit dat ze lesgeeft in een katholieke school heeft daarmee trouwens niets te maken…

Ik lig dan immers tussen haar benen en diep in haar wanneer ik zeg dat ik spijt heb dat ik nooit eerder met haar vrijde. Alsof een scheidsrechter een voetbalmatch net affloot, duwt ze me van haar en schuift ze wat naar boven en dus weg van mij. Ik weet niet wat er gebeurt en kijk paniekerig tussen m’n benen in de hoop een verklaring te vinden en zelfs te zien voor het bruuske einde…

‘Je moet spijt hebben dat we nooit eerder samen hebben gevrijd.’, zegt ze meteen omdat ze waarschijnlijk doorheeft dat ik meer dan verontwaardigd ben, ‘je mag geen spijt hebben dat we nooit hebben gevreeën, maar vrijden . Het is dus niet juist! We vrijen nu toch?’…

Vervolgens legt ze me uit dat het ene wijst op iets dat voltooid is en het andere nog niet. ‘Het feit dat we nooit gevreeën hebben is niet ‘af’!’, roept ze me toe terwijl ze op haar rug ligt en ik zie hoe ze haar benen nog wijdopen houdt. ‘Je kan dus niet teleurgesteld zijn want het gebeurt nu toch? Je moet spijt hebben dat we het nooit DEDEN, legt ze dan uit. Ik begrijp haar niet echt of wil haar beter gezegd niet begrijpen op dat moment. Al wat ik dan wil is immers terug in haar zitten. Ze ziet er ziet er per slot van rekening enorm aantrekkelijk uit en ik zie er echt naar uit in haar klaar te komen…

Omdat ze me de indruk geeft dat ze niet meteen zal toestaan dat we verder gaan met hetgeen we bezig waren te doen. Bekijk ik haar mooie lijf, de zachte, ronde borstjes en haar lange, blanke benen. Ondertussen raast ze door over de vervoeging van werkwoorden en het feit dat ze haar studenten daar vaak op terecht moet wijzen en ze het pas na enkele maanden echt snappen. Ze geeft trouwens enkel les aan arme drommels van het vijfde en zesde leerjaar van de middelbare school net om de hoek. Soms heb ik echt medelijden met die pubers want ze moet wel streng zijn, daar ben ik van overtuigd…

Wanneer ik besluit om eerst haar voetjes vast te nemen en kneden en dan haar geschoren schenen, mollige kuiten en dijen te strelen, hoor ik hoe ze ongestoord verderpraat over wat was en niet meer kan zijn en zaken die nog kunnen en ook al daadwerkelijk veranderd zijn. Al wat ik nog duidelijk versta is dat ze zegt dat een juist taalgebruik meer dan belangrijk is. Wanneer ik dan met mijn tong tussen haar dijen de vochtige plek opzoek die met geen enkele taal rechtmatig kan beschreven worden, hoor ik haar plots niet meer tot ze luidkeels vanalles roept door enkele kreten waarin ik geen enkele bestaande taal herken. Ik zet me dan wat recht, kijk in haar ogen en vraag me of ze is gekomen of kwam. Ze antwoordt echter niet. En u?

Adil Fraihi

DCIM100MEDIA

Advertenties