Tags

 

Ik weet nog steeds niet waarom ze me zo plots liet vallen, in de steek liet en me het gevoel gaf dat ze me op een brutale, kordate en grove manier dumpte. Niet alleen zou het me verbazen dat ik iets verkeerd zei maar ben ik er echt zeker van dat ik niets deed dat zoiets zou  kunnen of mogen uitlokken. Meer nog, ik vraag me af waarom ze niet gewoon een roestige pin door m’n hart stak om er daarna eens hard mee te koteren of zo. Het zou immers minder pijnlijk geweest zijn dan me zo lang te negeren…

Het doet nog meer pijn omdat ik er dan al heel lang van overtuigd ben dat zij de ware is. Zij is zelfs mijn muze, merk ik wanneer ik weer heel lang voor me staar, geen leuke verhaaltjes meer kan bedenken en simpelweg aan niets denk dat ik zou kunnen doen of waarmee ik een enkeling, gans de maatschappij of mezelf zou kunnen helpen…

In geen geval legt ze me dus uit waarom ik hier ineens alleen zit, zonder haar, de liefde van mijn leven. Nochtans had ik moeten verstaan dat ze niet hetzelfde dacht en voelde. Ze zei het zelfs, maar ik ben gewoon traag en dom…

Wanneer ik haar door lieve woorden wil aantonen dat ze enorm veel voor me betekent, geeft ze me immers een heel duidelijk antwoord. Ik kijk haar echter grijnzend aan zonder te laten zien dat ik het niet echt begrijp. ‘Je bent mijn vleugels’, fluister ik dan zachtjes in haar rechteroor. Ze draait weg, kijkt voor zich en snauwt dan haast: ‘maar jij bent een vis!’…

Toch ben ik eigenlijk gelukkig want ik weet dat ik wel vaker nachtmerries heb. Bovendien kan ik zeggen dat ik nog nooit zo verliefd geweest ben als deze keer. En u?

 

 

Adil Fraihi

 

Afbeelding

Advertenties