Tags

 

Ik lig nog in mijn bed wanneer ik hoor dat er iemand aan de voordeur staat. Hoewel ik niet echt meer slaap maar m’n ogen toch gesloten hou om meer te kunnen genieten van de roes waarin ik me bevind, lukt het me om meteen op te staan. Nee, eigenlijk spring ik zenuwachtig recht omdat ik weet en voel dat zij het is en ik wil haar niet laten wachten…

Niet alleen is het ongetwijfeld koud buiten en regent het misschien wel, maar wil ik haar gewoon zien. Ik zou het mezelf niet kunnen vergeven dat ik haar te lang zou laten wachten om haar vervolgens zomaar te laten gaan zonder dat we samen hebben kunnen lachen, knuffelen en zelfs kussen. Ze doet immers m’n hart sneller slaan…

Wanneer ik haastig naar de deur huppel, struikel ik over een paar zwarte, hoge schoenen van me. Het zijn de blinkende Dr. Martens-veterlaarsjes die ik onlangs kocht en de vorige nacht snel uittrok voor ik ging slapen. Ik moest waarschijnlijk gedacht hebben dat het geen kwaad kon ze in de donkere hal te laten liggen. Wellicht was ik te moe en kon ik niet helder nadenken omdat ik snel in m’n nest wou kruipen. Er is nochtans plaats genoeg in de schoenenkast in diezelfde onverlichte gang…

Strompelend bereik ik de deur die ik vlug opentrek. Ik val trouwens niet, maar heb m’n grote teen best pijn gedaan. Ik denk eerst dat er bloed aan te pas komt of op z’n minst een serieuze rode plek die eerst blauw en dan paars zal worden. Maar later zal ik zien dat ik me heb vergist…

Ze staat met haar rug naar de deuropening en ik zie aanvankelijk enkel haar lange, grijze jas. Daaronder draagt ze een zwart rokje en donkere nylonkousen. De lange lederen laarzen die ze aanheeft, heb ik ooit nog voor haar gekocht. Ze staan haar beeldig en maken haar nog seksier. Ik kijk terug omhoog en zie de donkerblauwe muts die ze op heeft. Ik verwacht dan lange blonde haren te zien die op haar schouders rusten. Meteen zie ik echter dat ze naar de kapper is geweest en dat zeg ik ook: ‘Je haren zijn korter!’.  Maar ze antwoordt niet…

Alsof ik net iets verkeerd zei, draait ze zich immers ineens om, kijkt ze ernstig naar me, knikt boos en zet haar lange lijf met een grote stap binnen. Heel kort beveelt ze me dan de deur snel te sluiten. Ik bekijk haar met grote ogen en wil haar vragen wat er scheelt en waarom ze zo doet. Verder dan: ‘Wat…?’, kom ik echter niet….

Voor ik het echt besef, voel ik hoe ze erin slaagt om me naar achter te duwen. Ze maakt gebruik van m’n onoplettendheid en de verrassing om me steeds verder te duwen tot ik met  niet meer kan en ik met m’n rug tegen de muur sta. Ik vraag heel snel na elkaar wat er scheelt en smeek haar meer uitleg te geven: ‘Zeg dan toch wat ik verkeerd zei of deed!’. Ze zwijgt echter en ik zie haar ijzige blik en haar felblauwe ogen die gevoelloos naar me staren. Op geen enkel ogenblik knippert ze met haar ogen of toont ze eender welke emotie…

Haar gezicht komt dan steeds dichter bij de mijne. Ik verwacht een hevige en vooral pijnlijke kopstoot. Dat laat ik ook merken door mijn grimassen die me wellicht nog lelijker maken. Omdat ze dan haar tanden laat zien die ze tegen elkaar drukt, denk ik dat ze me gaat bijten of zo. Ik laat luidop weten dat ze me schrik aanjaagt en dat doe ik door in het Engels te verwijzen naar een plaats waarin ik zelfs niet geloof: ‘Hell!’…

Ze drukt m’n lichaam met haar lijf stevig tegen de muur. Ik kan niet bewegen en dan…geeft ze me een zoen. Haar zachte tong zoekt een weg tussen m’n lippen en rust op de mijne. Haar tong raakt de mijne dus aan maar staat niet volledig stil of zo. Ik heb geen idee hoelang we daar staan, ik vermoed dat het toch zeker een paar minuten moet geweest zijn. Wanneer ik uiteindelijk voel dat ze haar tong wegtrekt, maar onze lippen elkaar toch nog raken, vraag ik haar nogmaals waarom ze zo doet…

Op geen enkel ogenblik gaat ze wat meer naar achteren staan of zo en fluistert ze rustig: ‘Vanmorgen werd ik wakker met een bijzonder gevoel.’. Ik hoor hoe ze naar lucht hapt en ze gaat vervolgens door, zonder te bewegen. Enkel haar lippen gaan af en toe op en neer, maar zelfs dat valt eigenlijk best mee: ‘Je was weer m’n eerste gedachte vanmorgen, ik ben dus geobsedeerd door jou. Daarom wil ik nu in je kruipen.’…

Nog steeds weet ik niet waarom ze me dan het gevoel geeft dat ze daadwerkelijk in me zit. Op een gegeven moment vrees ik zelfs dat er een exorcist moet geroepen worden om haar uit te drijven. Vervolgens weet ik niet wat me bezielt en denk ik dat haar lange tongzoen me betoverd heeft want in een mum van tijd liggen we samen op de sofa, ze houdt haar benen wijd open en aait mijn korte haren terwijl ik haar bespeel met mijn mond en tong. Ze smaakt zalig en ik hoor hoe ze geniet…

Ik zit trouwens nooit in haar, simpelweg omdat zij nu in mij zit en ik het heerlijk vind haar bleke dijen te proeven vooraleer ik haar vochtige vagina en fijne klit kus. Bovendien is ze voortaan niet alleen altijd en overal in mijn gedachten, maar wil ik dat warm gevoel nooit kwijt. Het zou dan immers een vreselijke, trage dood betekenen waarbij ik mezelf nog meer pijn zou doen dan nu al het geval is…

Nooit deed ik zo’n melige uitspraken of schreef ik zo’n flauw verhaal. Na wat denkwerk, ben ik ervan overtuigd dat het door mijn rotte MS komt. Het kan natuurlijk ook zijn dat een combinatie van koffie, ijsthee en seks me gevoelig maakt. Bovendien vloek ik voortdurend. En u?

 

Adil Fraihi

 

 

 

 

Advertenties