Ik heb alleen rare vrienden en dat is eigenlijk logisch. Bizarre mensen zoals ondergetekende, passen nu eenmaal enkel bij…euhm…andere uitzonderlijke mensen, niet? Bovendien zou het leven wel heel saai zijn zonder figuren waar iets aan scheelt. Toch mag ik zeggen dat de persoon die ik gisteren ontmoette, wel enorm vreemd is…

Wanneer ik naar mijn wagen wil stappen die ik de avond voorheen aan de andere kant van de straat parkeerde, kijk ik eerst goed links en dan rechts om de weg over te steken. Omdat ik niets zie aankomen, wil ik het donkergrijze asfalt op en hoor ineens een wagen bruusk remmen. Met piepende banden, stopt de auto net voor mijn linkerbeen. Ik kijk nog snel geschrokken naar de grond en zie zelfs wat rook vanonder de wagen komen…

Ik blijf als een metalen nagel in een houten plank, even stijf stilstaan en kijk hoe de bestuurder van de zware, zwarte terreinwagen uit z’n wagen springt, iets roept dat ik niet versta en vervolgens naar mij stapt. Het is een stoere twintiger met bakkebaarden, draagt een vuil hemdje dat openstaat en heeft iets in zijn mond. Pas als hij dichterbij komt, zie ik dat het een tandenstoker is…

Ik besef veel te laat dat ik niet meer kan weglopen. Hij komt immers steeds dichterbij en stopt pas als ik zijn adem ruik en helderblauwe ogen zie. ‘Sorry makker!’ zegt hij dan heel luid, ‘ik reed waarschijnlijk weer veel te snel en kon nog maar net op tijd stoppen! Maar ik maak het goed, don’t worry!’, voegt hij eraan toe in een Engels dat zelfs mijn Arabische tante beter zou kunnen uitspreken…

Nadat ik hem vertel dat ik het echt niet erg vind en lieg dat het iedereen wel kan overkomen, gaat hij iets verder van me staan en gebaart hij met een hoofdknik dat ik hem moet volgen. ‘We gaan samen iets drinken, ik trakteer!’, beveelt hij me. Ik probeer nog te zeggen dat dat helemaal niet hoeft, maar dat wil hij niet horen of weten: ‘Tut tut tut, ik betaal je een drankje!’, commandeert hij dan…

Nog steeds weet ik niet waarom ik uiteindelijk zeg hem te volgen met mijn auto. Ik moet trouwens de hele tijd m’n best doen om hem niet uit het oog te verliezen omdat hij te snel rijdt. Op het kerkpleintje in het centrum van het dorp waar ik woon, gaat hij op een parkeerplaats staan. Ik parkeer m’n auto naast de zijne, stap uit en zie hoe hij haastig naar een cafeetje loopt op enkele meters van onze auto’s…

Eens we binnen zijn, neemt hij plaats op een barkruk aan de toog en zegt me hetzelfde te doen. Hij bestelt een pilsje, ik een ijsthee. Vervolgens kijk ik wat verlegen en ongemakkelijk voor me terwijl ik af en toe een slokje neem. De jongeman stelt zich dan pas voor. Hij heet Mark en woont op enkele kilometers van me…

Zonder te iets te moeten vragen, begint hij dan vanalles te vertellen over zijn familie, zijn gecastreerde kater, de kinderen van zijn buren en zijn alternatieve levensstijl. En dan kom ik door een uitspraak van hem te weten dat hij voortaan de meest vreemde, aparte en bizarre persoon is die ik ooit al ontmoette. Mark vertelt me immers dat hij getrouwd is met een hoer: ‘Een echte!’.

‘Je mag dat niet zeggen over je vrouw, Mark.’, zeg ik dan haast betuttelend, ‘je moet haar toch op z’n minst ooit graag gezien hebben, je bent er verdorie toch mee getrouwd.’. Tot mijn verbazing schudt hij dan enkele keren met z’n hoofd en legt dan uit: ‘Neenee, je snapt het echt niet. Ik ben met een hoer getrouwd omdat het me teveel kostte!! Nu ga ik immers gratis met haar naar bed!’. Ik ben nog steeds geshoqueerd. En u?

Adil Fraihi

Advertenties