Tags

Het duurt eigenlijk lang voor ik doorheb dat ze overleden is. Ik wil het gewoonweg niet geloven omdat ze te jong is en ik me geen leven zonder haar kan inbeelden. Bovendien zorgt een bekende leveringsdienst voor een misverstand door simpelweg te doen waarvoor ze hen net voor haar dood had betaald. Ze deden  dus niet meer of minder dan hun werk…

Op 4 mei, mijn verjaardag, krijg ik immers een pakje met een kaartje waarop ze met het allerbeste wenst. Ze sluit het korte schrijven af met een ‘x’, de virtuele kus die ze wel vaker gebruikt als ze me een berichtje of mail stuurt. Ik herken meteen haar handschrift en scheur het rode cadeaupapier rond het doosje open. Het witte strikje aan de bovenkant hoef ik niet los te maken…

Het is een zwarte polshorloge met goudkleurige wijzertjes en een rubberen polsband. Als peuter had ik zoiets wellicht leuk gevonden, maar nu lijkt het niet meer dan lelijk speelgoed. Hoewel het me even doet lachen, beloof ik mezelf het nooit aan te trekken..

Nochtans kent ze me al langer en zou ze een idee moeten hebben van hetgeen ik mooi vind en wat niet, denk ik. Haar geschenk bewijst echter dat ik haar al een hele tijd volledig fout inschatte. Versta me niet verkeerd, ik ben enorm blij dat ze aan mij dacht, maar toch…

In geen geval denk ik er dus aan dat ze er dan eigenlijk niet meer is en enkele dagen voor mijn verjaardag zelf koos voor de dood. Ik denk dan dat ze het te druk heeft op haar werk of zo en me daarom niet belt of iets van haar laat horen. Een verkeerde gedachte dus…

Niet alleen rouw ik nu dus om de dood van mijn allerbeste vriendin, maar treur ik ook om het verlies van een groot stuk van mezelf. Soms lijkt het wel alsof haar overlijden ook het gedeelte van me weg nam dat nog niet kapot werd gemaakt door die stomme ms van me…

Ik herinner me dat ik echt heel leuke tijden, momenten en ganse periodes met haar had. Op een gegeven ogenblik ligt ze zelfs meer met mij in bed dan met haar echtgenoot. Ze zegt me dan trouwens meermaals dat ze niet meer weet waarom ze ooit voor hem koos en niet voor mij. Telkens moet ik haar dan antwoorden dat het eigenlijk vrij logisch is omdat wij elkaar niet kenden vroeger, maar het is romantischer haar dan gewoon te zoenen en knuffelen. Dat doe ik dan ook vaker dan iets te zeggen. Ik ben nu eenmaal een gevoelsmens die graag kust…

Hoewel ze me belooft dat ze er altijd voor me zal zijn, is ze er dus ineens niet meer en ik weet echt niet waarom. Haar lieve woorden zal ik nooit meer horen, tenzij in m’n hoofd en gedachten. De tijd vernietigt alles en dus ook haar verbintenis me nooit in de steek te laten. Dood…

Daarom –en alleen daarom- besluit ik toch om het lelijke uurwerk constant aan te houden. Ook wanneer ik slaap en droom over hetgeen ze samen had kunnen zijn met me en pieker over haar wanhopige en zelfs egoïstische daad. Ik vrees zelfs een tijdje dat nu niemand me echt graag meer zal zien en al zeker niet zoals zij deed. En u?

 

Adil Fraihi

 

Image

Advertenties