Soms voel, hoor en zie ik zelf dat ik best wel raar ben. Een vriendin van me zou zeggen dat ik een ‘speciale’ ben, maar ik weet wat ze dan bedoelt en dat is niet echt positief hoor. Gisteren was dat niet anders en daar had het bezoek van de Amerikaanse president, Barack Hussein Obama, alles mee te maken…

We zitten samen aan de kant van een openluchtpiste naar ijslandse paarden te kijken waarop enkele kinderen lessen krijgen. Ik denk dat het een tiental paarden en dus ook kinderen waren. Het valt ons beiden op dat de dravende viervoeters enorm zweten.  M’n vriendinnetje (je ziet het niet, maar ze is jonger!) vraagt zich luidop af hoe die arme beestjes de zomer zullen en moeten doorstaan als ze het nu al zo moeilijk hebben. Omdat ik soms toch autoritaire en zelfs dictatoriale trekjes heb, zeg ik haar dat ze er niks van kent en ze gewoon moet zwijgen en horen hoe ze hinniken. Tot mijn verbazing doet ze dat ook. Ze blijft me verrassen…

We zien wat verderop enkele terrasstoelen staan en besluiten ernaar toe te gaan en daar wat verder te kijken terwijl we van de bosrijke omgeving kunnen genieten. Omdat ze voor me loopt kijk ik de hele tijd naar haar korte, lichtbruine rok waarin haar strakke kontje lekker aangenaam, sierlijk en hypnotiserend heen en weer beweegt. Ik weet niet wat me bezielt, maar op een gegeven ogenblik zeg ik haar ook zelfs min of meer waarom ik zo staar: ‘Sorry hoor, maar je bent m’n mooiste vriendin!’.  Ze aanvaardt m’n excuses door even verlegen te lachen en gaat dan zitten…

Zodra we neerzitten begint ze over vanalles en nog wat te praten. Niet alleen heeft ze het over dingen die haar leven mooier of net moeilijker maken, maar praat ze ook over dingen die op het eerste zicht niets met haar te maken hebben en daarbij springt ze soms van het ene naar het andere onderwerp zonder dat ik een duidelijk verband kan leggen. Ik moet haar zelfs meermaals vragen: ‘waarom begin je daar nu over?’. Telkens geeft ze me een antwoord dat enkel voor haar logisch is en fronst ze haar wenkbrauwen  alsof ik diegene ben die niet helder nadenkt of haar gesprek niet kan volgen omdat ik niet echt luister…

Ik hoor haar nochtans graag praten of zoals zij het zelf zegt: razen. Meer nog, haar razernij brengt me zelfs tot rust, denk ik. Ik zou immers uren en zelfs hele dagen naar haar kunnen luisteren. Daarbij hoef ik dan enkel goedkeurend te knikken of afwijzend te sussen en dat doe ik dus ook wanneer we naar de Ijslandse paardjes kijken. Tot ze opeens begint over de –en ik citeer- drukte rond de machtige circusdirecteur Barack Obama. Alsof ze een bevestiging wil roept ze dan bijna verontwaardigd: ‘’t is toch waar hé? Als een bende foorapen lopen ze hem overal na!’. Ik knik overtuigend en vertel haar dat ik het allemaal niet echt heb gevolgd en daarop reageert zij dan weer heel hevig door te zeggen dat het constant te zien en te horen was op tv, de radio, kranten, enz.: ‘hoe kon je daar nu naast kijken?’…

Ik vertel haar dat ik er inderdaad niet naast kon kijken, maar bewust niet naar nog meer zinloze informatie over z’n bezoek op zoek ging en daarom niet naar onder andere het tv-journaal keek. Omdat ik ondertussen weet hoe je haar aandacht moet trekken en haar moet overtuigen van je (on)gelijk, vertel ik haar dat de miljoenen dollars en euro’s die in z’n reis worden gestoken, beter zouden kunnen worden gebruikt voor bijvoorbeeld mensen met een ernstige ziekte of nog ‘beter’: wetenschappelijk onderzoek rond MS. Ze knikt bevestigend en heftig met haar hoofd en dat maakt me best wel gelukkig…

Alle paardjes staan al op stal en er zijn ook geen kinderen meer wanneer we besluiten om ook naar huis te gaan. We stappen samen naar haar auto en ik kijk als in een trance weer de hele tijd naar haar strakke kontje. Ze loopt immers weer voor me omdat ze nu eenmaal sneller is en ik best traag ben…

Wanneer ik eerst instap en zij met een zucht naast me in de chauffeurszetel ploft, vraagt ze me of ze me thuis moet brengen. Ze twijfelt immers om eerst nog een terras van een cafeetje op te zoeken omdat het eigenlijk te fris wordt voor haar. Nadat ze de wagen start en diep in m’n ogen kijkt, vertel ik haar dat ik niet naar huis wil tenzij ze bij me blijft slapen. Eerst ben ik zelf verbaasd door hetgeen ik net zei en al zeker wanneer ze gewoon doorrijdt, zonder iets te zeggen…

Het wordt al snel duidelijk dat ze naar m’n huisje rijdt. Daar parkeert ze de auto en loopt ze met me mee naar de deur. Ik verwacht dan dat ze me hooguit een kus zal geven op m’n wang en vervolgens naar haar eigen huis zal gaan. Ze zwijgt echter, loopt mee binnen nadat ik onhandig de sleutels in het slot steek en gaat dan in een neplederen zetel zitten in de woonkamer. ‘Ik blijf hier slapen’, zegt ze dan alsof dat heel gewoon is…

Rond elf uur zeg ik haar dat ik best moe ben en echt wil slapen. Ze staat recht, duwt me zachtjes opzij en zegt me dan dat ze zal wachten in m’n slaapkamer. Hoewel ik haar reactie nogal direct vind en me dat best wel afschrikt, ga ik toch ook naar  bed. Ik denk echter nog enkele minuten na over wat ik straks moet zeggen en hoe ik moet doen…

In m’n slaapkamer zie ik nog net hoe ze volledig naakt onder het deken kruipt. Ik kleed me dan ook wat ongemakkelijk uit, maar hou m’n onderbroekje toch aan. Wanneer ik naast haar wil liggen, voel ik echter dat ze wil dat ik het uittrek. Ze ziet m’n vragende en verbaasde blik en zegt dan zwoel: ‘ik wil niet dat we vrijen, ik wil gewoon mijn vel tegen jouw vel voelen.’. Ik vraag haar of ze me daarbij geen verhaaltje wil vertellen over Obama of zo. Dat wil ze echter niet.  En u?

 

 

Adil Fraihi

 

 Afbeelding

Advertenties