Tags

 

Het is raar en ik geraak er echt niet aan gewend. Meer nog, het is niet de bedoeling het ooit gewoon te worden. Ik maak me er dus druk in en dat is dan weer de juiste reactie, denk ik. Bovendien heb ik geen andere keuze dan m’n frustratie te uiten door woede…

Wanneer onder andere de bekende Stephen Hawking het had/heeft over ‘zwarte gaten’, dan gaat het niet over de leegtes in mijn denken, geheugen en kennis. Nee, mijn cognitieve stoornissen zijn zelfs ‘niets’ in vergelijking met het immense universum waarin ons bestaan trouwens minder dan nietig is en waarover hij het heeft. Toch betekent het veel voor me. Het is immers een gigantisch vacuüm dat me omringt en tegelijkertijd leegzuigt…

Die kleurloze, grijze en vale vlakten bezoek ik trouwens ook vaak wanneer ik slaap. Ik droom dan of dat hoop ik toch tenminste. Het zijn echter geen nachtmerries, maar oases van volledige rust en stilte die ik eigenlijk graag en vaak opzoek. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat ze diep in elk van ons terug te vinden zien. Ik ben dus geen eenzame reiziger of zo…

Stephen Hawking heeft het dus over iets heel anders, want hij zou het anders wel verkeerd hebben. Zwarte gaten liggen immers enorm laag en niet hoog boven ons in het oneindige heelal. Hij heeft in elk geval wel gelijk over het feit dat ze zwart zijn, hoewel dat in feite ook niet echt klopt want de ‘zwarte gaten’ hebben geen kleur, er is gewoon geen licht. De duisternis wordt gewoon ervaren als kleur…

Daarenboven zorgen de bizarre bezoeken ervoor dat ik steeds meer alleen wil zijn. Nochtans ben ik heel sociaal of was ik dat toch. Het lijkt nu echter zo lang geleden en ik heb zelfs het gevoel dat ik daarom alleen al een ander mens ben. Oh ja, dat ben ik nog wel, want ik weiger te geloven dat ik niet meer menselijk zou zijn. Integendeel, misschien ben ik wel té humaan en daarom te sensibel, zwak en zelfs teder…

Voor ik van een gestoorde neuropsychiater te horen kreeg dat ik een vieze ziekte had, namelijk multiple sclerose of MS, dacht ik trouwens aan de mogelijkheid een hersenziekte te hebben. Het was ofwel kanker in m’n kop ofwel ALS zoals Stephen Hawking. Ik denk meteen aan het ergste, maar de diagnose was dus een andere ‘sclerose’ dan Amyotrofische Laterale Sclerose waarmee hij (uitzonderlijk lang) leeft. Onze ziekte heeft toch een woordje gemeen…

In ieder geval heb ik hem best graag! Hij is dus meer dan welkom in mijn zwarte gaten met uitgestrekte vlakten en oorverdovende stiltes. Misschien laat hij z’n knappe verpleegster wel bij me en schenkt hij me een deel van zijn kennis of zo. Ik heb het immers nodig en ben er haast jaloers op. En u?

 

Adil Fraihi

 

Advertenties