Tags

 

Mijn leven is een puinhoop. Het is immers niet meer dan een hele reeks wervelwinden die uitmonden in een enorme orkaan. In de verte hoor ik daarbij hoe een tsunami zowat alles overspoelt, opslorpt en verwoest in m’n buurt en dus stilaan dichter bij me komt. Bovendien zie ik hoe alles donker wordt nadat de zon is geëxplodeerd en de supernova alles wegblaast en dus ook mijn lichaam, verstand en bestaan…

Nochtans is mijn leuk leventje al een hele tijd geleden gestopt. Het zou dus geen nieuw gegeven of vaststelling mogen zijn en al zeker niet voor en door mezelf.  Maar ik ben blijkbaar niet anders dan de meeste mensen want ik vergeet snel, denk ik. Verschillende recente gebeurtenissen herinneren me er echter aan dat ik lang geleden al stierf. Bovendien zijn het binnenkort verkiezingen…

Versta me niet verkeerd, ik ben meer dan blij dat zoiets bestaat. Het kiezen van een Vlaams, federaal en zelfs Europees bestuur lijkt echter het enige waarover ik nog vrijwillig kan en mag beslissen. Al de rest wordt me immers gewoon door m’n strot geramd, moet ik noodgedwongen aanvaarden en wordt me opgedrongen op één of andere manier. Als tiener had ik nochtans een sticker op m’n boekentas met de anarchistische en vooral rebelse zin: ‘stem niet maar denk zelf’. Niet alleen weet ik nu dat zoiets gewoon belachelijk is, maar ik mocht toen zelfs nog niet eens gaan stemmen…

Terwijl politici kibbelen over het vernietigen van een solidaire samenleving door het afbouwen van instellingen en structuren die mensen samenhouden, denk ik alleen maar aan haar, mijn blonde (af)godin met bokkenpoten en horentjes. Niet alleen is ze op alle gebieden heerlijk, maar denken we ook op politiek vlak min of meer hetzelfde. We zijn beiden immers links, progressief, goddeloos, enorm seksueel en we willen alletwee op iemand kunnen stemmen die aan de andere kant van een kunstmatige taalgrens woont. Meer nog, als het aan ons zou liggen zouden we zelfs kiezen voor de volgende Amerikaanse president. Een Indiaan natuurlijk…

Je zou dus kunnen denken dat we hippies zijn en dat klopt misschien ook wel, maar dan wel het soort dat luistert naar rauwe en soms agressieve punk. Ik zie haar zelfs nog rond een totempaal dansen terwijl ze om één of andere reden anarchie wil in het Verenigd Koninkrijk en daarom ‘Anarchy in the UK’ van The Sex Pistols brult. Over België zwijgt ze gelukkig. Daarom denk ik dat  ik haar een volmacht zal geven om in mijn plaats te stemmen. Als ms-patient lukt het me immers wel om iemand anders te laten stemmen voor me. En u?

 

Adil Fraihi

 

Afbeelding

Advertenties