Hoewel ik deze zomer weer luidop snakte naar frisse temperaturen, merk ik weer dat mijn lichaam dit herfstweer toch niet zo leuk vindt. Meer nog, nu verlang ik weer naar het zalige weer dat we hadden in augustus. Zei ik trouwens al dat ik echt nooit tevreden ben? Of toch niet snel of zo…

 

Zo was het eigenlijk ook vrij fris toen ik m’n zoontje verwekte. Ik ga niet verklappen waar ik dat deed, maar ik weet nog heel goed dat het buiten was. Tot op heden weet ik echter niet waarom ik toen een speciaal gevoel kreeg. Het was het idee dat ik mijn sperma niet ineens zinloos in iemand spoot. Het was dus raar, maar ik ben niet bijgelovig en lette er verder niet op. Ik genoot nog wel lang na, dat weet ik ook nog…

 

Ongeveer zeven jaar later stond er naast mij een ongelooflijk mooie jongen die een memorabele uitspraak deed waarvan ik nog steeds beef en tril. Ik spoot me toen dagelijks in met één of ander synthetisch eiwit dat m’n ziekteproces zou moeten vertragen. M’n zoontje bekeek vanop een afstand de injectienaald en vroeg me dan waarom ik dat juist deed en dan vooral waarom ik mezelf elke dag pijn deed…

 

Ik zal hem dan voor het eerst zeggen en proberen uitleggen dat ik een vieze ziekte heb. ‘Het heet MS, jongen!’, zei ik met een heldere stem die in geen geval deed vermoeden dat ik best geëmotioneerd was door z’n vraag. En dan kwam zijn reactie die eigenlijk best logisch was: ‘Waarom heb je dat, papa?’…

 

Nadat ik hem vertelde dat ik helemaal niet wist waarom en even stilstond bij de gedachte dat gelijk welke ziekte zinloos is, zei hij iets waarop ik niets te zeggen had. Het was een opmerking die ik nooit zal vergeten: ‘Wel, papa, op een dag werd ik wakker en ik had uitslag onder één van mijn oksels. Ik weet ook niet waarom ik dat zo ineens kreeg.’. Zonder het wellicht echt te beseffen, liet m’n zoontje dus weten dat ziek zijn geen enkele zin heeft.  Pas op, een ziekte zelf heeft ongetwijfeld wel zin in de evolutie, maar niet de keuze van de ziekte, noch de persoon die het krijgt. Een ziek leven heeft dus zoals een gezonde gewoon geen zin…

 

Hoewel ik m’n zoontje ontzettend graag zie en heb, trek ik het trouwens door naar zowat alles en dus gans het leven dat niet alleen absurd is maar gewoon geen zin heeft. Ook de drang om ons voort te planten en het hemelse gevoel dat we daarbij krijgen is dus eigenlijk volledig zinloos. Maar ik blijf er wel in geloven en geef er zelfs vaak aan toe. En u?

 

 

 

Adil Fraihi

Advertenties