Tags

Vaak heeft m’n leven geen zin meer of kan ik op z’n minst niet meer bedenken waarom ik nog besta. De enige uitweg lijkt dan de dood door euthanasie of zo. Ik wil immers geen traumatische ervaring zijn voor iemand door ineens voor hem of haar te liggen in een toestand die je als mens niet wil en kan zien. Nochtans kon dat me in het verleden meermaals niet schelen. Het waren momenten waarop ik enkel maar aan m’n vernietiging dacht. Ik denk dus niet altijd helder en zie dus vaak demonen…

De boosaardige, zwarte heks, Sabrina, doolt dus weer in m’n hoofd en voor m’n ogen. De reusachtige, roze wrat op haar neus trilt zelfs een beetje wanneer ze me weer uitbundig, gemeen en vals in m’n gezicht uitlacht, meestal zonder reden maar soms ook wanneer ik denk dat ik weer iets dom doe of zeg. Sabrina, m’n persoonlijke kwelgeest, vindt m’n onzekerheid heerlijk…

Wanneer ik een tekstbericht krijg van mijn vriendinnetje, hoor ik niet alleen de vervelende pieptoon op mijn gsm, maar zie ik in mijn ooghoeken hoe Sabrina opeens naast me staat en wil meelezen. ‘Ik ben jaloers op je want jij gaat in een bed liggen dat naar ons ruikt’, staat er op het scherm van m’n bijna antieke telefoontoestel. Het is een grijs mobieltje dat enorm zwaar, breed en dik is en waarop een antenne zou passen. Sabrina lacht luidkeels maar ik weet niet waarom. Is het omwille van m’n oud toestel of omwille van het berichtje? Ik frons mijn wenkbrauwen en laat zo zien dat ik haar reactie niet begrijp…

Ik hoef maar één keertje met m’n ogen te knipperen om haar lelijke wrattengezicht voor me te zien. Sabrina opent haar mond waardoor ik haar verrotte gebit zie. Het zijn eigenlijk niet meer dan een viertal rotte tanden, twee onderaan en –ik denk en hoop zelfs- twee vanboven. Ik ruik de vieze adem die ze voortbrengen en hoor haar irriterende en oorverdovende lach…

Dan kijkt ze ineens recht en diep in m’n ogen. Met een meer dan ernstige blik beantwoordt ze de vraag die ik haar nooit stelde: ‘Die zie je nooit meer terug! Je zal haar geurtje enkel nog even kunnen ruiken op die smerige lakens van je!’. Ik weet dan dat Sabrina heeft gezien hoe ik over haar gezicht wreef wanneer ik diep in haar zat en even niet bewoog om een orgasme uit te stellen…

Sabrina krijgt gelijk want ik ruik haar wanneer ik ga slapen.  Ik vraag me zelfs af hoelang ik nog over haar zal kunnen fantaseren terwijl ik platlig in mijn warm bedje. Ik weet dan immers al dat de poetsvrouw de lakens zal verschonen een paar uurtjes nadat ik weer wakker zal zijn…

Wanneer ik mijn ogen sluit, zie ik trouwens een leuk en waargebeurd tafereel waarin ik het hoofd van mijn vriendinnetje steeds sneller tussen m’n dijen zie op en neer gaan tot ik niet meer kan en luidkeels ‘Ananas!!!’ roep. Ik herinner me op dat moment immers een tv-reportage waarin een leuk meisje zegt dat ze haar vriend niet graag pijpt omdat z’n sperma vies smaakt. Een ‘seksdokter’ raadt de jongen aan om een stukje ananas te eten of zo. Het zou sperma een betere smaak geven. Gelukkig kan m’n vriendinnetje erom lachen wanneer ik vertel waarom ik dan aan fruit denk…

Ik hoor Sabrina lachen want ze hoort mijn gedachten, ziet m’n dromen, voelt mijn ervaringen en zelfs mijn pijn. Haar gelach wordt elke dag luider want m’n vriendinnetje is ondertussen m’n geliefde niet meer en ook m’n lakens ruiken nu enkel nog naar één of andere goedkope wasverzachter die met heel veel goede wil en enorme verbeelding een lavendel-achtige geur zou moeten hebben. Ik snuif echter enkel verderf op, het stinkt dus. En u?

 

Adil Fraihi

 

Image

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties