Ik heb lang en overal gezocht naar de hemel waarvan sprake in de grootste godsdiensten, maar ik vond het nooit. Bovendien hoop ik ook niet meer het ooit te vinden of zo. Het is dan nog een vermoeiende, uitputtende en zinloze speurtocht ook en daarom alleen al laat ik het liever zo. Liever lui en nuchter dan moe en bedrogen, niet?

Volgens een oud Arabisch gezegde bevindt het aards paradijs zich op de rug van paarden, in de lectuur van boeken en tussen de borsten van vrouwen. Ik besluit me dan ook enkel toe te leggen op het ‘wereldse’. Al vroeg ben ik dus seculier en vind ik regelmatig hemelse dingen terug in mijn directe omgeving ipv op een plaats waar veel over wordt gepraat maar waarschijnlijk toch niet bestaat…

Ik kreeg de kans om in verschillende media hierover te praten. Zo mocht ik ooit in het tijdschrift voor federale ambtenaren ‘Fedra’ zeggen dat paardrijden beter dan seks is. Ik overdreef natuurlijk maar had een leuk excuus, namelijk MS met cognitieve stoornissen. Bovendien was ik voor sommigen toch niet meer dan een luie en overbetaalde ambtenaar die alleen maar teveel dronk en geen mening kon en mocht hebben…

Ook in een publicatie van het Belgisch Stamboek voor Ijslandse Paarden, verwijs ik naar dit gezegde. Het artikel heeft trouwens een mooie en ‘catchy’ titel: ‘Arabier op een Ijslander’. Ik weet nog precies wie het schreef en hiervoor een foto van me nam op zo’n paardje. De merrie –en dus niet de gelegenheidsjournaliste met een grote Antwerpse mond, maar lief en teder hartje- heet trouwens Venus, een mooi en pittig vrouwtje…

De Arabische spreuk dateert van de pre-islamitische periode waarin het natuurlijk over boeken gaat als er over lectuur wordt gepraat. Er waren immers nog geen sociale media, digitale kranten of pdf-bestanden die per mail doorgestuurd worden of zo. Toch kan ik zeggen dat ik enkele spontane en vaak aanhoudende orgasmes kreeg wanneer ik ‘Kritiek van de criminele rede’ van Michael Gregorio of ‘De omzwervingen van Baldassare’ van Amin Maalouf, las. Ik ken dat aards paradijs dus…
Die borsten zijn dan weer een soort ‘pars pro toto’, ze staan immers voor veel meer dan dat. In elk geval gaat het over seks, denk ik. Meer nog, wanneer ik in de buurt ben van m’n liefje, haar hoor praten, haar zachte borsten streel en kus en vervolgens haar dijen opzoek, weet en besef ik dat dit de hemel moet zijn en niets of nergens anders…’

Gelovigen, zowel moslims als christenen en joden, vertellen me echter dat hun geloof in een prachtig hiernamaals meer is dan iets dat je nu kan zien. ‘Het is een gevoel!’, roepen ze dan tegen me met een ijzige blik die me altijd angst aanjaagt. Ik ga er dan van uit dat ze echt ongelukkig moeten zijn en slechte seks hebben of zo. Elke aanraking met mijn vriendin –en dus ook de ‘normale’ gesprekken, mails en berichten- brengt me immers naar die ene plaats waar zij het vaak over hebben, maar dus nooit zelf bezoeken. De beste stuurlui staan dus weer aan wal of zo…

Ik zal het anders en duidelijker zeggen: twee debielen komen elkaar tegen in een dimensie met een ruimte die door beide partijen wordt opgeëist. Beide achterlijke wezens geloven in hun fictieve bovennatuurlijke kracht die een even onwerkelijk paradijs heeft. De twee idioten geloven dan nog dat zij alleen gelijk kunnen hebben…

Het resultaat is een eindeloze en zinloze discussie waarbij uiteindelijk zelfs onschuldige kinderen de dood vinden. Het is het verhaal van Israel en Palestina, gewelddadige onnozelaars die het aards paradijs inruilen voor een hels leven, zonder paarden, lectuur of borsten. En u?

Adil Fraihi
61183_1590765287620_1190501686_1643862_2945782_n

Advertenties